Od kitabını bitirdiğimde içimde tarif etmesi zor bir duygu kaldı. Sanki sadece bir kitabın son sayfasını kapatmadım; uzun ve anlamlı bir yolculuğa veda ettim.
Kitapta beni en çok etkileyen kesitlerden biri, insanın gerçek zenginliğinin malda değil, gönülde olduğunu hissettiren anlardı. O satırları okurken kendi hayatımı ve önceliklerimi düşünmeden edemedim.
Bir başka kesitte ise sabrın ve sevginin en büyük güç olduğu anlatılıyordu. O bölümü okurken, bazen en zor zamanlarda bile umudu kaybetmemek gerektiğini bir kez daha anladım.
Karakterlerin yaşadığı acılar, fedakârlıklar ve iç mücadeleler beni derinden etkiledi. Kendimi zaman zaman onların yerine koydum; üzüldüm, umutlandım ve onlarla birlikte değiştiğimi hissettim.
Kitabı bitirdiğimde geriye sadece güzel bir hikâye değil, kalbime dokunan pek çok anlamlı kesit kaldı. Bu yüzden Od, benim için okunup rafa kaldırılacak bir roman değil; zaman zaman tekrar dönüp okuyacağım, her okuyuşta yeni anlamlar keşfedeceğim özel bir eser oldu.