SAVAŞ VE AÇLAR, Hasan İzzettin Dinamo, Kitap İncelemesi
Dinamo, içindeki mıknatıs ve bobin hareketi sayesinde mekanik (hareket) enerjisini elektrik enerjisine dönüştüren aygıttır. En bilinen haliyle bisikletin tekeri döndükçe mıknatıs ve bobin arasında manyetik alan değişir, bu değişim de elektrik akımını üretir. Böylece bisikletin elektrik aksamı faal hale gelmiş olur. Yani, tekeri döndürdüğünüz sürece bisikletin farları hep yanacaktır. Bu mekanik kanun, insanın da kanunudur; dolayısıyla güçlü bir metafor olarak halk dilinde de yıllarca kendine yer edinmiş, söylenegelmiştir; bir futbol takımında oyun sistemini ayakta tutan, takımını motive eden, takımına enerji/güç veren sporcuya Takımın Dinamosu denilir.
Bir de Hasan İzzettin DİNAMO vardır. 1934 yılında Soyadı Kanunu ilk çıktığında dönemin insanlarını ve özellikle de aydın kesimini, tatlı bir telaş alır; kendi benliklerini ve soylarını temsil edecek bir soyadı arayışı başlar; elbette Hasan İzzettin’in de kendisine bir soyadı seçme zorunluluğu doğar. Hareket, enerji, üretim ve sürekli çalışma fikrini temsil ettiği için kendisine Dinamo soyadını seçer. Mücadeleci kişiliğine ve üretken ruhunun üzerine cuk diye oturmuştur, bu soyadı. Velhasıl, Dinamo, bir mekanik parçadan veyahut bir soyaddan çok daha fazlası olarak okunması gereken edebi ve ideolojik karakterli çok güçlü bir metafordur. 
Hasan İzzettin Dinamo, alınteriyle onurlu hayat mücadelesiyle ve herşey bitti denildiği anlarda bile hiçbir zaman vazgeçmediği umuduyla bu soyadı sapına kadar haketmiştir.
Romandaki Musa adlı karakter, bizzat Hasan İzzettin Dinamo’nun kendisidir ve otobiyografik bir anlatı olan bu kitapta yaşananlar, bizzat yazarın yaşanmış hayatından alınmış gerçek olaylardır. Genellikle kitaplar, hep cephedeki mücadeleyi,
Hasan İzzettin Dinamo, alınteriyle onurlu hayat mücadelesiyle ve herşey bitti denildiği anlarda bile hiçbir zaman vazgeçmediği umuduyla bu soyadı sapına kadar haketmiştir.
Romandaki Musa adlı karakter, bizzat Hasan İzzettin Dinamo’nun kendisidir ve otobiyografik bir anlatı olan bu kitapta yaşananlar, bizzat yazarın yaşanmış hayatından alınmış gerçek olaylardır. Genellikle kitaplar, hep cephedeki mücadeleyi,
"Güzeldir, güzeldir. Akşamlar da sabahlar da güzeldir."
" ...erkekte güzellik aranır mı?"
"...aşk akıllıyı aptal eder."
Nobel ödüllü Norveçli yazar #knuthamsun 'un #behcetnecatigil çevirisiyle geçtiğimiz günlerde @yapikrediyayinlari tarafından yayımlanan #dunyanimeti adlı #oyun türündeki kitabını nihayet okuyabildim.
Kitap, sıfırdan başlayarak inşa edilen yaşamlardaki sadeliği anlatırken alınterinin öneminden de bahsediyor.
Aile dinamikleri, emek, çaba ve çok çalışmanın yanında insanın doğa ile olan ilişkilerini de gözler önüne seren satırlar radyo tiyatrosu olarak da dinleyicilerle buluşmuş...
Kitabı bitirince zihnimde #silbaştanbaşlamakgerekbazen çalıyordu.
Okuyunuz. Tavsiyedir.
Puan vermedi
...
A.Ş.K. neyin kısaltması?
Tuna Kiremitçi
"İnsanın yeryüzündeki macerası ne kadar yalnız olduğunu keşfetmesiyle başlamış belki de."
♡♡♡
Merhaba...
♡♡♡
"Dur ey zaman demiş Goethe, ne güzelsin!
Yazar, aşk temasıyla yalnızca sevgiliye seslenmiyor, yalnızlık, baba olmak, dostluk, empati, ayrılık gibi pek çok konuda hayatın köşelerine tek tek dokunuyor, yaşanmışlıklarla bazen hüzünlü bazen sessiz çığlıkları duyuruyor, bazen eski bir şarkının peşine düşüyor, bazen de yeni öykülere açıyor yüreğini...Yazarı daha yakından tanımak isteyenler için derken bu kişilerden biri de ben oluyorum, uzun zamandır kitaplarını okumak istiyordum, bir arkadaşım bu kitabıyla başla diyince okudum, ilk olmayacağı kesin. Başlıklar altında kısa yazıları okumak ve yazarı tanımak harikaydı.
Tavsiyemdir...
Yolculuk güzel bir yalnızlıktır. Sadece sana ait olan, kimsenin elinden alamayacağı bir zaman parçası.
Çünkü eskimenin getirdiği güzel şeyler de var; biz onlara "yaşanmışlık" diyoruz.
Cünkü özveri ve alınterinin de dışlandıgı bir çağ bu. Bu çağda insandan insana bilgiden çok cehalet, sevgiden çok nobranlık geçiyor.
*Kim inanarak ve karşılığını Allah'tan bekleyerek Ramazan orucunu tutarsa, geçmiş günahları bağışlanır.*[Buhari,İman, 28]
⚘️~~~~~⚘️~~~~~~⚘️~~~~~⚘️
Sezai Karakoç o kadar güzel, anlamlı bir kitap yazmış ki, bence herkesin okuması gereken bir kitap. Özellikle Ramazan Ayında tuttuğumuz orucumuza eşlik edecek bir kitap, ikisi birlikte pek lezzetli oldu benim için. ♡
Karakoç orucun ruhumuza, bedenimize, faydalarını, Ramazan ayının güzelliklerini kısacası İnsana ve vücuda faydalarını yazmamış yazarken yaşamış..♡
*Konuğumuz Oruç, pencerelerimizi açar, perdeleri havalandırır. Evin badanasını ve boyalarını tazeler. Mutfak ve kilerimizi doldurur. Sularımızı tatlandırır. Lambamızı kutlar. Soframızı kutsallaştırır. Gök sofrasını açar. Gecemize, ebedi düşler ekler. Çatımızdaki vahşi sesleri durdurur. Mezarlara yerleşmiş yabancı görüntüleri ürkütür. Ülkeyi güvenli bir ülke yapar. İnsanı kendi özüne, değişmez gerçeğine döndürür. Nimetlerin akıntısındaki düz akımı dalgalı akıma çevirerek açlıkla ve susatarak insanı metafizik plana çeker. Artık insan, düşünceleri ve sözleri bir saman yığını gibi savurmaz. Belki, bir yıl, uğrunda alınteri döktüğü bir buğday harmanı gibi devşirir ve her tanesini değerlendirir.*
Okurken tebessüm ederek okudum. Belli ki Ramazan Ayını ve orucu çok ince düşünmüş ve sonra kaleme almış. Tarif edişleri beni çok mest etti.
*Oruç tutmak, insanın yüreğini canlı, cıvıl cıvıl sesli kuşlarla doldurmak değil midir?*
Eğer siz de Ramazan Ayında oruç ile ilgili bir kitap okumak isterseniz bu kitabı gönülden tavsiye ederim. Hem oruçluyken ruhunuza iyi gelecektir, hem de daha çok bilgi, fikir sahibi olmaya davet edecektir sizi. ♡
İnsan Çıkarcı mıdır?
Mark Twain bu kitabında yaşlı adam ve genç adam arasındaki diyalog aracılığıyla insanı oluşturan unsurları (irade, zeka, ahlak vs.) ele alıyor ve bir insan tanımı yapmaya çalışıyor ancak tüm bu tenkitlerin temelinde temel bir unsur var: insanın ruhunun hoşnutluğu. Mark Twain insan eylemlerinin tamamının insanın kendi ruhunu hoşnut etmeye yönelik olduğunu söylüyor. Yapılan tüm fedakarlıklar ve özveriler aslında faillerinin kendisine uygun gördüğü eylemler ya da toplumda böyle anılmak istemelerinden kaynaklanan olgulardır diyor tüm kitap boyunca.
Özgür irade konusuna ise getirdiği eleştiri insanın ruhunu hoşnut etme çabasıyla ilişkilendirilmiş ancak ruhunu nasıl hoşnut ettiği ise tamamen kültürel çevresi ve aldığı eğitime bağlı. Bir asker vatanı için ölerek ruhunu hoşnut eder çünkü aksi takdirde savaştan kaçmış ve bir askere asla yakışmayan bir şekilde yaşamına devam etmiş olurdu şeklinde bir örnek de var kitapta. İnsan bu kitapta resmen bir makine olarak değerlendiriliyor. Bu size karamsar görünebilir ancak yazar bunun kötü olmadığını ve insan doğasının temeli olduğunu düşünüyor.
Kitabın son sayfalarında genç adam şöyle itiraz eder. "Bu insanı kimsesizleştiren bir öğreti. İlham, coşku ya da sevinç veren bir öğreti değil. İnsandan içindeki görkemi, gururu, kahramanlığı söküp alıyor, ona ne bir övgü ne bir alkış bırakıyor; onu bir makineye indirgediği yetmiyormuş gibi makineyi çalıştırmasına izin bile vermiyor." konuşmasının devamında genç adam bu felsefenin insanı tüm erdemlerden uzaklaştırdığını iddia eder ve aralarında şöyle bir diyalog döner.
__"Yaşlı Adam: Diğerlerine, esas ahlaki niteliklere bakalım merhamet, cömertlik, asalet, kibarlık; harici etkilerin beslemesiyle ansiklopedide adı geçen çeşit çeşit, harman harman erdeme dönüşen verimli tohumlardır bunlar.1000Kitap
Mark Twain bu kitabında yaşlı adam ve genç adam arasındaki diyalog aracılığıyla insanı oluşturan unsurları (irade, zeka, ahlak vs.) ele alıyor ve bir insan tanımı yapmaya çalışıyor ancak tüm bu tenkitlerin temelinde temel bir unsur var: insanın ruhunun hoşnutluğu. Mark Twain insan eylemlerinin tamamının insanın kendi ruhunu hoşnut etmeye yönelik olduğunu söylüyor. Yapılan tüm fedakarlıklar ve özveriler aslında faillerinin kendisine uygun gördüğü eylemler ya da toplumda böyle anılmak istemelerinden kaynaklanan olgulardır diyor tüm kitap boyunca.
Özgür irade konusuna ise getirdiği eleştiri insanın ruhunu hoşnut etme çabasıyla ilişkilendirilmiş ancak ruhunu nasıl hoşnut ettiği ise tamamen kültürel çevresi ve aldığı eğitime bağlı. Bir asker vatanı için ölerek ruhunu hoşnut eder çünkü aksi takdirde savaştan kaçmış ve bir askere asla yakışmayan bir şekilde yaşamına devam etmiş olurdu şeklinde bir örnek de var kitapta. İnsan bu kitapta resmen bir makine olarak değerlendiriliyor. Bu size karamsar görünebilir ancak yazar bunun kötü olmadığını ve insan doğasının temeli olduğunu düşünüyor.
Kitabın son sayfalarında genç adam şöyle itiraz eder. "Bu insanı kimsesizleştiren bir öğreti. İlham, coşku ya da sevinç veren bir öğreti değil. İnsandan içindeki görkemi, gururu, kahramanlığı söküp alıyor, ona ne bir övgü ne bir alkış bırakıyor; onu bir makineye indirgediği yetmiyormuş gibi makineyi çalıştırmasına izin bile vermiyor." konuşmasının devamında genç adam bu felsefenin insanı tüm erdemlerden uzaklaştırdığını iddia eder ve aralarında şöyle bir diyalog döner.
__"Yaşlı Adam: Diğerlerine, esas ahlaki niteliklere bakalım merhamet, cömertlik, asalet, kibarlık; harici etkilerin beslemesiyle ansiklopedide adı geçen çeşit çeşit, harman harman erdeme dönüşen verimli tohumlardır bunlar.
Kalbimi delip geçen bir kitap okudum.
Mutlu, kocaman bir gülümsemeyle başlayan kitap sayfalar ilerledikçe soldu. Bir enkaza dönüştü.
Doğal köy hayatı, konuşan, sevilen toprak, yük gelmeyen komşuluk, kapısı kilitlenmeyen evler, aileden sayılan hayvanlar, dayanışma, dostluk, sadakat..
Birlikte içilen bir tas çorba, vefa,saygı,alınteri,
Şakalar,esnaflar, kalp kırmayan pazarlıklar..
Çiçek böcek, inek,at,yer, gök hepsi mutlu...
Sonra bir gün..
İnce narin köyün topraklarına kaba postallarıyla abanan Ruslar...
Eşitlik denilerek alınan topraklar
Ahırlardan çalınan hayvanlar
Ortaklık denilerek sökülüp dümdüz edilen evler,
Komünizmin köylünün kapısında merhametsiz bir dile dönüşmesi
Sürüklenerek hapislere atılan insanlar.
Özvatanlarında parya, özvatanlarında sürgün.
Ruslar Kırım'ı işgal etti.
Soluş.....
" Onlar da insandı "derken, yazarın masum halka yazdığını düşünebilirsiniz ama yazar bu cümleyi Ruslara ithaf ediyor ve romanını dua ile bitiriyor.
Ve kitap şöyle bitiyor:
"Evet, onlar da insandır! Pavlenko'lar, İvan'lar, Kostyük'ler, Vasil Dimitroviç'ler, Stepan'lar... Belki bunu gülünç görecekler; ama nasıl görürlerse görsünler, ben eserimi tekrar sakin bir dua ile bitirmek istiyorum. Romanımı kapatırken; "Tanrım!" diyorum. "Onlar da insan! Acı onlara! Kendileri gibi, başkalarının da insan olduğuna inandır onları!"
