Özge
@ascuthbert
Dünyada belanın başarı ile satın alınan bir illet olduğunu elbet bildim. Belki bunu çoğu insan bilir de başarıdan, artık o ne ise, nasıl bir şeyse, bir türlü feragat edemediği için yanında bir de belası olur. Az bir başarısı, iki üç de orta karar belası olur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bazı kaçışlarımdan bazen acı duyar, zoraki uzaklaşırdım. Bu da beni güçlü vazgeçişleri olan, müdanasız adam yapar, biraz daha mertebe atlatırdı. lnsan mertebe atlarken onunla uğraşan şeytan da mertebe atlar ya, ben de böyle yaparken biraz da yaptığımdan olurdum. Kaçarken gerçekten de kaçabilecek bir adam olurdum. Ama gerçekten kaçabilecek olsam herhâlde kaçmaz, kaçabilecek ama kaçamayan adam olurdum. Demek ki gerçekten adam gibi bir şey de olunmuyor. Bunların hiçbiri tam, yekpare şeyler değiller. Benim hâlim, gerçek bilinmedikçe en güzeli duruyor. Sırf bunun uğruna bile gerçek saklanır. Gerçek zaten neyi güzelleştirmiştir ki? Neyin üstü açılınca bir korku ve bir aldanmışlıktan başka görülen olmuştur ki? Gerçek, olsa olsa göreni gün gelip nasıl olduğu belirsiz bir güzelliğe büründürebilir: Çok çirkin şeyler görmüş ve bunları kendine saklamış insan güzelliği. Geride bir şey yoktur.
Sonraları, bir şey yapmak, yapma yolunda olmakla bunu elde etmenin tadı ve havasının aynı olmadığını fark ettim. Elde etmek, aynı zamanda elde edilmek istenenin tatsız karakterine de bürünmek demekti ki. Elde edenlerde artık sevilip beğenilecek hâl bırakmıyordu. Ben hep aynı dinç, tatlı, mütevazı hâlimle, dünyaları devirmiş olmayı beğeniyordum. O da yoktu. Elde etme süreci çok uzun sürdüğünden hiç uçarı, havai bir sevinç de vermiyor, zor iyileşen bir yara gibi hep, her hâli takip edilerek, kabuklar kalktıktan sonraki kırmızı lekeye mahzunlukla bakılıyordu. Bu bakışın adı sabırdı, çalışkanlıktı, tevekküldü... Böyle bir sürü adı vardı, yarasına göre değişiyordu.
Ben konuşurken hani hep ayağını sallayan o çocuk vardı ya, sağa sola bakan, sözlerle aramı bozan, o sepet pastanın fiyatı vardı ya, hani tepedeki pastanede taneyle satılan, babamı gözümden düşürüp mesleğini değiştirten, hani dışarıda ne yemek istesem "Evde var," diyen vardı ya, evde vardı ama ben şükürsüzdüm, evdeki patates de çamurlu sokak kıyafetini çıkarıp sapsarı kaldı mıydı, yağa utanmadan daldı mıydı işte o değil miydi, köfte bu köftenin yanında neydi, işte helva da dolaptan çıkmıştı, tabii şimdi pek tadı olmazdı dur, azcık ısınsın, gevşesindi, hani bizim evden gelen bir kavurma kokusu vardı, bir aralık günü cumartesi sabahıydı, o kırmızı etekli kızı güldüren ve "Ne bu, ne bu," diye sordurup beni tüm benliğimle Yeniköy'e taşıtan, o salak oğlanın elinde taşıdığı yeşil ciltli English Literature kitabı vardı bana okulumdan tiksinti veren, o kızın içine giydiği mayo termosifonun atmış dereceye gelmesini beklerken beni yaşlandıran, akşamüstleri telaşsızca sokağa çıkanlar, ceplerini yoklamayanlar, her işi düzgün gidenler, ayağına hiç taş takılmayanlar... Bunları anlamıyor musunuz, beni anlamıyor musunuz?