Özge
@ascuthbert
İnsan nedir, neye denir, iyi midir, kötü müdür, gerekli midir, kim bir hayrını görüp bin şerrinde muaf olabilmiştir, bilemiyorum. Şunu diyebilirim; en iyisi en perişanıdır, en hakkı yeneni, en olup da yere düşenidir. Bunlar insanın değil de dünyanın nasıl bir yer olduğunu anlatıyor galiba. Ama anlatılanı anlıyor muyum, onu da bilemiyorum. Ne kendimden, ne başkasından bir umudum var. Umut için zaten kimse bize, yani insana yaklaşmasın vallahi perişan olur, ama tatlı adam olur. Böyle bir şey işte.
Reklam
Benim kalbim temiz Müslümanları
Ömrüm boyu sabah namazına kalkmak istedim, kalkamadım. Hep çok erken okunuyor. Bazı üzüntülü, hasta ya da uyku tutmayan günlerimde de ezanı bitene kadar dinledim ve yine kalkıp kılmadım. Ömrüm boyu kıldıklarım dördü, beşi geçmez. Akşam, yatsı falan, hayır. Öğleni ve ikindiyi zaten ruhani bulmam, elimde değil. Ama namazdan çıkanlara bakmayı, sabah erken cami avlularında gezmeyi, kedilerin mezhebini tahmin etmeyi ve her şey hakkında düşünmeyi severim. Ben Aslan Bey, kendimi dindar değil ama çok inançlı sayarım. Her gün tonla yalan söylerim, tembel ve başka şeylerim ama bunlar genel kurallara aykırıdır bilirim, dizlerimde ve alnımda secde izi bulunmayacak evet ama ben her zaman Allah'ı düşünürüm.
Kendi kendine konuşan, ömrünün bütün didinmesini kendiyle yapan, bu nedenle de bir türlü galip gelemeyen herkes gibi ben de Tanrı ile konuşur dururum. Pek de kötü olmadığım hâlde bana acısın diye bir perişanlık örtüsünden konuşurum. İnsan hasta, zorda, iyi bir şey duymaya tahammül edemeyecek hâlde birine, hemen nasıl kendinin aslında pek de ilgilendirmeyen dertlerinden hayati önemdelermiş gibi bahsederek dinleyenin ancak başka dertler duyunca hafifleyecek ya da kabarmayacak acısını teskin etmeye çalışırsa Tanrı ile de konuşurken "Çok şükür iyiyim, sağlığım yerinde, yediğim önümde yemediğim arkamda sebepsiz yere atıp tutuyorum," diyemiyor. Hemen bu hâlini belli etmeden "Allahım, bu insanı şose silindiri gibi ezip geçen hayatın içinde ben de fark etmeden kim bilir neleri ezip geçiyorum ama gücüm ölçüsünce sana verdiğim söz üzerindeyim, yaptıklarımın şerrinden sana sığınırım, üzerimdeki nimetini itiraf ederim, günahımı da itiraf ederim, sen mağfiret edersin." diyerek ona da dert yanar ya da kendimi yukarıya göstermeye çalışırken hava attığımı fark ediyorum. Ona yakarışımda sesim başka bir ton alıyor (iyice, gerçekten perişan, feveran hâlimde olduğum anlar hariç), beni yalvaran cahillerden ayırt etsin istiyorum.
Bravo, arı satıp namusu tellala vermişsiniz.
Mutlu da olmadım mutsuz da, madem yalan dünya, ben bu yalanın sahici bir parçası oldum. Ama çok ve uzun baksam fikrimi değiştiririm, hiç bakmasam fikrim kalmaz, kendiliğinden değişir. Eskiden kocakarılar dilek kuyularındaki simsiyah suya bakar bakar da en sonunda fazla bakmaktan şekiller, kıpırtılar görmeye başlar, bunları da görmek istedikleri şeylere yorarlarmış. Kendine uzun uzun bakmak da bence biraz böyledir. Üstelik nasıl her resminde insan farklı çıkıyorsa kendi içine her bakışında da başka bir şey görüp şaşabilir. Uzun uğraşlardan sonra bir an durup bakmalı o kadar.
Reklam