Mitolojiyi Ters Yüz Etmek
Madeline Miller’ın anlatım tarzı o kadar akıcı ve şiirsel ki, antik döneme ait efsaneleri sanki dün yaşanmış gibi taze bir dille okuyorsunuz. Kitap boyunca yolu Aiaie adasından geçen Daidalos, Odysseus, Hermes, Medea ve Minotauros gibi tanıdık figürleri de Kirke’nin gözünden görüyoruz.
Ancak yazar bu karakterleri kahramanlaştırmak yerine, onların da zaaflarını, acımasızlıklarını ve insani yönlerini ortaya koyuyor. Özellikle Odysseus karakterinin o bildiğimiz kusursuz "kahraman" imajından sıyrılıp, savaşın yıprattığı, şüpheci ve yorgun bir adama dönüşmesi anlatıya müthiş bir gerçekçilik katıyor.
"Kız doğduğumda, bir süre hiç sesim çıkmamış. Annem benim zekasız olduğumu düşünmüş. Ama ne zaman ki konuşmuşum, sesim bir ölümlünün sesine benziyormuş. İşte o an benden tamamen vazgeçmişler."
Neden Okunmalı?
Ben, Kirke, sadece bir mitoloji anlatısı değil; dayatılan kimlikleri reddeden, maruz kaldığı tüm zorbalıklara ve hayal kırıklıklarına rağmen kendi sesini bulmaya çalışan bir kadının özgürleşme hikayesi.
Eğer güç elindeyken canavarlaşıp canavarlaşmayacağını seçen, acıdan bilgelik devşiren ve ölümsüzlüğün getirdiği o sonsuz boşluğa karşı hayatın anlamını arayan bir karakterle tanışmak isterseniz, bu kitap kütüphanenizin en özel yerini hakediyor. Miller, antik çağın gölgede kalmış cadısına sadece sesini geri vermekle kalmamış, ona muhteşem bir taht kurmuş.
Biz bu ay 
Okuyan kadinlar kulubu ile birlikte #birharfbirkitap etkinliğinde "G" harfi ile başlayan kendi seçtiğimiz bir kitabımızı okuduk. Benim seçimim epeydir kitaplığımda bekleyen #gemina dan yana oldu. Kitaplarını paylaşan arkadaşları kıskanıp "keşke bende onu okusaydım" dediğim kitaplar oldu mu? Evet.
Az önce #illuminae kitabı için yaptığım yorumu okudum ve bu kitap hakkında ki hissettiklerimden tekrar emin oldum. Aynı heyecanı alamadım malesef. Beklentimi mi fazla tuttum acaba dedim ama benim şucum yok kendileri beklentimizi tavan yaptırmıştı. Yine baskısı harika, kapağı, içindeki detaylar, yazımdaki değişiklikler hepsi çok güzel. Üstelik ayracı da var bu sefer. Yine diyalog ve belgeler üzerine kurulmuş kurgu ama eksik bir şeyler vardı çözemediğim. Aksiyonlu kısımları ve evire çevire okumak kitaba bağlanmama yetmedi. Sonlara doğru heyecanlanmamı sağladı ama toparlayamadık. Kısacası bu sefer anlaşamadık efenim. Kitabın sonunda ana karakterlerden biri "daha yeni başladık, nasıl bittiğini öğrenmek ister misiniz?" diye serinin 3. kitabına davet etmiş. Ona da söyledim "yok annem muhtemelen tekrar görüşmeyiz, ölüp ölüp geri dirildiğiniz paralel evreninizde size mutluluklar diliyorum" dedim. Bu da böyle olsun ...
Okuyan kadinlar kulubu ile birlikte #birharfbirkitap etkinliğinde "G" harfi ile başlayan kendi seçtiğimiz bir kitabımızı okuduk. Benim seçimim epeydir kitaplığımda bekleyen #gemina dan yana oldu. Kitaplarını paylaşan arkadaşları kıskanıp "keşke bende onu okusaydım" dediğim kitaplar oldu mu? Evet.
Az önce #illuminae kitabı için yaptığım yorumu okudum ve bu kitap hakkında ki hissettiklerimden tekrar emin oldum. Aynı heyecanı alamadım malesef. Beklentimi mi fazla tuttum acaba dedim ama benim şucum yok kendileri beklentimizi tavan yaptırmıştı. Yine baskısı harika, kapağı, içindeki detaylar, yazımdaki değişiklikler hepsi çok güzel. Üstelik ayracı da var bu sefer. Yine diyalog ve belgeler üzerine kurulmuş kurgu ama eksik bir şeyler vardı çözemediğim. Aksiyonlu kısımları ve evire çevire okumak kitaba bağlanmama yetmedi. Sonlara doğru heyecanlanmamı sağladı ama toparlayamadık. Kısacası bu sefer anlaşamadık efenim. Kitabın sonunda ana karakterlerden biri "daha yeni başladık, nasıl bittiğini öğrenmek ister misiniz?" diye serinin 3. kitabına davet etmiş. Ona da söyledim "yok annem muhtemelen tekrar görüşmeyiz, ölüp ölüp geri dirildiğiniz paralel evreninizde size mutluluklar diliyorum" dedim. Bu da böyle olsun ...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Selda Uygur: Babalar ve Kızları
“Denizleri çok severim… Rüyalarım… Taşların rengi de gökyüzü gibi kasvetlidir… Bu her gece böyle olur…”
Bu şiirsel sözler, Babalar ve Kızları’nın açılış sahnesinde yer alıyor. Türk Edebiyatı yepyeni bir kalemin doğuşuna tanıklık ediyor bir süredir. Selda Uygur, Fazlı Necip’in Ah, Anne romanını günümüz Türkçesine aktaran ve Türk Edebiyatından Örneklerle “Edebiyat ve Kıskançlık” adlı çalışmalarıyla tanınan akademisyen bir yazar.
Romanında pek çoğumuzun ama özlemle ama kasvetle dalıp gittiği o ölgün deniz manzaralarını işlemiş sevgili Selda. Denizin verdiği huzuru ve aldığı canları okudum bu eserde ve babaannesini… O mistik heyecanları bilirsiniz elbette, ölülerle konuşmaktan bahsediyorum. Ölümün kokusunu bilmeyeniniz kaldı mı? Ah bazılarınız anlayacaktır beni; insan olmak, düşünebilmek ve farkında olmak ne zordur bilirsiniz -ölümün kıyısında yaşarken. Rüyalardan bahsediyorum, kaçmayın; bitmek bilmeyen döngülerden, büyük ve kederli nefeslerden ve gecenin en zor saatlerinde yaşanan o ani irkilişlerden, uyanışlardan…
Şanslıysanız, gecenin bu saatinde, yanı başınızda birisi vardır ve o kişi size ne olduğunu sormuştur. Ya kimse yoksa? Ya kimse size bir şey sormamışsa? Ya kimsecikler sizi sarıp sarmalamamışsa? İşte o zaman üzülmekte haklısınız derim. Yazık. Çok Yazık. İşte sevgili Selda, rüyalarından uyanırken adeta denizde boğulur gibi oluyor, tasvir ediyor ve yaşıyor o anı. Peki, ama neden? Ölülerle dans ediyor çünkü ve ekliyor -unutmadan:
“Ölülerle dans edebilen birini kimse üzemez.”
Kelimeler akmaya devam ediyor. İstanbul’un o eski yokluklar içindeki halini okuyoruz. Ancak yine de bir umut var o yıllarda. Kavganın, hasretin, kaosun, sanatın, edebiyatın ve kalabalığın şehri İstanbul’da yaşanıyor Babalar ve Kızları’na dair ne varsa. Kıskançlığın kitabını yazmış olan
Puan vermedi
...
"Annem hakkında yazıyorum çünkü onu dünyaya getirme sırası sanırım bende."
"Özen gösterdiği yegane nesne kitaptı. Kitaplara Dokunmadan önce ellerini yıkardı."
Bir Kadın
Annie Ernaux
Özgün Adı:(Une Femme)
2022 Nobel Edebiyat Ödülü
Zihinsel ve fiziksel olarak çökmüş, hafızası sıfırlanmış bir anne, küçük bir Normandiya kasabasında doğmuş, Paris banliyölerınde bir hastanenin Geriatri koğuşunda ölen annesinin portresini çiziyor okura.
Bır anne ve kızı arasındaki hem zayıf hem de sarsılmaz bağı, onları ayıran dünyaları anlatan, tarafsız bir dille yazılmış bir eser, yazarın belki de en dokunaklı metni.
Yazar, okurken Fransa yakın tarihi ve devrin sosyolojisini derinlemesine teneffüs ettiriyor, annesi bu sosyolojide yaşamış bir kadın, girişimci ruhuyla bir kahve dükkanı açıyor ve işletiyor, kitap annesinin cenazesini almasıyla başlayarak geçmişe bir yolculuğa götürürken, jenerasyon farkı nedeniyle annesiyle ilişkisinin azaldığı yetişkinlik dönemlerini okumak çok ilginçti.
Otososyobiyografi #toplumsalbellek Bireysel anılardan yola çıkılarak toplumsal olayları da anlatan edebi tür. Uzun zamandır listemde olan kitabı sonunda okudum.
__"Burada Platon dinleyebilmem için annem patates satıyor" diye düşünmek beni derin bir üzüntüye boğuyordu."
#birkadın #unefemme
Kalbimi sızlatan bir kitap oldu . Çok etkilendim . Annemi ve ailemdeki anneleri, kendi anneliğimi düşündüm sık sık. Annelik rolünün ve duygusunun da kesinlikle kültüre göre şekillendiği düşüncem daha da pekişti. Yazarın sık sık duygularını ve düşüncelerini anlatması beni hiç sıkmadı, aksine insani olarak çok etkilenerek okudum.
Kitap bitikten sonra yazarın diğer kitaplarına bakayım dedim çünkü kendisini ilk kez okuduğumu sanıyordum. Bir de baktım ki 4-5 yıl önce okuduğum Postane Günlükleri de yazarın kitabıymış. Hem isimlerinin bize göre çok farklı olması hem de o kitaptan hiç keyif almamış olmam nedeniyle şok geçirdim. İki kitabı yazan aynı kişi olamaz dedim ama Postane Günlükleri’ni bu kitaptan sonra tekrar okuyacağım
Ictenlikle yazilmis, intihar eden annesinin olumuyle yuzlesmeye calisan kizinin yasla basa cikisi. Gospodinov’u da yakin zamanda okumustum. Benzerlikleri var. Ancak o kadar guclu ve dokunakli gelmedi bana. Tabi oyle bir cabasi da yoktu sanirim yazarin. Daha cok bir gunce gibi. Bunu paylasma cesaretinden ve yazim biciminin ozgunlugunden dolayi yazari takdir ettim.
