Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın Mürebbiye romanı, Türk edebiyatında Batılılaşmanın yanlış anlaşılmasını ve aile yapısının yozlaşmasını ele alan bir eser. Ancak kitabın sonu bizim köklü aile kültürümüzde ve toplumsal değerlerimizde asla yeri olmayan, yabancı ve bize ait olmayan bir yozlaşmayı merkezine alıyor. Evet, yanlış Batılılaşma bir sorundur ancak tüm karakterlerin (ki aynı aileden amca, yeğen, damat) aynı kadının peşinden koşacak kadar iradesizleşmesi ve değerlerinden kopması, bizim kültürümüzün aile bağlarına, saygı ve mahremiyet anlayışına tamamen ters. Toplumsal bir eleştiri yapılırken, ahlaki yozlaşmanın bu denli absürt bir noktaya bağlanması, eleştirinin gücünü azaltıp konuyu tamamen yabancılaştırmış. Yine de Hüseyin Rahmi dönemin İstanbul yaşamını, mahalle ve konak hayatını, karakterlerin psikolojisini ve özellikle komedi unsurlarını aktarmadaki ustalığı tartışılmaz. Yazarın akıcı, keyifli dili de gayet başarılı.
Yılın ailesi ödülünü kazandınız, tebrikler!!
Puan vermedi·488 syf.··
Beğendi
·2026 48. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 21 Haziran 2026 17:35
En psikopat en ruh hastası en manyak aile ödülünüzü enişten dileklerimle kutlarım.
Yazarın ne adını duydum ne kitaplarını gördüm, bir tesadüf 4. Maymun kitabını görüp puanı yüksek diye beni nelerin beklediğini bilmeden okudum. Evet türü hariç ne okuyacağımı bilmiyordum çünkü okumadığım kitapların incelemelerini de okumuyorum, sebebi malum, spoiler yemek en nefret ettiğim durum maalesef.
Üç maymunun görmedim, duymadım, bilmiyorum öğretisine "kötülük yapma" diyen bir maymunu daha eklemeyi uygun gören seri katil ve katilin peşinde yıllarını harcamış ekibi konu alıyor kitap. Geçmişine derinlemesine bir yolculuk yaptığımız bölümlerde katilin psikolojisini biraz da olsa anlamamızı sağlamış yazar.
Beklenmedik ters köşeleri, temposu hiç düşmeyen ve merak uyandıran kurgusuyla beklentimin çok üstündeydi. Psikolojik gerilim polisiye sevenlerin beğeneceğine eminim.
Reklam
Alex Schulman’ın 17 Haziran romanı, insanın geçmişiyle ve çocukluk travmalarıyla yüzleşmesini anlatan etkileyici bir psikolojik eser.
Hikayenin merkezinde, okulda kavga eden iki öğrenciyi ayırırken fazla şiddet gösterdiği gerekçesiyle veli tarafından şikayet edilen ve açığa alınan tarih öğretmeni Vidar yer alır. Vidar, eski eşyaların olduğu bir kolide ailesinin 1980'lerdeki yazlık evine ait bir telefon numarası bulur. Numarayı çevirdiğinde ise hattın ucunda geçmişten bir ses yankılanır: Uzun zaman önce ölen babası.
Çok geçmeden her aradığında hep aynı günü aradığını anlar:17 Haziran. O gün bir şeyler olmuştur. Ama bunu kesinlikle hatırlamaz. Ya da yaşadığı bir travma onu derinlere gömmüştür.
Okulda yaşadığı olay ile o gün yaşadığı olay bir noktada birleşir.
Telefona bazen babası,bazen annesi,bazen de kız kardeşi Tora,bazen de sekiz yaşındaki kendi çocukluğu çıkar. Onu gelecekle ilgili yüreklendirir.
Psikolojik yönü güçlü sürükleyici bir roman bu. Hem fantastik hem gerçekçi bir roman aynı zamanda.
Bu kitabın Metzger'in Orpheus 'una benzediği yönünde eleştiriler olmuş. Ben her iki kitabı da okudum. Evet . Her ikisinde de telefon aracılığıyla geçmişle konuşma olayı var ama sebepler ve sonuçlar tamamen farklı.
Dili ve anlatımları tamamen farklı. Biri daha gerçekçi diğeri daha şiirsel. Biri mitolojik hikayelerden yola çıkarak yazılmış. Diğeri tek bir güne bağlı. Biri sadece babasıyla konuşurken diğeri tüm aile ilgili konuşur. Birinde amaç babayı tanımak iken diğerinde çocukluk travmasını çözme niyeti vardır. Yani çıkış fikri benzese de tamamen farklı romanlar. İkisi karşılaştırmalı olarak okunabilir. Hangisini daha çok sevdin diye sorarsanız,cevabım 17 Haziran olur.
Gece Açan Çiçekler
Gece Açan Çiçekler kitabı çıktıları:
Boğaziçi Kitap Kulübü'müzün 12. kitabıydı. Yani ilk sene sonumuzu bu kitapla taçlandırdık.
KONU: Vefa'da bir Konak Can Feda Konağı ve orada geçen hayat hikayeleri, tiplemeler karakterler, olay örgüsü içinde birçok metafor ve semboller yüzleşmeler, Türk edebiyatının çağdaş ve özgün isimlerinden senarist yazar Tarık Tufan'ın kitabı çok etkileyiciydi.
Kitaptan ziyade insanlığa, günümüze, modern insanın yalnızlığına içine düştüğü çıkmazlara, handikaplara da değinen geçmişle gelecek arasında bir denge kurarak konuşan yazar, hepimizin düşüncelerine olumlu yönde etki etti.
Dijital kültürün, teknolojinin ve yapay zekanın en üst düzeyde olduğu bu modern çağda, aslında her şey kolaylaşırken insanın kalbine ve ruhuna dokunulmadığını ve bireyin yabancılaştığına da değinildi.
Sevilen yazar, Türk aile yapısı olarak, birey olarak, değişen değerler ve kültürel yozlaşma ile ilgili nereden nerelere geldiğimizin de başından geçen olaylar ve çeşitli örneklerle farkına vardırdı.
Yasemin çiçekleri akşamüstü açar, kokularını karanlıkta yayarlar. Yazar Tarık Tufan'ın eserinde de, gecenin gizemini, insanın geceye açtığı iç dünyasını buraya atıfla görürüz. Dolayısıyla eser kapağındaki gibi müze bahçesi kamelyasındaki yaseminlerin kokuları eşliğinde yaptık biz de bu söyleşiyi. Ve unutulmayacak anlar yaşandı, eserdeki imgeler pekişti.
Eserdeki teknik inceleme:
Roman, modern ve postmodern teknikteki klasik aile dramıyla modern anlatı örneği. Yazarın tüm romanlarındaki gibi varoluşçu felsefesinin izleri var. Zaman açısından geçmişe gidip günümüze çıkışıyla iki farklı zaman katmanını paralel ilerletiyor (Nonlineer). Ve geri dönüş (Flashback) tekniğinde.
Sembolist eser. Yani konak geçmişin yükünü, bastırılmış aile sırlarını, toplumsal çözülmeyi temsil eder. Gece
Halide Edip Adıvar’ın Tatarcık romanını okurken insanın aklında yalnızca bir kadın karakter kalmıyor. Aynı zamanda bir toplum düşü ve bir insan modeli beliriyor.
Roman, ilk bakışta güçlü bir genç kadının öyküsü gibi görünse de, aslında bundan çok daha fazlası var. Halide Edip, Lale yani Tatarcık üzerinden yalnızca bir karakter kurmuyor. Cumhuriyet döneminin “nasıl bir kadın, nasıl bir aydın, nasıl bir toplum” sorularına da kendi cevabını veriyor. Bu yüzden Tatarcık, yalnızca bir roman değil, aynı zamanda bir zihniyeti de temsil ediyor.
Romanın merkezinde yer alan Lale, sıradan bir kadın kahraman değildir. O, babasının ölümüyle birlikte yalnızca aile içinde bir boşluğu doldurmaz. Nerdeyse onun yerini alır. Evin yükünü sırtlanır, sorumluluk üstlenir, geçim derdiyle yüzleşir. Fakat Halide Edip’in başarısı, Lale’yi yalnızca fedakar bir "ev kızı" olarak çizmemesinde yatar. Çünkü Lale’nin öyküsü yalnızca “ailesi için kendini feda eden iyi kız” öyküsü değildir. O aynı zamanda kendini yetiştiren, eğitimini sürdüren, yabancı dil öğrenen, ders veren, düşünen, araştıran, hareket eden, balığa çıkan, bisiklet süren, hayatın içine karışan bir kadındır. Yani Halide Edip, Lale’de yalnızca güçlü bir kadın değil, kendi ayakları üzerinde duran, zihinsel ve bedensel olarak özgürleşmiş bir kadın yaratır.
Tam da bu noktada Tatarcık’ın kadın sorununa nasıl baktığı belirginleşir. Halide Edip için kadın, korunması gereken kırılgan bir varlık değil; kendini kurması, geliştirmesi, çalışması ve toplum içinde yerini alması gereken bir öznedir. Kadınlık, romanda edilgenlik ile değil; emekle, bilgiyle, iradeyle ve sorumlulukla tanımlanır. Lale’nin güçlü oluşu yalnızca başına buyruk olmasından değil, kendi emeğiyle var olmasından gelir. Onun kişiliği dış görünüşten ya da evlilikten değil,
Almanca adı phantastiche nacht olan -güzel Türkçemize çevrilmesinde mi sıkıntı var ya da karakterin duygularını küçümseyişimden mi bilemiyorum-olağanüstü bir geceden beklentim bu değildi.Ama mükemmel betimlemeler adamın üçüncü gözünün açılmasının bu kadar güzel anlatılması beni çok etkiledi.Son sayfalarını tekrar tekrar okumak istiyorum..
Reklam
Reklam