Neredeyse üç aydır hiç konuşmadan, tanışmadan yan yana çalıştığım biri vardı. Nasıl desem, hani bazen insan konuşmadan birinin sessizliğinden bir derinlik çıkarır ya da belki de biz insanlara kendimizde bulduklarımızı onlara atfederek anlam yüklüyoruzdur, bilemiyorum. Fakat bu sefer bizimki karşılıklı bir anlam atfetme gibiydi. Geçenlerde bana küçük bir jest yapıp masama özenle seçtiği belli olan bir çikolata koymuştu. Bunu yaptıktan sonra birkaç gün boyunca onu hiç göremedim. Tabii benim de çok içimde kalmıştı, ne teşekkür edebilmiştim ne de kendisine karşılık verebilmiştim.
Sonraki gün geldi, birkaç dakika konuşma fırsatımız oldu. Çok naifçe düşünmüştü, küçük bir şey olmasına rağmen mutlu olmuştum. Ben de son günümde gitmeden önce ona bir kitap hediye etmek istedim. Lakin biriyle doğru dürüst bir konuşmanız bile olmadan böyle bir şeye kalkışmak doğru muydu, yanlış algılamalar çıkar mı diye çok düşündüm. Sonra da birinin ruhuna küçük de olsa bir iz bırakmaktan güzeli mi var diye düşünüp vermeye karar verdim. Tabii bunu ruha dokunan bir yazıyla taçlandırmasaydık olmazdı. :))
Çıkışta eve giderken verdim, çok mutlu oldu. Açıkçası bir daha hem karşılaşmayacağımızı düşündüğüm için hem de gerçekten içimden çok geçtiği için vermek istedim. Birkaç gün geçti sonra baktım mesaj atmış (numaramı büyük ihtimalle gruptan almış, bu sayede konuşma fırsatımız oldu.) Kitabın arasına koyduğum yazıyı sonradan fark edip okumuştu, birkaç gündür beni arıyormuş... Üç aydır yan yana olup da konuşmaya çekindiğim insanla şimdi de birkaç hafta sonra bir yerlerde oturup tanışmak için sözleştik. Bunu anlatmak istememin sebebi arkadaşlar, birilerinin ruhuna dokunmanın küçük şeylerle ne kadar basit olduğunu anlatmaktı. Bazen insanlar karşılıklı bir çekingenlik içinde oluyor ama bu belli bir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dünyaya aşık olan kişi, üstüne güneş vurmuş bir duvara aşık olur.
Bu parlaklığın, bu ziyanın duvardan olmayıp güneşten olduğunu anlamak için hiç zihnini yormamış ve gönlünü tamamıyla duvara vermiş olan kişiye benzer; güneşin ziyası, güneşe kavuşunca ebediyen mahrum kalır.
Mevlana Celaleddin Rumi
Kabullenmek, her şeyi tam olarak anlamak değildir. Bazen olan bitenin nedenini çözemesek, içimize sindiremesek bile onun yaşandığını ve artık değişmeyeceğini görebilmektir..
