Özge
@ascuthbert
Sabah kahvaltının iyi yanlarını saymadan güne başlasaydı bir kere de, sonra da gün içinde bazen başkalarından duyduğu o "kapkara boşluğa" düşseydi. Acaba böyle bir günün gecesinde daha mı içten dua ederdi? Günah ne bilmeden ettiği dua, biliyordu gerçi, az günahkar da sayılmazdı hele bu düşünceleriyle ama, daha mı iyi dua ederdi, suçlarının kefaretini şöyle etiyle, canıyla, beynindeki yanma ile ödemeye hasretti sanki. Çok büyük bir bağışlanma dileğiyle hiç yakarmamıştı şimdiye dek, hiç affa uğradığı sezgisiyle ayaklarından başına doğru bir alevle sarılmamıştı. Allah votkayı ona daha içten dua edebilmek için içtiğini anlar mıydı?
Reklam
Meyvelere, sebzelere, bağırtı çağırtıya ulaştığında her şeyden zoraki bir zevk almaya çalıştı. Bu çabasından daha çok buruldu. İçinde, şimdi ona kök söktüren şeyleri bilmeyen bir insan olmaya özlem duydu. Havucun diriliğine, elmanın kendinden habersiz parıltısına bakakaldı. Çabalaya çabalaya gözlerine bir parıltı kazandırmayı en nihayet başardı. Ve taklit, duyguyu zayıflatarak getirdi. Aslı kim bilir kimdeydi?
Hele "Emniyet ve sıhhat iki büyük nimettir. Çok kimseler onun kadrini bilmez, şükrünü yerine getiremez," diyen hadis de mi yüreğini yumuşatmıyordu? Dini, imanı bu denli zayıf mıydı, kerpiçten miydi, lor peynirinden miydi, bir karga sesi ile dağılıyordu? Ne yüzle dua ediyordu? Yoksa kalbi ölmüş müydü?
Oysa pek ender de olsa kendine biraz şöyle başka türlü bakabildiğinde, bu her türlü korkuyla yaşamaya cesaret edişini cesaretten üstün sayardı. Cesaret sanıldığı kadar zor muydu? Cesaret hep sürmezdi ya. O, korkak yaşamaya cesaret etmişti, ömür boyu yakasını bırakmayacak bir şeyle yaşamaya.
Bugün doğum günüydü. Duvardaki takvimden o günkü sayfayı kopardı. Arkasındaki yazıyı okudu: "Çok gülenin heybeti azalır, istihza edenin hataları çoğalır, hatası çok olanın aklı azalır, aklı az olanın utancı kalmaz, utancı kalmayanın kalbi ölmüş olur."
Reklam