Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
" Şükretmek mi sevginin başlangıcıydı, sevgi mi şükretmenin? Önemli değildi aslında; sonuçta insanı uzun vadede mutsuz eden şeyler kelimeler değillerdi. İnsanı mutsuz eden anılardı, solmak bilmeyen, yerinden oynamayan karanlık anlar."
İnsanların hayatlarını tanımlayan anlar vardır; öncesi ve sonrası, o zaman ve şimdi, burası ve orası arasına sıkışmış anlar. Ve bu anlardan bazıları, ne olursa olsun, dik bir uçurumun kenarında bir şekilde dengede duruyor gibidir.