weltschmerz.
@agalloch
Ben olumsuz mutlağım, hiçliğin cisimleşmiş hâliyim.
15 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Avare dolaşıyorsun ama kalabalık artık seni sürüklemiyor, gece artık seni korumuyor. Hâlâ ve durmadan yürüyorsun, yorulmak bilmez, ölümsüz yürüyüşçü. Arıyor, bekliyorsun. Fosil şehirde avare dolaşıyorsun.
Sayfa 82
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kendi kendine konuşmuyorsun henüz. Hele hiç haykırmıyorsun.
Sayfa 64
''Ama onların öldüğünü söylemekten, söylendiğini işitmekten korkmuyorlar mı?''
-Hayır, niçin korkacakmışız? Tersine yatıştırıcı geliyor bu.
''Onların tasasızlıklarını, sınırsız uçarılıklarını kanıtlıyor bu.''
-Ama ölüm tam da budur, hafif olmaktır.
Sayfa 81
Hafiflik tinine ihanet etmemek gerekir. Ondan uzaklaşırsanız hiç değişmeyen düşünce duygusu sabit bir gözaltı duygusu olur. Yine koruma işlevini sürdürür belki, ama ağırlık da yapar ''hafifçe'' kendimizi bıraktığımız çekimden daha fazla ağırlık yapamazdı. Ve biraz daha düşsek nereye düşecektik? Ya korkunç bir biçimde, suçlu olarak ağırlık yapabilseydik? Bu soru zaten bizi düşüşle cevabın içine atabilecek bir yük değil mi?
Sayfa 81