Büyülü gerçeklik severseniz, bu kitap tam size göre...
Gabriel Garcia Marquez öyle bir dünya kurmuş ki, fantastik unsurlar hiç göze batmadan gündelik hayatın sıradan bir parçası gibi çıkıyor karşımıza.
Birbirine zıt görünen unsurları harmanlayıp bu kadar ustaca sunması hem hayal gücünü hem de kaleminin kuvvetini bizlere gösteriyor.
Kitap kesinlikle tekdüze ilerlemiyor, muazzam bir katmanlar bütünü. Her deştiğimizde altından bambaşka bir insanlık hali çıkıyor. Bir yanda insanın iç alemine ayna tutarken, diğer tarafta çok önemli toplumsal sorunlara dikkat çekiyor.
Güç savaşlarının ve toplumsal yozlaşmanın insanı nasıl etkilediğini gözler önüne sermiş.
Kitapta insana dair ne varsa, en saf masumiyetten en karanlık hislerine kadar her şey var. Karakterlerin yaşamlarımda mücadeleyi, merakı, istekleri, tutkuyu, hırsı, çaresizliği derinden hissetmek mümkün.
Yazar, insan ruhunun röntgenini çekip önümüze koymuş diyebilirim.
Bu kitabı okumak bir yanıyla oldukça yorucu bir deneyim oldu. Aynı isimleri taşıyan Aureliano ve Arcadio karakterlerinin içinde kaybolmamak için fazlaca çaba sarf etmek gerekiyor.
Ancak tüm bu zorluğuna rağmen, dilinin akıcılığı ve kurgusu sayesinde elimden bırakamadığım, son derece dikkat çekici bir kitaptı.
Beni en çok etkileyen Ursula oldu. Erkekler savaş ve hırsları uğruna savrulurken, bir yandan kızlarıyla diğer taraftan torunlarıyla aileyi bir arada tutma çabası takdire şayandı.
Amaranta'nın Rebeca ile yaşadığı çatışma ve kıskançlık ise, bir insanın içten içe nasıl tükenebileceğini gösterdi.
Ve Jose Arcadio Buendia...
Melquíades'le olan dostluğu, yeniliklere olan merakı, azmi, Tanrı'yı görmek için verdiği mücadele ve ölümsüzlük arayışının sonunda, pes edişi ve insanın ölmek, toprağa dönmek için dünyaya gelişini kabullenmesi...
Ailenin kendi içine dönük o çarpık ilişkileri, aslında dış dünyaya kapanmış bir toplumun
Puan vermedi·464 syf.·
2026 44. kitabı
Gabriel Garcia Marquez öyle bir dünya kurmuş ki, fantastik unsurlar hiç göze batmadan gündelik hayatın sıradan bir parçası gibi çıkıyor karşımıza.
Birbirine zıt görünen unsurları harmanlayıp bu kadar ustaca sunması hem hayal gücünü hem de kaleminin kuvvetini bizlere gösteriyor.
Kitap kesinlikle tekdüze ilerlemiyor, muazzam bir katmanlar bütünü. Her deştiğimizde altından bambaşka bir insanlık hali çıkıyor. Bir yanda insanın iç alemine ayna tutarken, diğer tarafta çok önemli toplumsal sorunlara dikkat çekiyor.
Güç savaşlarının ve toplumsal yozlaşmanın insanı nasıl etkilediğini gözler önüne sermiş.
Kitapta insana dair ne varsa, en saf masumiyetten en karanlık hislerine kadar her şey var. Karakterlerin yaşamlarımda mücadeleyi, merakı, istekleri, tutkuyu, hırsı, çaresizliği derinden hissetmek mümkün.
Yazar, insan ruhunun röntgenini çekip önümüze koymuş diyebilirim.
Bu kitabı okumak bir yanıyla oldukça yorucu bir deneyim oldu. Aynı isimleri taşıyan Aureliano ve Arcadio karakterlerinin içinde kaybolmamak için fazlaca çaba sarf etmek gerekiyor.
Ancak tüm bu zorluğuna rağmen, dilinin akıcılığı ve kurgusu sayesinde elimden bırakamadığım, son derece dikkat çekici bir kitaptı.
Beni en çok etkileyen Ursula oldu. Erkekler savaş ve hırsları uğruna savrulurken, bir yandan kızlarıyla diğer taraftan torunlarıyla aileyi bir arada tutma çabası takdire şayandı.
Amaranta'nın Rebeca ile yaşadığı çatışma ve kıskançlık ise, bir insanın içten içe nasıl tükenebileceğini gösterdi.
Ve Jose Arcadio Buendia...
Melquíades'le olan dostluğu, yeniliklere olan merakı, azmi, Tanrı'yı görmek için verdiği mücadele ve ölümsüzlük arayışının sonunda, pes edişi ve insanın ölmek, toprağa dönmek için dünyaya gelişini kabullenmesi...
Ailenin kendi içine dönük o çarpık ilişkileri, aslında dış dünyaya kapanmış bir toplumun
10/10
2026 8. kitabı
Yəqin ki, gözümdə ən çox böyütdüyüm əsərlərdən biri ola bilər. Əsərdəki ailə ağacının genişliyi və adların çoxluğu göz qorxutsa da, oxuduqdan sonra obrazları üçün darıxdığım əsərlərdən biri oldu. Arcadio və Aureliano adlarından başqa ad yox imiş kimi ancaq bu iki adı nəsildən nəslə ötürməyə davam etdikləri üçün qarışıqlıq yarana bilir, amma əsərin içinə girəndə və obrazları yaxından tanıyıb xarakterlərinə bələd olduqda kimin kim olduğunu ayırd etmək mümkündür.
Ursula – romanın nənəsi; ən çox bağ qurub darıxdığım obrazlardan biri oldu. Buendia soyadı bu qadının çiyinlərində yüksələn və illərlə kürəyindən ata bilmədiyi bir yükə çevrilir. Əsər magik realizm ünsürləriylə zəngin olsa da, obrazların qüsurları o qədər insani və real hiss etdirir ki, evin sakinlərindən birinə çevrilirsən.
Ümumiyyətlə, Buendia ailəsində ailə anlayışı çox məhduddur. Hər bir obraz o qədər daxili dünyasına və öz tamahlarına qərq olur ki, ailədəki birliyi hiss edə bilmirsən, aralarında mütləq və aşılmaz sərhədlər var.
Ailənin kişiləri bir qədər standart xəttlə gedir: Aureliano adını daşıyanlar introvert və sakit tipajı, Arcadiolar isə daha ekstrovert, impulsiv insan imicini təsvir edir. Qadınlar isə bir-birilərindən xeyli fərqlənirlər. Məsələn, Amaranta sırf Rebecca ilə ədavətindən bəslənərək özünü ömürlük tənhalığa məhkum etməklə kifayətlənməyib hələ onu qardaşı nəvəsinə də ötürmək istəyir. Nifrəti yaşamaqdan usanmayıb hələ gələcək nəsillərə ötürmək istəyən bu qadın, sanki kin və ədavətin insanı necə içdən çürüdüb məhv etdiyinin nümunəsi olaraq yazılıb.
Digər obrazlar da öz yerində obsessiya, acgözlülük, sədaqətsizlik, radikallıq kimi insana xas, lakin zərərli xarakteristik özəlliklərin simvolu rolunda çıxış edirlər. Əsasən, hər birini uçuruma aparan şey bir-birilərinə hədsiz laqeyd
Reklam
YÜZYILLIK YALNIZLIK
Gabriel Garcia Marquez
Kitap İncelemesi
100.incelememin şerefine! 
Yüzyıllık Yalnızlık
Netflix dizisi de olan bu özel roman için, bu kez biraz farklı bir şey denemek istedim: Netflix tadında bir kitap incelemesi.
Bu incelemede, romanın büyülü dünyasını daha somut kılmak ve kalabalık karakter kadrosunu takip etmeyi kolaylaştırmak adına romanın başarılı bir temsili olan Netflix dizi karakterlerinin açık kaynaklı görselleriyle harmanladım. Bir nevi edebiyat ile beyaz ekranın kesiştiği zengin bir anlatım dili kurmaya gayret ettim. Kısacası, bu incelemem ile klasik bir okuma deneyiminden biraz daha fazlasını verebilmeyi amaçladım.
Herbir bölüm kendinden sonra gelen bölümün tamamlayıcısı ve devamı niteliğinde olduğundan numara sırasına göre ilerlemeniz daha etkin bir okuma sağlayacaktır.
Netflix Dizisi de olan bu romanın Netflix Tadında Kitap İncelemesi gelsin o halde.
Bu incelemede edebi ürün yerleştirme bulunmaktadır.
YÜZYILLIK YALNIZLIK
Tür: Büyülü Gerçekçilik, Aile, Dram, Felsefi
Sezon: 1
Bölüm: 17
Okuma Zorluğu: (5/4)
Tekrar Okunabilirlik: Çok Yüksek
İnceleme Sözcük Sayısı: 16.137
İnceleme Sayfa Sayısı: 53
Bölüm Sayısı: 17
[1.BÖLÜM]
Fasit Daire
#300920446
Yüzyıllık Yalnızlık
Netflix dizisi de olan bu özel roman için, bu kez biraz farklı bir şey denemek istedim: Netflix tadında bir kitap incelemesi.
Bu incelemede, romanın büyülü dünyasını daha somut kılmak ve kalabalık karakter kadrosunu takip etmeyi kolaylaştırmak adına romanın başarılı bir temsili olan Netflix dizi karakterlerinin açık kaynaklı görselleriyle harmanladım. Bir nevi edebiyat ile beyaz ekranın kesiştiği zengin bir anlatım dili kurmaya gayret ettim. Kısacası, bu incelemem ile klasik bir okuma deneyiminden biraz daha fazlasını verebilmeyi amaçladım.
Herbir bölüm kendinden sonra gelen bölümün tamamlayıcısı ve devamı niteliğinde olduğundan numara sırasına göre ilerlemeniz daha etkin bir okuma sağlayacaktır.
Netflix Dizisi de olan bu romanın Netflix Tadında Kitap İncelemesi gelsin o halde.
Bu incelemede edebi ürün yerleştirme bulunmaktadır.
YÜZYILLIK YALNIZLIK
Tür: Büyülü Gerçekçilik, Aile, Dram, Felsefi
Sezon: 1
Bölüm: 17
Okuma Zorluğu: (5/4)
Tekrar Okunabilirlik: Çok Yüksek
İnceleme Sözcük Sayısı: 16.137
İnceleme Sayfa Sayısı: 53
Bölüm Sayısı: 17
[1.BÖLÜM]
Fasit Daire
#300920446Yüzyıllık Yalnızlık
Kitap büyülü gerçeklik akımından besleniyor. Yani garip, sıra dışı, rüya gibi durumları sanki gerçeğin ta kendisiymiş gibi bir masal tadında anlatıyor. Ve bunu yaparken de nesilden nesile 100 yıl soy aktarımı yapan, Macondo bölgesinin kurucusu "Buendia" ailesiyle tanıştırıyor okuyucusunu. İlk Buendia olan José Arcadio amcasının kızı Ursula ile evleniyor. Ve 7 nesillik 100 yıllık hikayenin fitili de ateşleniyor. Macondo bilinen tüm kasabalardan oldukça farklı bir yapıda. Burada yaşayanlar, burada yaşananlar oldukça fantastik. "çamaşır asarken göğe yükselen güzel kız Remedios", "toprak yiyen kız çocuğu Rebecca", "ölüm gününü bilip kefenini hazırlayan Amaranta" başta olmak üzere; büyücüler, efsunlu çingeneler, uykusuzluk ve unutkanlık hastası insanlar kasabanın fantastik figürleri.
Yazar, Buendiaların yaşadığı hayatlar üzerinden çeşitli konulara dem vurmayı ihmal etmiyor. Latin Amerika'nın demografik, sosyolojik ve siyasi hayatına da göndermeler yapıyor. Özellikle muz şirketlerinin kasaba halkını nasıl sömürdüğünü, işçilerin haklarını nasıl gasp ettiğini ve gerektiğinde acımasızca grev yapanları nasıl öldürdüğünü görmek "Muz Cumhuriyeti" tabirini de güzel özetlemiş oluyor.
Kısacası Yüzyıllık Yalnızlık, Latin Amerika kimliğinin güçlü bir alegorisini çizerken, masalsı bir rehavetle ve şiirsel bir havayla hareket ediyor. İktidarı, liderliği, gücü, ensestliği, şiddet içerikli olayları da merkezinden ayırmıyor...
Kitabı okurken akrabalık bağını çözmekte zorlanabileceğiniz zamanlar olabilir , bazen sıkıcı olduğu zamanlarda yaşayabilirsiniz. Fakat bitirip geneli düşündüğünüzde hoşunuza gidecektir. Keyifli okumalar.
Merhametini sevdiğim adamın merhamet etmediği tarafıyım mod on. Aureliano Segundo’nun neden "sevdiği kadın" Petra Cotes yerine Fernanda ile evlendiği, bence romanın en trajik ve ironik noktalarından biri.
Petra Cotes onun ruh eşiydi; onunla olduğunda hayvanlar çoğalıp, serveti artıyordu. Fernanda bir vitrindi, eve girdiğinde o vitrinin ne kadar soğuk ve neşesiz olduğunu anlıyordu ama iş işten geçmiş oluyordu ya da öyle bir şey. Kanepe meselesi işte. Neyse.
Aureliano Segundo, bir anlık "desinler" hayalinin peşinden gidip Fernanda'yı seçmiş, ancak ömür boyu kalbini Petra Cotes'in evinde bırakmıştır. Sonuç? Sonuç buradan doğmuyor, bu sadece bir anekdot.
Belki böyle yüz tane anekdot vardı. Yüz az. En az iki yüz. Bu arada bu kısım belki de o kadar önemli değildir bilemiyorum.
Kafamın toparlamaya çalışıyorum da. En çok şunu düşündüm. Bu ailede gerçekten sevgi var mıydı? Evet, vardı, ama bu sevgi her zaman yalnızlıkla zehirlenmişti. Bence. Belki Ursula bir parça gerçekti ama o da gözleri maddi olarak kör kalınca manen çocuklarının asıl halini gördü. Bu aile ne zaman gerçekten sevse, bu bir felakete dönüştü. Felaket senaryosu gibi. Mesela Amaranta. Amaranta, sevgisini bir silaha ve bir cezalandırma aracına dönüştürmeyi seçti. Berbat. Neden ya. İnsan bunu kendine neden yapar? Amaranta aslında Pietro Crespi’yi de, Albayı da sevmişti. Ancak birini gerçekten sevmek, ona teslim olmayı ve savunmasız kalmayı gerektirdiğindendir Amaranta bu teslimiyetten o kadar korkuyordu ki, sevdiği adamları reddederek onlara acı çektirmeyi, onlarla mutlu olmaya tercih etti. Amaranta’da sevgi vardı ama , sevgiyi yaşamak yerine yas tutmayı seçti. Kendi cenaze kefenini örerken aslında o sevgiyi de ilmek ilmek o kefene gömdü. O derece. Aferin ne diyeyim.
Macondo’da aşk, iki ruhun buluşması değil de
Hayattan payına düşeni aldığını düşünüp çözümü bulmuş bir annenin; cesurca davranarak geride kalacakları düşünmeden nefes almaktan vazgeçmesinin anlatısı bu. Kısacası; yasın.
Kurgu değil, yaşanmış bir anlatı bu. Temel izlekleri arasında pandemiyi de bulabileceğimiz, hatta pandeminin insan yaşamını ruhen fazlasıyla etkilediğinin bir örneği diyebiliriz. Israrla pandemiyi vurguluyorum diye konusu yanlış anlaşılmasın.
Bu kitap tamamıyla yası anlatıyor. Yas sürecini ve sonrasını. Evden cenaze çıktığını simgeleyen o helvanın yapıldığı, gidenden geriye kalan eşyalara dokunulduğu, en önemlisi de kaybın geride kalanların ruhunda bıraktığı o hiçbir zaman iyileşmeyecek izin aktarıldığı…
Yazarın, annesinin ölümünden sonra kaleme aldığı bu eserde onun yasını, yasıyla nasıl mücadele ettiğini görüyoruz. Miray Çakıroğlu, duygu ve düşünceleriyle de kalmamış, edebiyat tarihine iz bırakmış eserleri de referans alıyor kimi yazılarında. Böylelikle dokunaklı aktarımının arasında onun sınırlarını da keşfediyoruz.
Yasın iç sızlatan yönünü deneyimleyen biri olarak teferruata girmeden, ruhumdaki izi kanatırcasına kaşımadan burada noktalıyorum yazımı.
Unutmadan; yas konusunda çok az eser verilen edebiyatımızda sağlam bir yer edindiğini düşünüyorum Annem’in.
Reklam
Reklam