Adrien otuz küsür yaşında olmasına rağmen İPhone'nuna takıntılı. Bütün boş zamanını Instagram'da geçiriyor. Hayali mi? Sertifikalı bir hesaba sahip olmak.
Ahlaki üstünlüğü bedeninden taşıyor gibiydi. Yalnızca tıbbi meslek edinmiş kişilere özgü bir durumdur bu: Hafif öksürükten ya da apandisitten şikâyetçi olan her insan hekimlerin toplumdaki değerini tartışmasız kabul eder; bu da, daha az değer atfedilen meslekler edinmiş kişilerde nahoş bir gereksizlik hissi uyandırır.
Sayfa 18 - • İKİNCİ BÖLÜM • | Kendimiz İçin Okumayı Nasıl Öğrenebiliriz? |
Oysa düştü bütün bunlar. Zavallı İnsanlık makinesi düş kurmaya bir yana bırakıp yaşamaya başladığı an her şey allak bullak olur, çatırdar, laçkalaşır ve daha dün köşe başında öpüşenlerin birbirlerinin suratlarına tükürdüğü görülür. Çünkü şiir ile lağım yan yanadır. Çünkü düş, yaşamanın karşıtlıkları arasında sıkışıp kalmıştır toplum dediğimiz makine azıcık yakıtla çalışır, ama hiç kimse onu en kusursuz biçimde işletmez.
Onun için Adrien sakın kendinizi kaptırmayın bu makinenin çarklarına.
Adrien görgülü bir çocuk değildi, usulca kitap okuyan adamın yanına gitti, dizlerine oturttuğu kitaba kurt gibi yan gözle baktı. Çok ayıp şeydi bu yaptığı! Ama insan, ara sıra ayıp şeyler yapmalı...
"İyi ama," diye karşılık verdi, "bana kalırsa, insanlar sevgi aracılığıyla anlaşabilirler."
"Yaşam, ancak kendi öz bencilliğine uygun düşen sevgiye izin verir," dedi Mihail, soğuk bir sesle, "gerisi kandırmacadır."
"Nasıl olur?" diye bağırdı, Adrien, "Benim sevgim başkalarına dönüktür; sizin ve size benzer kişilerin yanında yaşayabilmek için seve seve canımı veririm ben!"
"Olabilir. Ama sizin pek öneminiz yok yaşam içersinde."