“İnsanın özgür olabileceğini anlıyorum. Zamanı durdurmanın ancak hükmünden kurtulmakla mümkün olabileceğini anlıyorum. Artık ne geçmişimden boğuluyor ne de geleceğimden korkuyorum. Nasıl korkabilirim?
Gelecek sensin.”
Gösteri toplumu!
Kitleler “temsil edilmek”istemiyor. Sahnelenen bir oyuna tanık olmak istiyorlar. (Kendi kendilerini bile “temsil etmekten” hoşlanmıyorlar; kendi kendini yönetmek denilen şey artık onları heyecanlandırmıyor). Her tür temsiliyet biçiminden bıkmışlar. Onlar sahneye konulmuş gösteriyi tadını çıkara çıkara izlemek istiyor.
Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım,soğuk bir cehennemi andıran sözde “insan” dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.
