Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Eskimiş Bir Aynada Yarım KalmakEdebiyat
Bir pencere kenarı buralar,
Hiç gidilmemiş yolların tortusu birikmiş balkonda.
Zaman, paslı bir çivi gibi çakılı kalmışken duvarda,
Hangi sokak boyar bu yitik ömrü ilkbahara?
Eşyalar ki, benden daha çok buralı,
Sandalyenin gölgesi, masanın uykusu, odanın hüznü...
Bir hayatı kaybetmek, bir anahtarı düşürmeye benzemiyor,
Bulamıyorsun upuzun bir koridorun karanlığında yönünü.
Kuşlar uçuyor içimin yıkıntıları arasından,
Kanatlarında unuttuğum o eski, o çocuksu telaş.
Şimdi bir bardağın kıyısında kuruyan leke gibi,
Yavaşça eksiliyorum kendimden, usul usul ve yavaş.
Yitik bir hayat, evet, belki de sadece buydu:
Yabancı bir albümde, hiç tanımadığın bir yüze ağlamak.
Ebruu
EbruuJose SaramagoAğlamak
"Hepimizin zayıf anları olur ve ağlama yeteneğimizin olması bizim için şanstır, gözyaşları bizi çoğu kez huzura kavuşturur, ağlayamadığımız bazı durumlarda ölecek gibi oluruz."
İnsan hayatı boyunca birçok yer arıyordu.
Kimi bir şehirde bulacağını sanıyordu huzuru.
Kimi bir insanda.
Kimi büyük başarıların sonunda.
Kimi de yıllarca kurduğu hayaller gerçekleşince.
Herkes bir yere varmaya çalışıyordu.
Sanki hayat, ulaşılması gereken bir durakmış gibi…
Sanki insan, olduğu haliyle yeterli değilmiş gibi…
Sanki biraz daha başarılı olursa, biraz daha güzel görünürse, biraz daha güçlü durursa, biraz daha sevilirse sonunda hak ettiği huzura kavuşacakmış gibi…
Oysa kimsenin fark etmediği bir şey vardı:
İnsan bazen bütün ömrünü kendisinden uzaklaşarak geçiriyordu.
Bunun farkına vardığında yirmi sekiz yaşındaydı.
Ama hikâye yirmi sekiz yaşında başlamıyordu.
Çok daha önce başlamıştı.
İlk kez çocukken bir öğretmeni ona:
“Daha düzenli olmalısın.” dediğinde…
Sonra başka biri:
“Daha uslu ol.”
