Bu kitabı hala aşamıyorum...
“Sence bize mutlu son yakışır mı?”
“Evet, en güzel bize mutlu son yakışır. ”
“Ya ayrılırsak?”
“Seni hiç bırakmam. ”
“Ya beni unutursan?”
“Hiçbir şey seni bana unutturamaz. ”
"Soz mü?"
“Söz veriyorum, Acıbal. Seni hiç unutmayacağım. ”
Ukde en çok unutulmaktan korkardı.
Ve Eflah onu unuttu.
Ukde en çok o kitabı okumayı istedi.
Ve onun dışında herkes o kitabı okudu.
Güldesteyi aşamıyorum..
Geçmiş,gelecek ve şimdi.
Varlık,yokluk ve hiçlik.
Ölü,diri ve Araf?
Hangi köşeye koymalıydım Güldesteyi..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Arkadaşlar ben bu kitabı aşamıyorum... (Kitabı okumadım)Alıntı
"Yine bir kalp için öldüm ama bu kalp yetmezliğinden olmadı ve yetmeyen de hiçbir zaman benim kalbim değildi. Bir kalp hiç yetmedi, ve o kalp sana aitti; beni sevmek nasıl bir kalp isterdi, bilmiyorum ama sen beni hiç sevmedin. Çünkü benim bozuk kalbimle hissettiğim, senin hissettiğinle aynı olamaz. Buna kimse beni inandıramaz. Dinle, Minel; sarılmadın bile bana, senden öğrendim sarılmayı ama sen bana bir kez daha sarılmadın. Seven insan sarılmaz mı? Ben o kadar şeye rağmen...
𝙃𝙚𝙧 𝙣𝙚𝙮𝙨𝙚.
Aşamadığım okyanuslar var, belki de açmak istemediğim için aşamıyorum.
Ne kadar kolay aşıyor? Nasıl aşabiliyor? Ben niye aşamıyorum?
Çünkü hayat ona değiyor, benim içimden geçiyor, beni çalkalıyor, iç duvarlarıma çarpıyor, hayat bana beni unutturmuyor.
