Abartıldığı kadar var mı?
Üstad #paulocoelho 'nun kitaplarını çok severim. Simyacı ile 2019'da başlayan yolculuğum yavaş ilerliyor. Sebebi fiyatlar
Bu kitap birkaç yıl önce çıktı ve ülkemizde bir anda parlaması Mete Gazoz' un imzalı olarak bu kitabı almasıydı. Gerçi yine okunurdu ama hızını arttırdı.
Gelelim içeriğe, yine nasıl baktığınıza bağlı olarak değişen bir görüş ayrılığı var ortada. Çünkü yazardan okuduğum naçizane sayıdaki kitaplara göre #okçununyolu garip bir şekilde kişisel gelişim havasında. Bana Akra'da Bulunan Elyazması kitabını anımsatsa da burada ilahi kavram amacı güdülmüyor.
Okumuş olanlar biraz garipsemiş olabilir. Çünkü uzakdoğunun o kulağa egzotik gelen düşünce yapısıyla ilişkilendirilmiş. Genelde Japon ve Çin Kültürlerinde her sanatı ve zaanatı insan, hayat, amaç yani yaşam döngüsü ile ilişkilendirme durumu var. Buna Dao yani yol diyor Çinliler. Aklınıza adını Feriha Koydum Emir'in Yolu gelmesin
İşte Okçu'nun Yolu buradan geliyor. Karakter Tetsuya burada sadece yazarın sesi. Bunu aşağıdaki cümleden anlayabilirsiniz diye düşünüyorum.
"İnsanın niyeti de ok gibi kusursuz, düz, sağlam ve odaklı olmalıdır. Hedefi ile arasında bulunan mesafeyi aşarken kimse tarafından engellenmemelidir"
Gelelim başta sorduğum soruya. Bana göre abartılmaya ihtiyacı yoktu. Ancak amacına uygun yazıldığı konusunda hemfikirim. Okumak isterseniz bir şey kaybetmeyecek, aksine kazanacaksınız.
Sevgiler, hürmetler
#çağdaşedebiyat
Akra’da Bulunan Elyazması, Paulo Coelho’nun insan ruhunun korkularını, umutlarını ve yaşam karşısındaki kırılganlığını derin bir bilgelikle ele aldığı, klasik roman anlayışından çok felsefi bir öğreti metni niteliği taşıyan eserlerinden biri olarak karşımıza çıkıyor. Kitap, 1099 yılında Kudüs’ün işgal edilmesinden hemen önce, ölüm ve yıkım korkusunun şehrin üzerine çöktüğü bir gecede geçer. İnsanlar belirsizlik içinde sonlarını beklerken “Kıpti” adı verilen bilge bir adama yönelir ve ona hayatın anlamına dair sorular sorarlar. Bu sorular yalnızca dönemin insanlarına değil, aslında her çağın insanına aittir; korku, yalnızlık, yenilgi, sevgi, sadakat, kaybetme ve ölüm gibi evrensel meseleler üzerinden insanın iç dünyası sorgulanır. Coelho’nun burada kurduğu atmosfer, savaşın fiziksel yıkımından çok insanın içsel savaşlarını görünür kılar. Bu nedenle eser, tarihsel bir olay örgüsünün ötesine geçerek okuyucunun kendi hayatıyla yüzleşmesine imkân tanır.
Kitabın en dikkat çekici yönlerinden biri, doğrudan öğüt veren bir anlatım yerine düşünmeye sevk eden bir bilgelik dili kullanmasıdır. Kıpti karakteri herhangi bir dini otoriteyi temsil etmez; onun bilgeliği insan deneyiminden, yaşanmışlıklardan ve hayatın içindeki sade gerçeklerden beslenir. Bu durum kitabı yalnızca spiritüel bir metin olmaktan çıkarıp, modern insanın iç huzur arayışına hitap eden evrensel bir anlatıya dönüştürür. Özellikle başarısızlık ve kaybetme üzerine yapılan vurgular oldukça etkileyicidir. Günümüz dünyasının başarıyı yücelten anlayışının aksine Coelho, insanın düşüşleriyle, korkularıyla ve kırılgan yanlarıyla da değerli olduğunu bizlere hatırlatmaktadır. Bu yaklaşım okuyucuda teselli edici bir etki bırakırken aynı zamanda hayatın geçiciliğini kabullenmeye yönelik güçlü bir farkındalık
Reklam
Kudüs, Jerusalem, Yeruşalim. 3 kutsal şehir, bir savaş ve o savaş arasında gelen bi bilge. Halkın sorularına cevap veriyor, sevgi, aşk, iyilik, sadakat, özgürlük gibi hayatın temel ilkelerinin ne anlama geldiğini anlatıyor. Seneler sonra bulunan bu elyazması, günümüzde felsefik bir kitap haline gelmiş bulunuyor. Yazarın kalemi zaten sihirli olduğu için çok severek, kolayca okudum.
Okumaya başlar başlamaz aklıma Halil Cibran'ın Ermiş'i geldi. Severim böyle felsefi öğütler veren kitapları. Güzel aforizmalar da çıkar bu tarz kitaplardan. Epeydir okumamıştım, hiç aklımda da yoktu. Demek ki ihtiyacım varmış, istemsiz elim gitti. =)
Ermiş’in Gölgesinde Bir AnlatıDüşünce
Kitap, yapısal ve tematik olarak Halil Cibran’ın ölümsüz eseri "Ermiş" ile şaşırtıcı (ve belki de biraz fazla) bir benzerlik taşıyor. Kudüs’ün işgalinden hemen önce bir "Bilge"nin halkın sorularına verdiği yanıtlar üzerine kurulu olan bu kurgu, Cibran’ın El Mustafa karakterinin ayrılmadan önce halka öğütler vermesiyle neredeyse aynı formülü kullanıyor. Sevgi, yalnızlık, yenilgi ve sadakat gibi kavramlar işlenirken, Cibran’ın o derin ve zamansız felsefi yoğunluğu yerine daha yüzeysel, hızlı tüketilebilir bir bilgelik sunuluyor. Bu nedenle kitabı pek de beğenmedim. Beğenmediğim halde neden çok fazla alıntı yaptığımı soracak olursanız bunun sebebini tam bir "Instagram Kitabı" olmasıyla açıklayabilirim.
Coelho bu eserinde, derin bir olay örgüsünden ziyade estetik cümlelere odaklanmış görünüyor. Sayfaları çevirirken kendinizi sürekli altı çizilecek, fotoğrafı çekilip Instagram hikayelerinde paylaşılacak cümlelerin içinde buluyorsunuz.
"Yenilgi, sadece cesurların tadabileceği bir şeydir." Bu tarz afilli cümleler, sosyal medya görsellerinin altına "ilham verici" notlar düşmek için harika malzemeler sunsa da, edebi bir derinlik arayan okur için bir noktadan sonra tekrara düşen, "spiritüel bir motivasyon konuşması" tadı vermeye başlıyor ve sıkıcı oluyor.
Kısaca "Akra’da Bulunan Elyazması", yazarın diğer kitapları düşünüldüğünde benim için tam bir zaman kaybı oldu. Özgün bir felsefi metin olmaktan ziyade, Coelho’nun daha önce defalarca işlediği temaların rafine edilip paketlenmiş bir hali gibi. Eğer beklentiniz yepyeni bir bakış açısı kazanmaksa hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz; ancak kahvenizin yanında altını çizeceğiniz şık cümleler ve estetik aforizmalar arıyorsanız, kitap tam olarak bu amaca hizmet ettiğinden, sizi mutlu edebilir.
Puan vermedi·152 syf.·
2025 197. kitabı
Halil Cibran 'in Ermiş kitabı ile benzerliği var ama tatları ayrı
Yazarın başka kitabını da okumuştum ama bu yönünü bilmiyordum
Tek kelimeyle harika başlarken
böyle bir kitap asla
beklememiştim.
Kesinlikle okumalı
Reklam
Reklam