Dreamofthebook
@andzeynep
Ben yanmasam,
sen yanmasan,
biz yanmasak,
nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa..
༄˖°..ೃ࿔*:･
Şu anda okuduğu kitap
At Çalmaya Gidiyoruz, bence de tam olarak 10/8’lik bir kitap hissi bırakıyor insanda—çok büyük olaylar anlatmadan, insanın içine yavaş yavaş yerleşen bir hikâye.
Bu kitap aslında “olay” kitabı değil, bir ruh hali kitabı. Trond’un yalnızlığı, doğayla kurduğu bağ ve geçmişle yüzleşmesi öyle sakin ama derin anlatılıyor ki, okurken bir noktadan sonra hikâyeden çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsun. Özellikle orman, nehir ve yaz anıları… Bunlar sadece birer mekân değil, Trond’un iç dünyasının yansıması gibi.
Bu kitapta bana hissettirdiği “iyi gelen bir yalnızlık” var. Ama bu yalnızlık romantize edilmiyor. Aksine, zaman geçtikçe insanın içine çöken, bazen ağırlaşan bir tarafı da gösteriliyor. İşte bu denge bence kitabı güçlü yapan şey: hem huzur hem hüzün aynı anda var.
Baba-oğul ilişkisi de çok etkileyici. Trond’un babasını anlamaya çalışması, geçmişe dönüp o yazı yeniden anlamlandırması… Bunlar çok sade bir dille yazılmış ama altı inanılmaz dolu. Yazar burada bağırmıyor, fısıldıyor—ve o yüzden daha çok etkiliyor.
Benim gözümde kitabın 10/8 olmasının sebebi de şu olabilir:
Bazen fazla durağan ilerliyor ve herkesin bağ kurabileceği bir tempo değil. Ama eğer o sakinliğe kendini bırakırsan, kitap sana çok özel bir alan açıyor.
Bu kitabı bitirdikten sonra zihnimde şu cümle yansıdı: Yalnızlık hem bir sığınak hem de yavaş yavaş ağırlaşan bir yük olabilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gökyüzünde Nehirler Var, okurken bana sanki iki ayrı dünyanın arasında yürüyormuşum hissi verdi: biri çok tanıdık, insanın içini yoklayan o duygusal derinlik; diğeri ise zamandan ve mekândan taşan, neredeyse masalsı bir anlatı. Elif Şafak’ın dili yine çok akışkan ve şiirsel ama bu kez hikâyenin kendisinden çok, atmosferi ve verdiği hisler ön planda gibi hissettim.
Kitap boyunca su metaforu —akış, hafıza, geçmişin izleri— sürekli kendini hatırlatıyor. Karakterler sanki birbirlerinden kopuk gibi görünse de aslında görünmeyen bağlarla birbirlerine dokunuyorlar. Bu geçişler bazen çok etkileyici, bazen ise biraz kopuk hissettirebiliyor. Senin 10/7 vermen bence tam bu noktadan geliyor olabilir: hikâye çok güzel ama bazı yerlerde duygudan çok düşünceye ağırlık veriyor.
Benim için en güçlü tarafı, kitabın insanın iç dünyasına bıraktığı o yumuşak ama kalıcı etkiydi. Okurken altını çizmek istediğim çok cümle oldu ama bazı bölümlerde “biraz daha derinleşseydi” dediğim anlar da vardı. Özellikle karakterlerle kurulan bağ, bazı yerlerde çok güçlü, bazı yerlerde ise yüzeyde kalıyor gibi.
Genel olarak bu kitap, olaylardan çok hisleri anlatan bir roman. Eğer okur olarak biraz daha “hikâye sürüklesin beni” beklentisi varsa, yer yer eksik kalabilir. Ama durup düşünmeyi, cümlelerin içinde kaybolmayı seven biri için oldukça tatmin edici bir deneyim.
“Dünyayı değiştiremiyorsan, ona kayıtsız kalmayı öğrenirsin.”
