zeliş
@airofthenight
eliyle kalbine vurdu:
—senin gösterdiğin yola gitmeyeceğim, mantıksız, tabiatsız, kör kudret, dedi.
17 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Felaketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocuklarının felaketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasıyla iade ederler; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.
Reklam
elimden her şeyi almışlardı, sırf zamanı bilmeyeyim diye saati, yazı yazamayayım diye kalemi, bileklerimi kesemeyeyim diye bıçağı; keza sigara gibi en ufak bir sakinleştirici bile esirgenmişti. tek bir kelime etmesine, tek bir soruyu cevaplamasına izin verilmeyen gardiyan dışında ne bir insan yüzü gördüm, ne de bir insan sesi duydum; gözüm, kulağım, bütün duyularım sabahtan geceye, geceden sabaha dek en ufak bir besin almıyordu. insan kendi kendisiyle baş başa, kendi bedeniyle ve masa, yatak, pencere, leğen gibi dört-beş dilsiz nesneyle çaresizlik içinde tamamen tek başına kalıyordu. suskunluğun kara okyanusundaki cam fanuslu bir dalgıç misali yaşıyordu insan; hatta kendisini dış dünyaya bağlayan ipin kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiçbir zaman yukarı çekilmeyeceğini ayrımsayan bir dalgıç gibiydim. yapacak, duyacak veya görecek hiçbir şey yoktu, her yerde ve sürekli hiçlikle çevriliydim. tüm boyutlardan ve zamanlardan tümüyle yoksun bir boşlukla.
Sayfa 41