Afra Banu Aygün
@afrabanu
biten her kitabın ardından yetim kalır ruhum
Reklam
Bazı kitaplar bir kaç kere okunmayı hak ediyor. Sihirli bir yeteneğiniz olsaydı ne olmasını isterdiniz sorusuna gelen yaygın bir cevap zihin okumak. Evet, kitabı okurken sanki gizli bir yeteceğim varmışsa başkasının zihnini okuyabiliyormuşum gibiydi. Zebercet’in bir şey düşünürken başka bir şey düşünmesi ve o düşünceye nasıl geçtiğini anımsamaması. Zebercet’in yaşamdaki sevgisizliği. Kitapta çoğu zaman takip etmekte zorlandığım duygu durumları da oldu ve bana oldukça karışık geldi. Bu yüzden düşünüyorum ki insan her yaşta okuduğundan da yaşadığından da farklı çıkarımlar be tecrübeler edinebilir. Bu yüzden kitap
ileriki zamanda bir kez daha okumayı hak ediyor.
Spoiler!
Okuduğum kitapları unutmaktan korkuyorum. Bu yüzden inceleme yapmayı ihmal etmemeliyim. İncelemelere tekrar en sevdiğim kitaplar arasında olan Livaneli’nin Serenad’ı ile başlamak istiyorum. Yoksa, profesörün Serenad’ı mı demeliydim für Nadia... Serenad 500 sayfaya yakın olsada benim için çok kolay okunan bir kitap olmuştu. İçinde ki bilgiler yakın ve gerçek olduğu için ayrıca dikkatle okumuştum. Okuduktan sonra Struma’yı araştırmadan edemedim. Şu an incelemeyi yazarken de arkada “Serenade Für Nadia” çalıyor. Kavuşulamayan hikayeler... Olay ilerlerken profesör ve eşinin Türkiye’de buluşacaklarını düşünmüştüm. Struma’nın Nadia için mezar olacağını değil. Sonrası derin bir hüzün. Bu arada Türkiye’nin sosyolojik yapısından kadın ve toplumdan belli çıkarımlar yapılabilir. Maalesef şu zamana kadar değişen pek bir şey görünmüyor. Ne zaman değişir onu da bilemiyorum. Kitabı kesinlikle tavsiye ederim. Son olarak ~ “İnsan sadece insan.Seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan bir insan.”
