Duygusal yönü çok baskın, okurken onu hissediyorsun; zaten Gospodinov’un babasının kanser sürecini ve onun ardından tuttuğu yası anlattığı bu kitap, aslında "Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe." cümlesiyle özetlenebilecek acayip içten bir anı-roman. Hayatını toprağa adamış sessiz, emekçi bir babanın adım adım soluşunu izlerken, bir yandan da "Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi gittiğinde gerçekten büyümüş mü oluyoruz?" sorusuyla baş başa kalıyorsun. Ağdalı edebiyat yapmadan, sanki karşılıklı dertleşiyormuş gibi çok sakin ama insanı derinden yakalayan, şefkatli ve hüzünlü bir kitaptı.
İnsanın “Bir gün olacak.” düşüncesiyle nasıl yıllarını tüketebileceğini gösteren kitap. Gelecekteki büyük anı beklerken bugünü kaçırmak, belki de romandaki en sarsıcı taraf. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan düşünce şu oldu: Koşmak yorucu olabilir ama insanı asıl tüketen, belirsiz bir umudun içinde durmadan beklemektir.
Reklam
Şeker Portakalı'na Dair
1. Karakter Arkı & Gelişimi (1.0 / 1.0)
Zezé, kitabın başında hayal dünyasında yaşayan, yaramazlıkları fırlamalık boyutunda olan saf bir çocukken; kitabın sonunda "acıyı keşfeden" ve çocukluğu elinden alınan bir yetişkine dönüşür. Bu dönüşüm ani değil, yediği dayaklar ve en nihayetinde yaşadığı büyük kayıpla ilmek ilmek işlenmiştir.
2. Duygusal Yoğunluk (1.0 / 1.0)
Edebiyat dünyasında okuyucuyu hüngür hüngür ağlatabilen ama bunu yaparken ucuz bir ajitasyona başvurmayan nadir kitaplardandır. Yazarın kendi çocukluğundan beslenmesi, duyguların çiğ ve gerçek olarak okuyucuya geçmesini sağlar.
3. Anlatım Dili & Akıcılık (0.9 / 1.0)
Bir yetişkinin, 5 yaşındaki bir çocuğun zihnini bu kadar organik taklit edebilmesi muazzam bir başarıdır. Ancak hafif puan kırma sebebim dönemsel sokak şarkılarının, günümüz okuyucu için bazen tempoyu hafifçe yavaşlatabilmesidir.
4. Sosyo-Ekonomik Eleştiri (1.0 / 1.0)
Kitap sadece bir çocuk hikayesi değildir; arka planda 20. yüzyıl Brezilya’sının banliyölerindeki sefaleti, işsizliği, Noel'de çocuklarına hediye alamayan babaların çaresizliğini ve yoksulluğun insanı nasıl hırçınlaştırdığını tokat gibi çarpar.
5. Sembolizm & Metaforlar (1.0 / 1.0)
Minguinho (şeker portakalı fidanı), Zezé’nin yalnızlığının ve anlaşılma arzusunun sembolüdür. Zezé büyüdükçe ve hayatı anladıkça Minguinho da büyür ve beyaz çiçekler açar. Bu, çocukluğun bitişinin kusursuz bir edebi metaforudur.
6. Pedagojik & Psikolojik Boyut (1.0 / 1.0)
Kitap, eğitimciler ve ebeveynler için adeta bir "tersine rehber" niteliğindedir. Şiddetin bir çocuğu nasıl "şeytanlaştırdığını" (aile bireylerinin ona sürekli 'şeytanın vaftiz oğlu' demesi) ve sevginin (Portuga'nın şefkati) ise aynı çocuğu nasıl iyileştirebileceğini psikolojik bir laboratuvar titizliğiyle gösterir.
7. Özgünlük &
SA KRALLIĞININ ( SABANCILAR) KARANLIK YÜZÜEdebiyat
Açıkçası 
Adana'da Piç Olmak kitabını elime aldığımda bu kadar şaşıracağımı düşünmemiştim.
Dışarıdan bakınca herkesin gıpta ettiği, masallardaki gibi bir hayat yaşıyor sandığımız bir ailenin içinde neler yaşanmış neler...inanılmaz!
Miras kavgaları, dışlanmalar, ötekileştirmeler, "piç" ilan edilmeler... Bazen bir anı kitabı okuduğumu unutup adeta bir Türk filmi izliyormuş gibi hissettim.
En çok da para ve miras uğruna insanların ne kadar gözünü karartabildiğini görmek rahatsız etti beni. Pis oyunlar, hesaplar, yokedilen hayatlar... Sayfalar boyunca para hırsının insanları ne hale getirebildiğine tanık oluyorsunuz.
Merak uyandıran, şaşırtan, zaman zaman öfkelendiren ama en çok da insanın içini burkan kendi tabirleiryle öteki Sabancı 
Sevgi Sabancı nın kaleme aldığı bir anı kitabını üzüntüyle bitirmiş oldum.
Adana'da Piç Olmak kitabını elime aldığımda bu kadar şaşıracağımı düşünmemiştim.
Dışarıdan bakınca herkesin gıpta ettiği, masallardaki gibi bir hayat yaşıyor sandığımız bir ailenin içinde neler yaşanmış neler...inanılmaz!
Miras kavgaları, dışlanmalar, ötekileştirmeler, "piç" ilan edilmeler... Bazen bir anı kitabı okuduğumu unutup adeta bir Türk filmi izliyormuş gibi hissettim.
En çok da para ve miras uğruna insanların ne kadar gözünü karartabildiğini görmek rahatsız etti beni. Pis oyunlar, hesaplar, yokedilen hayatlar... Sayfalar boyunca para hırsının insanları ne hale getirebildiğine tanık oluyorsunuz.
Merak uyandıran, şaşırtan, zaman zaman öfkelendiren ama en çok da insanın içini burkan kendi tabirleiryle öteki Sabancı Sevgi Sabancı nın kaleme aldığı bir anı kitabını üzüntüyle bitirmiş oldum.
Murray Stein & Elena Caramazza – Jungcu Psikolojide Zamansallık, Suçluluk ve Kötülük Problemi
İnsan ruhu, keşfedilmeyi bekleyen uçsuz bucaksız, karanlık bir coğrafya. Bu kitap, o coğrafyanın en tekinsiz dehlizlerine doğru yapılan derin bir kazı çalışması niteliğinde. Murray Stein ve Elena Caramazza, analitik psikolojinin sınırlarını genişleterek felsefi, mitolojik ve edebi bir sorgulama alanı açıyor. Metin; doğrusal zamanın ağırlığını, vicdanın sızısını ve varoluşun en çiğ gerçeği olan karanlığı edebi bir derinlikle masaya yatırıyor. Bireyin kendi gölgesiyle yüzleşmesini anlatan bu eser, insan doğasının parçalanmışlığını ve yeniden bütünleşme çabasını anlamak adına sarsıcı bir kılavuz.
Eser, insan varoluşunun üç büyük düğümünü merkezine alan üç ana bölümden oluşuyor:
1. Bölüm: Zamansallık (Ruhun Kronolojik Kıskacı)
Bu bölümde, modern insanın doğrusal zaman (Kronos) içindeki sıkışmışlığı ve bilinçdışının zamansız, döngüsel yapısı inceleniyor. Ruhun mitolojik zamana ve köklere duyduğu hasret, psikolojik krizler üzerinden temellendiriliyor. "Bilinçdışı için dün, bugün ve yarın yoktur; o, her anı eşzamanlı yaşayan kadim bir anlatıcıdır." 2. Bölüm: Suçluluk (Bireyleşmenin Sancılı Eşiği)
İkinci bölüm, suçluluk duygusunu bireysel bir patoloji olmaktan çıkarıp kolektif bir boyuta taşıyor. Jungcu ekolün en önemli aşaması olan "bireyleşme" sürecinde, suçluluk duygusunun insanı kendisi olmaya zorlayan dönüştürücü gücü anlatılıyor. "Gölgesiyle yüzleşmeyen insan, suçluluk duygusunu bir pranga gibi taşır; oysa bu sancı, ruhun kendi kendini doğurma çabasıdır."
Üçüncü Bölüm: Kötülük Problemi (Karanlığın Somut Gerçekliği)
Son bölümde, kötülük kavramı teolojik ve psikolojik açılardan masaya yatırılıyor. Kötülüğün sadece "iyiliğin yokluğu" olmadığı, insan doğasında ve mitlerde somut,
Jungcu Psikolojide Zamansallık, Suçluluk ve Kötülük ProblemiMurray Stein · Albaraka Yayınları · 20261 okunma
Kapının arkasındaki yetişkini beklemek
Puan vermedi·256 syf.··
Beğendi
·2026 72. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 10 Haziran 2026 21:48
Bazı dönemler vardır; ne çocuk tamamen çocuktur ne de tam anlamıyla yetişkin olmuştur. İşte ergenlik, tam da bu iki dünyanın arasında kurulan hassas bir köprüdür. 
Saniye Bencik Kangal 'un kaleme aldığı 
Ergenlik Kapıyı Çarpınca kitabı, bu köprünün üzerinde yürümeye çalışan ebeveynlere sakin, anlaşılır ve yol gösterici bir rehber sunuyor.
Kitap; çocukluktan ergenliğe geçişten başlayarak fiziksel büyüme ve gelişim, ergen beyninin çalışma biçimi, sosyal ilişkiler, bağımlılık riskleri, çatışmalar ve sınırlar, gelecek kaygısı, ödevler ve sınavlar gibi birçok önemli başlığı ele alıyor. Ancak bunu yalnızca bilgi vermek için değil, ebeveynlerin çocuklarını daha iyi anlayabilmeleri için yapıyor.
Çünkü çoğu zaman ergenlik dönemindeki bir çocuğun davranışlarını anlamakta zorlanıyoruz. Ani öfkeler, içine kapanmalar, itirazlar, yalnız kalma isteği ya da sürekli değişen ruh halleri... Kitap, tüm bunların arkasında yatan gelişimsel süreçleri açıklayarak ebeveynlerin bakış açısını genişletiyor. Böylece "Neden böyle davranıyor?" sorusu yerini "Bu dönemde ona nasıl destek olabilirim?" sorusuna bırakıyor.
En çok hoşuma giden yönlerinden biri, ergenliği bir sorun olarak değil, doğal bir dönüşüm süreci olarak ele alması oldu. Yazar, çocuklarımızı değiştirmeye çalışmak yerine onları anlamanın, dinlemenin ve yanlarında durmanın önemini hatırlatıyor. Çatışmaların kaçınılmaz olduğu bu dönemde, kırmadan sınır koyabilmenin ve güvenli bir ilişki kurabilmenin yollarını gösteriyor.
Kitap boyunca verilen örnekler ve açıklamalar, ebeveynlere yalnız olmadıklarını hissettiriyor. Çünkü ergenlik kapıyı çaldığında aslında sınanan yalnızca çocuklar değil; anne babalar da bu yeni döneme uyum sağlamayı öğreniyor.
Kitabın en etkileyici cümlelerinden biri ise şu oldu:
"Bir gün o kapı aynı ellerle ama bu kez yavaşça açılır ve içeriden
Saniye Bencik Kangal 'un kaleme aldığı Ergenlik Kapıyı Çarpınca kitabı, bu köprünün üzerinde yürümeye çalışan ebeveynlere sakin, anlaşılır ve yol gösterici bir rehber sunuyor.
Kitap; çocukluktan ergenliğe geçişten başlayarak fiziksel büyüme ve gelişim, ergen beyninin çalışma biçimi, sosyal ilişkiler, bağımlılık riskleri, çatışmalar ve sınırlar, gelecek kaygısı, ödevler ve sınavlar gibi birçok önemli başlığı ele alıyor. Ancak bunu yalnızca bilgi vermek için değil, ebeveynlerin çocuklarını daha iyi anlayabilmeleri için yapıyor.
Çünkü çoğu zaman ergenlik dönemindeki bir çocuğun davranışlarını anlamakta zorlanıyoruz. Ani öfkeler, içine kapanmalar, itirazlar, yalnız kalma isteği ya da sürekli değişen ruh halleri... Kitap, tüm bunların arkasında yatan gelişimsel süreçleri açıklayarak ebeveynlerin bakış açısını genişletiyor. Böylece "Neden böyle davranıyor?" sorusu yerini "Bu dönemde ona nasıl destek olabilirim?" sorusuna bırakıyor.
En çok hoşuma giden yönlerinden biri, ergenliği bir sorun olarak değil, doğal bir dönüşüm süreci olarak ele alması oldu. Yazar, çocuklarımızı değiştirmeye çalışmak yerine onları anlamanın, dinlemenin ve yanlarında durmanın önemini hatırlatıyor. Çatışmaların kaçınılmaz olduğu bu dönemde, kırmadan sınır koyabilmenin ve güvenli bir ilişki kurabilmenin yollarını gösteriyor.
Kitap boyunca verilen örnekler ve açıklamalar, ebeveynlere yalnız olmadıklarını hissettiriyor. Çünkü ergenlik kapıyı çaldığında aslında sınanan yalnızca çocuklar değil; anne babalar da bu yeni döneme uyum sağlamayı öğreniyor.
Kitabın en etkileyici cümlelerinden biri ise şu oldu:
"Bir gün o kapı aynı ellerle ama bu kez yavaşça açılır ve içeridenReklam
Reklam