Aleyna
@ainesarc
yeniden iyi biri olmak mümkün
Şu anda okuduğu kitaplar
"Madam Michel'de kirpinin zarafeti var:Dışardan dikenlerle zırhlı,tam bir kale,ama bence içinde kirpiler kadar doğrudan bir rafinelik var.Onlar haksız yere duyarsız,uyuşuk görülen,şiddetli oranda yalnız ve korkunç bir şekilde zarif hayvanlar."
Paris’in merkezinde, gösterişli bir apartmanda, müzik, resim ve felsefe meraklısı, Rus edebiyatı ve Japon sineması tutkunu elli dört yaşında bir kapıcı kadın. Son derece zeki ve üstün yetenekli ama içe dönük ve yaş gününde intihar etmeyi planlayan on iki yaşında bir kız çocuğu. Utangaç bu iki özel insanı birleştiren bağ binaya yeni taşınan kibar Japon beyefendisi olacaktır. Sessiz insanların zengin iç dünyalarında gelişen, göze çarpmayan güzellikleri yücelten, sınıflar ve nesiller ötesi bir dostluğu konu edinen Kirpinin Zarafeti, pek çok ülkede yayımlanmış, milyonlarca okura ulaşmış, zarif ve etkileyici bir roman.
Kitap arka kapak yazısında kısaca böyle tanımlanmış olsa da benim için bu ve bundan çok daha fazlasıydı.İnsana tuhaf derecede güzel gelen bir absürtlük,havasında bile hissedebileceğiniz sakinlik ve kendine özgülük kokusu.Evet,Kirpinin Zarafeti şu ana kadar okuduğum ve muhtemelen okuyacağım en farklı kitaplardan biriydi.Ve bu kendine özgülüğü satırlarıyla,karakterleriyle,mekanlarıyla en naif anlatandı.Kim bilebilirdi ki kendimi bir anda Paris'in köşe sokaklarının birindeki lüks bir apartmanda kimi zaman Renee'nin,kimim zaman Kakuro'nun evine,zaman zaman da Paloma'nın minik odasına konuk olurken bulacağımı?Ama yazar bunu başardı.Sizi oturduğunuz koltuklardan ve kasvetli düşünce bulutlarınızdan koparıp,karakterlerin ışıltılı zihinlerine misafir etmeyi başardı.
Çok garipti,sanıyorum çok az kitapta tüm karakterlere ısınıp kendimden bir parça bulmayı başarabildim.Renee'nin içindeki o saf güzellik tutkusunu,kimi zaman bir
Reklam
Puan vermedi·304 syf.·
1 saatte okudu
·2021 4. kitabı
"Şimdi hatırasız bir aşktı bu.Bütün yaşadıklarımı yok etmek için attım bütün defterlerimi ateşe.Kalbim kalmasaydı geriye,yaşanmamış bir aşk olacaktı bu.Kalbimi yakamadım.
Yalan düştü hikayenin orta yerine.Yalan ağırdı.Ve ben yalanı kaldıramayacak kadar hafiftim.Taşınabilecekten fazlasını vermezdi Rab,biliyordum ya,taşıdıysam da kaldıramadım.Yalandan başka ne düşseydi hikayeme Allah biliyor kaldıracaktım."
17. ve 18. yüzyıl Osmanlısı'nda padişahların,şehzadelerin,yeniçerilerin yaşamlarına,yaşanmışlıklarına konuk ediyor,büyülü İstanbul sokaklarında dolaştırıyor,derin bir deniz kokusu etrafı doldururken kimi zaman uzun yolculuklara çıkıyor,kimi zaman kaybı,saf korkuyu yaşıyor,saray koridorlarında yankılanan ayak seslerini duyuyor,tükenmeye mahkum bir aşkı okuyorsunuz satırlarda.Bir noktayla başlayan hikaye bin nokta oluyor,her noktayla zihniniz yeni bir simaya yer açıyor,yeni bir hikayeye ortak oluyor,kimi zaman birkaç mısrayla,kimi zaman sayfa sayfa bezenmiş hikayelerin bir izleyicisi oluyorsunuz.Karakterlerle ağlıyor,onlarla gülüyor,özlemi yüreğinizin en derinlerinde hissediyorsunuz.Yani yaşıyorsunuz.
Nedense kütüphaneye her gidişimde gözlerim o siması tanıdık kitapları arardı.Her daim Nazan Bekiroğlu'nun bir kitabını elime alır,konusunu okuduktan sonra üzerine düşünmeden ödünç alırdım.Onunla ilk yolculuğumuz Cam Irmağı Taş Gemi'de olduğu gibi.Bu sefer de öyle oldu.La:Sonsuzluk Hecesi,Nun Masalları ve Nar Ağacı'ndan sonra öykülerine,o tanıdığım satırlara duyduğum özlem öyle artmıştı ki ilk okuyacağım kitabın İsimle Ateş Arasında olacağını biliyordum.Nazan Bekiroğlu'ydu bu kitap.Baştan sona,karakterlerin cümlelerinden,betimlenen günlere tam olarak onun edebi kişiliğini görebileceğiniz bir kitaptı.Bilenler bilir yazarın eserleri her okunduğunda farklı bir hissiyat
