Aleyna Çiftçi
@aleynaciftci
7 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Güzel nasihatler barındıran, bazı okurlara kişisel olarak ders verebilecek bir kitap ama bazı kısımların gerçekten süslü püslü sözler ile donatılmak için zorlanmış olduğu, aynı kapıya varan farklı tavsiyeleri olan bir kişisel gelişim kitabı gibiydi bana göre. Olay örgüsü daha heyecanlı, tempolu olsa ve anlatılmak istenen inceden inceden işlense belki sevebilirdim. Ama her sayfada bir ruh, bir kalp, aynı şeyler, çok bunaltıcıydı. Kalıp gibi apaçık her sayfanın başında, ortasında ve sonunda aynı şeyleri okuyunca insanın "biz de biliyoruz bunları" diyesi geliyor. Ayrıca kişisel gelişim kitaplarını da hiç sevmem. Beklentimin inanılmaz derecede altında kaldı. Bu kadar şişirilmiş bir kitap popülaritesini hak etmiyor bana kalırsa.
Reklam
Çok kısaydı, pek tadına varamadım. Okuduğum ilk Çehov kitabı olduğundan diğer kitaplarıyla karşılaştırma olanağım yok ama en sağlam kitabının bu olmadığını düşünmek istiyorum. Eskiye karşı verilen bir savaşın kaybedilişi ve mental sıkıntılar içindeki karakterler ile orta dereceli bir kitaptı.
Orijinali okumadan bile çeviride sıkıntı olduğunu söyleyebilirim, herkesin kendine has bir tarzı, çeviri anlayışı olsa da, bana göre, öncelik okuyucu ve yazara saygı duyarak onun anlatmak istediğini doğru aktarabilmektir. Betimlemelerin çoğu çevirisi ağır kaçmıştı.
Kitaba gelecek olursam, beklentimin altında kaldı. Ortalama olduğunu da söylemek istemiyorum çünkü bazı kısımlarda gerçekten kitabın içine çekildim, okurken kendini kaptırdım. Özellikle Gatsby'nin hikâyesi çok acıklıydı. Herkesten habersiz, kendi kurgusunu kendi hayallerine göre oluşturdu, geçmişi geri getirebilmek adına inşa ettiği sahte dünya ve sonlara doğru gerçekleşen trajik olaylardan etkilenmedim dersem yalan olur. Çarpık ilişkiler içinde sinirlerime hâkim olamadığım da bir gerçek. Fitzgerald'ın kitabı kısa tutması aldığı en doğru karar sanırım. Tam olması gerektiği yerde bitti.
Ve son olarak, normalde bunu nadir söylerim ama yiğidi öldür, hakkını yeme. Film kitaptan çok daha iyiydi.
Bir arkadaşım küçükken okuduğunda çok beğendiğini söylediği için, zaten geç kaldığım düşüncesine kapılarak daha da arayı açmak istemedim ve Christie'nin en ünlü kitabı olan On Küçük Zenci'yi bir solukta okudum. Kitap 1939 yılında yazılmış ve nerdeyse okuyan herkes çok iyi olduğunu, katilin hiç tahmin edilmediğini ya da buna benzer şeyleri yazmış. Christie kitapta sadece olayın üzerinde durmuş. Bir katil, öldürmesinin nedeni de okuyan herkesin kolaylıkla bulabileceğini bir neden olan kurbanların geçmişlerinde dolaylı ya da kasten işledikleri suçlar. İçlerinden biri olduğu da bariz. "Who done it?" temasının her kitabının ana öğesi olduğunu da okumuştum. Büyük puntolarla ve kısa sayfalarda yazılabilecek en gerilim dolu hikayeyi yazmış gerçekten fakat ben adadaki insanları daha iyi tanıyabilme isteği içindeydim okurken. Filmleri kitaplardan ayıran da yazarın, anlattığı kurguyu betimlemesidir zaten. Bunun eksikliğini hissettim ve de sonunun çok tatmin edici olmadığını düşünüyorum. Çok daha şaşırtıcı ve gerilimli kitaplar okuduğum için olabilir, beklentim yorumlar yüzünden çok yükselmiş olabilir. Belki de biraz daha küçük yaşlarda okumam gerekiyordu. Yine de yazıldığı yıla bakarsak oldukça başarılı olduğunu söyleyebilirim.
Yazarın okuduğum ilk kitabı ve kesinlikle son olmayacak. Kendime iyi ki bu kitapla başlamışım diyorum çünkü yaşadığımız ülkenin gerçek acıları bunlar, acıyı hissettim okurken. Sıradan bir aşk öyküsü gibi değildi. Zaten Barlas sıradan biri değildi. Paramparça olmuş bir çocuktu. Onun hüznünü ta yüreğimde hissettim. Kaybettikleri ve bulduklarını okurken içim cız etti bin kere. Kendini bir türlü anlatamaması kalbimi burktu. Ülkede hâlâ böyle insanlar olduğunu bilmek okuduklarımı daha da gerçekçi yapıyor. Biz de Yusuf gibi olabilirdik, bu onun seçtiği bir şey değildi, onun suçu değildi. Çok etkilendim, gözyaşı döktüm. Bir solukta okudum gerçekten. İyi ki okumuşum.
Reklam