“Klonlanması gereken insan değil, evrendir. Ancak o zaman, her şey yeniden ve eksiksiz yaratılabilir. Çünkü insan bir sonuç, evrense bir nedendir. Yanlış bir sonucu tekrar yaratmanın hiçbir geçerli nedeni olamaz. Yeniden yaratılacak olan evrenden doğru sonucu elde etmek, tek amaç olmalıdır. Klonlamanın, tedavi amaçlı kullanımı insana asla yeterli gelmeyecektir. Klonlamanın kendisi, bütün ilaçların aşırı dozlarından daha aşırıdır. Tek etkisi yan olandır.”
Deneyim, yargı gücümüzü nesnel ve maddi bir amaçlılığa, yani doğanın bir amacının kavramına, ancak bir neden-sonuç ilişkisi yargılandığında götürür ve dahası bu ilişkinin bir yasası olduğunu, yalnızca sonuç idesini nedenin nedenselliğinin altına, nedenselliği onun olanağının koşulu haline getirerek kavrayabiliriz. Bu ise iki şekilde yapılabilir: Ya sonucu dolayımsız biçimde bir sanat ürünü olarak kabul edebiliriz veya onu yalnızca, doğadaki diğer olanaklı doğa varlıklarının sanatının materyali, yani ya bir amaç ya da başka nedenlerin amaca uygun kullanımı için bir araç olarak görebiliriz. Bu ikinci tür amaçlılık (insanlarla ilgili olduğunda) fayda ya da (diğer yaratıklarla ilgili olduğunda) avantaj olarak adlandırılır ve bu tamamen göreceli bir amaçtır; birincisi ise, tersine, doğa varlığı olarak şeyin kendisine ait olan içsel bir amaçlılıktır.
Sayfa 222 - Alfa Yayınları
Yeni yaşım güzel başlangıçlar getirir umarım...
Ama sonuç ne olursa olsun, amaç her anın tadına varmak olmalıdır, çünkü ancak o zaman yolculuğu başarmış oluruz. Mutluluk hiçbir zaman gelmeyecek o son kilometrede değil, her bir an yeniden başlayan sıfırıncı kilometrededir." 
Maud Ankaoua
Kant’ın eğitim anlayışını okurken aslında bir pedagojik metinden çok, insanın kendini inşa etme serüveni üzerine yazılmış felsefi bir manifesto ile karşılaştığımı hissettim. Ona göre insan, doğanın hazır sunduğu bir varlık değil; disiplin, ahlak ve aklın rehberliğiyle sürekli biçimlenen bir potansiyeldir. Kitap boyunca eğitimin yalnızca bilgi aktarmakla sınırlı olmadığı, bireyi özgür ve sorumluluk sahibi bir karaktere dönüştürme çabası olduğu fikri öne çıkıyor. Kant’ın insanı araç değil amaç olarak gören yaklaşımı, günümüzün sonuç odaklı eğitim anlayışına güçlü bir eleştiri niteliği taşıyor. Bu kısa ama yoğun eser, bana eğitimin meslek kazandırmaktan önce insan olmayı öğretmesi gerektiğini düşündürdü. Sayfalar ilerledikçe çocuk yetiştirmekten toplum inşasına, bireysel özgürlükten ahlaki olgunluğa kadar uzanan derin bir düşünsel yolculuğa çıktım. Aradan yüzyıllar geçmiş olmasına rağmen Kant’ın soruları hâlâ güncelliğini koruyor; çünkü eğitim meselesi özünde insanın ne olduğu ve ne olabileceği sorusundan ayrı düşünülemiyor. Bu nedenle “Eğitim Üzerine”, yalnızca eğitimcilerin değil, insanın zihinsel ve ahlaki gelişimi üzerine düşünen herkesin kütüphanesinde bulunmayı hak eden değerli bir eser.
İNSANIN EN BÜYÜK TRAJEDİSİ NEDİR?
Ali Şeriati der ki: “İnsanın en büyük trajedisi; ne cahilliğidir, ne yoksulluğu, ne de çaresizliğidir. En büyük trajedi…”