Acıya sessizce katlanmam ninemin hoşuna giderdi.
-Aferin sana! Sabır acıdır, ama meyvesi tatlıdır!
bazen ben de kendime diyorum
“İyi kıvırıyorsun iyi görünme işini, aferin…” diye.Bazen hiçbir fazladan ilgiye maruz kalmamak için, bazen toparlayamadın mı daha demesinler diye,bazen iyi görünmezsem kötü hissetmenin önüne geçemeyeceğim için iyi idare ediyorum aslında saplanıp kaldığım pek çok durumu…
Sanki tüm dünyanın keyfi yerindeymiş de bir ben can çekişiyormuşum gibi geliyor, can çekiştiğimi belli etmemeye uğraşırken…
Küçük çocukların olduğu her yerde; çocuk parkında, Starbucks'da ya da anaokulunda arka planda övgü korosunu duyabilirsiniz: "Aferin oğlum," 'aferin kızım," "Harikasın canım." Çocuklarımızı takdir etmekle, harika çocuklara sahip olan harika bir ebeveyn olduğumuzu çevremize sergileyip bir süreliğine kendi özgüvenimizi yükseltebiliriz - fakat aslında çocuklarımızın benlik duygusu için faydalı bir şey yapmıyoruz.
Anne babamızdan farklı olmak için bunca çabalarken aslında hemen hemen aynı şeyi yapıyoruz çünkü tıpkı düşüncesizce eleştiren önceki kuşak gibi, düşüncesizce boş övgüler dağıtıyoruz, hepsi bu.
Şayet çocuğumuzu, onun dünyasını, neler hissettiğini düşünmekten kaçınmak için övgüleri peş peşe sıralıyorsak, tıpkı tenkit yağdırırken olduğu gibi aslında kayıtsızlığımızı ifade ediyoruzdur. Bu noktada baştaki soruya dönüyorum - çocuğun özgüvenini güçlendiren övgü değilse nedir? Psikanaliz eğitimimi tamamladıktan bir süre sonra, bu konuyu seksen yaşındaki Charlotte Stiglitz adlı bir kadınla konuşmuştum. Nobel ödüllü ekonomist Joseph Stiglitz'in an nesi olan Charlotte, uzun yıllardır kuzeybatı Indiana'da okuma dersi veriyordu. "Küçük bir çocuğu zaten yapıyor olması gereken şeyler için takdir etmem," dedi bana. "Gerçekten zor bir şey yaptığı zaman överim - oyuncağını paylaşmak veya sabır göstermek gibi. 'Teşekkür ederim' demenin de önemli olduğunu düşünüyorum." Acıkan bir çocuğa atıştırmalık bir şeyler vermekte geciktiğimde, yardım etmem gerektiği zaman sabırlı davrandıklarında teşekkür ederim. Ama oyun oynayan veya kitap okuyan bir çocuğa övgüler yağdırmam." Ne büyük ödüller, ne korkunç cezalar - Charlotte bunların yerine bir çocuğun ne yaptığına ve nasıl yaptığına odaklanıyordu.
Acaba neden
"Aferin kızıma," dedi, sinyal verirken gülerek.
Nedenini bilmiyordum ama aferin kızıma demesi, her yerimi sıcak hissettiriyordu.
"Isa suyu şarapları çevirdi degil mi peder kostas? "
"Evet yavrum"
"Sonra da yaşlı adamın ölmüş olan oğlunu iyilestirdi"
"Aferin mimu, evet onu diriltti"
