**Tutunamayanlar öyle bir kitap ki,okumaya başlarken roman okuyacağınızı sanıyorsunuz, birkaç bölüm sonra kendinizi hayatı sorgularken buluyorsunuz.Oğuz Atay,Selim Işık ve Turgut Özben üzerinden yalnızlığı,aidiyet hissini ve toplumla uyumsuzluğu öyle güzel anlatmış ki bazı satırlarda "Bu beni anlatıyor." dememek elde değil.
Kolay okunan bir kitap mı? Pek sayılmaz.Bazen bir sayfayı okuyup dönüp tekrar okuma ihtiyacı hissedebilirsiniz.Hatta bazı bölümlerde kitabın sizi test ettiğini düşünebilirsiniz.Ama sabrederseniz karşılığını fazlasıyla veriyor.
Bu kitap bana göre bir roman olmanın ötesinde; insanın kendisiyle yaptığı uzun bir sohbet gibi.Herkes için doğru kitap olmayabilir ama doğru zamanda okunduğunda insanda iz bıraktığı kesin.
Bazı kitaplar okunur ve biter,Tutunamayanlar ise biter ama zihninizde uzun süre okumaya devam eder.**
Bize olanaksız gibi gelen onlarca şey başkalarının günlük hayatının bir parçası değil mi?
Memed: “Siktir et bre Cabbar kardaş” dedi. “Sefil Ali’nın dediği, gibi… Hangi günü gördük akşam olmamış.”
