İNANALIM SOĞUK MEVSİMİN BAŞLANGICINA
ve bu benim
yalnız bir kadın
Bir Şair Bir Kitap
Haydar Ergülen – Sen Güneş Kokuyorsun Daha
Babaannem derdi ki: İnsan kısadır oğlum
Kırmızı Kedi
Haziran bir gece yarısı
Tenimde serin, gizemli ayışığı
Altın kıyıları
O amber kokulu zülüfleri ise gönlümü tamamen esir etti...Şiir
Cânımı yaktı benim âh o yüzü gül-nâr nâr, (O gül kimi kırmızı yanaklı sevgili canımı yandırdı.)
Gönlümü bend eyledi ol zülf-i anber-bâr bâr. (O amber kokulu zülüfleri ise gönlümü tamamen esir etti ve bağladı.)
Ärızından gülşen içre güller almış reng reng, (Onun yanaklarından gül bahçesi içinde güller rengârenk renk almış.)
Eylemiş dil bülbülünü karşusında zâr zâr. (Bu güzellik gönül bülbülünü karşısında aciz halde zarıldaya zarıldaya ağlatıyor.)
Hicr ara zülfün gibi gönlüm benümdür târ târ, (Ayrılık sırasında gönlüm, senin zülüflərin gibi tel tel parçalanmış.)
Giceler uyhu yüzin görmez gözüm bî-dâr dâr. (Geceleri gözüm uyku yüzü görmüyor, sürekli uyanık kalıyor.)
Görmedüm bir saña beńzer iy yüzi bedr-i münīr, (Ey ay gibi parlak yüzlü sevgili, sana benzer birini görmedim.)
Bulmadum bir çeşm[i] sāḥir ģamzesi mekkār kār. (Sihirli ve aldatıcı göz kırpışına sahip bir göz de bulmadım.)
Genc-i ḥüsninde nigārum zülfin itmiş pīç pīç, (Güzellik hazinesinde sevgilim zülfünü dolaşık dolaşık etmiş.)
Gösterür sihr-ile her bir kılın itmiş mār mār. (Her bir telini sihirle yılan gibi gösteriyor.)
Ş'ol kadar āh eylédüm dökdi gözüm yaş yaş, (O kadar çok ah çektim ki gözlerimden yaş yerine kan aktı.)
Ol katı sengîn dile itmedihergiz kar kār. (Fakat o taş gibi sert gönül hiçbir zaman bana karşı yumuşamadı.)
Muțribă bezm içre her dem nale kılsa çeng çeng, (Sazende mecliste her an çeng çalıp inlese de,)
Bu Muhibbı göz yaşını ide aña tar tār. (Bu Muhibbî’nin göz yaşları kadar kederli bir ses çıkaramaz.)
"Aşkı her haliyle sevdik.Vatan aşkını, toprak aşkını, sevgili aşkını, evlat aşkını, Allah aşkına. Çünkü aşk bağladı bizi hayata. Hevesimizi hiç kaybetmedik. "
"Insanlar büyüdükçe acıların şiddeti artıyor mu?"
Türk edebiyatının güçlü kadın kalemlerinden 
İrem uzunhasanoglu 'nun ilk romanı #gitmegülyanaklarınsolar @dogan_kitap etiketiyle raflarda yerini aldı.
Ilk çıktığı dönemde de okuduğum kitabı yeniden büyük bir zevkle okudum.
Topraklarını bir gecede terk ederek anavatan Türkiye'ye göç etmek zorunda kalan ve #mübadil adını alanlara mensup olan bir ailenin dört kuşağa yayılan dokunaklı hikâyesi yazarın kalemiyle adeta gözlerimizin içine bakıyor.
Kucağında bebesi Mediha ile göç eden Nafia'nın önce sıla hasreti ardından eşine içten içe yaktığı ağıt işliyor okurun yüreğine.
Ardından zeytinyağı kokusu geliyor sanki burnuma; gözlerimin önüneyse günlük yazan Nafia'nın silueti.
Selanik Limanı'nda cigarasını tüttüren Ahmet Efendiyse sanki sorsam anlatacak gibi...Medihama sahip çıkın diyecek belki...Leman göz süzecek köşeden...
Öyle gerçek...Uzatsam elimi dokunuverecek gibiyim hepsine...
O yüzden dün tüm gece yine o bilindik ayrılık acısı çöktü içime. Aynı şehirdeki farklı mezarlara iç çektim.
Annen iyi kadındı Selahattin demek istedim...
Ama en çok da karpuz lambalarında aklı kalan Nafia'ya ağladım sanırım..
Ah bre #selanik limanı... Nafia'yı da konuşuruz vakti gelince...
...
#tavsiyeederim tüm kalbimle.
Okuyun ve okutun...
.
