“…noksanmış… Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana âşık olmadığımı zannediyormuşum… Bunu şimdi anlıyorum. Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar… Ama şimdi inanıyorum… Sen beni inandırdın… Seni seviyorum… Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum… Seni istiyorum… İçimde müthiş bir arzu var… Bir iyi olsam!.. Ne zaman iyi olacağım acaba?..”
Cevap veremedim, yüzümü gözlerinin kenarına sürerek yaşlarını kuruladım.
Sayfa 132
Reklam
Çünkü örnek olmak yeryüzünde insanları birbirine bağlayan en güçlü bağdır; her eylem, başkalarında doğruyu bulma, adalet ve hak isteği doğurur ve bu istek onu daldığı düşlerden uyandırıp eyleme yönlendirir. Ve bu şekilde uyananlar ne kadar boş yaşadıklarının farkına varırlar, ellerinin kana bulandığını, ruhlarının günahla dolu olduğunu görürler…
O gece yaptıklarım, gösterdiğim sabrım Yüce Tanrım yeryüzünde övündüğüm yegâne eylemdi, çünkü o gece Senin gibi sabırlı, Senin gibi merhametliydim - çünkü yüreğimin çaresizliği, çektiği acı, yeryüzünde tüm insanlarınkinden daha fazlaydı ve yeryüzünde başka bir kadını o uğursuz gecede beni sınadığın gibi sınamış mısındır bilemiyorum.
“… Fakat bunu çocukluğumuzdan beri birbirimize beslediğimiz sevgi nedeniyle yapacağım ve merhameti sonsuz olan Tanrı’yı andığın için, o Tanrı için yapacağım ki günü geldiğinde benim çocuklarım onu andığında o da benim çocuklarıma merhamet etsin. “
Reklam