Özge
@ascuthbert
Gerçi hayat belki, kendiminki bile sanki bir tahminden, vehimden ibaret. Şöyle böyle biri olduğumu tahmin ettim, değilmiş, yatkın olduğumu tahmin ettim, değilmiş, dayanıklı olduğumu tahmin ettim, değilmiş, anlayabildiklerimi kaldırabilirim zannettim, hiç değilmiş, başkalarını idare edebileceğimi kendime bakınca tahmin ettim, bu da değilmiş. İstememek zordur dedim, istemek de değilmiş, durmak da, kalmak da, hareket etmek de tahminlerim gibi değilmiş. "Zan gerçekten bir şey ifade etmez," diyorlar. Evet, etmiyor ama zannetmemek de etmiyor; sadece kötü zanla günaha girilmiyor, kendini de başkalarını da aldatmıyorsun, tamam, bu da bu hâle göre iyi de, insana düşen bu kadar mı, ben neyi bilebilirim, neyi, tahmin edebilirim, ne zannedebilirim, bütün bunların yanlış çıkması beni karaya çıkarmıyor da hangi denizin ortasına atıyor? "Cehalet denizi engindir ama cahil de bir türlü boğulmaz," diyorlar. Ne diyeyim, iyi diyorlar da biraz da başka taraftan konuşsalar. Yani bu diyenlerin korosuna dahil olsam, ben de böyle suzinaktan bağırır, söylerim ama tüm sesler bu kadar mı?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ne kolay kendinle baş etmek yerine dünyayla ve ötekilerle baş etmeye çalışmak, ne oyalanma. Şimdi düşünüyorum da on sekiz yaşında olsam, yüzümde bir parıltı ve daha her şeyi kaldıracak bir tazelikle, uykusuzluğun, sigaranın, somurtmanın, anlayışsızlığın yakıştığı yaşımda, anlayışsızlığıma en anlayışlının hayran olup kölelik ettiği yaşımda, ben bunu artırdıkça artan çekiciliğimle, nereye yürüyeceğini bilir gibi emin yürüyüşümle, neye güldüğünü bilirmiş gibi gülüşümle, o uzun öğleden sonraları sokaklarda evinden daha rahat eden insanların hafifliğinde yürüseydim, büyük şairleri hiç tanımasaydım, fazla müzik dinlemeseydim, bir sürü arkadaşım olsaydı ve onlardan sıkılmasaydım, utanmayı zaten pek bilmeseydim, şöyle hani içim sızlamadan bir sabah hayatta olmayı sezerek, ama tatlılıkla sezerek Harbiye'den Tünel'e kadar yürüseydim. Etraftan gelen sesler, dükkanların açılış hazırlıkları, konuşmalar, itişmeler bana da ait olsaydı. Bunlara hep komşu çocuğun oyuncakları gibi göz ucu ile imrenerek bakmasaydım, bana da aynı rahatlıkla seslenilebilseydi, acaba ne duyardım?
O kadar belli ki ne yapılırsa ne olacağı, o kadar belli ki bu bencillik beni deli ediyor. Beğenilmek ama yanlış kişi tarafından, yanlış yerimden beğenilmek o kadar kolay ki. Ne kadar kolay kendilerini ele veriyorlar, ne kadar kolay dökülüveriyorlar, ne kadar hızla akideleşiyorlar, ne kadar gevşekçe tespih gibi çekiliveriyorlar. Ben peki bunca kolaylığın içinde bu kadar güçlüğü nasıl buldum da onun kendisi oldum? Bu kadar, eğlenmenin de, üzülmenin de, yapışmanın da bu kadar yakınındaki milyonlarca insandan benim nasıl haberim olmadı? Ben yaşarken bunlar neredeydi? Şimdi öldüm de mezarlık sakam bunlar mı oldu? Ben dünyanın neresini tutmuşum, neresinden bakmış da korkmuşum, bu kadar bana gözyaşı döktüren ve yirmi beş yaşımda gözlerimin çevresini kırıştıran o ışıklar, o bana uzak olan ışıklar nerede? Ben, dışarıyı görmeden içine bakan ben, bu kopkoyu dehlizimde elimi kendi duvarlarıma çarpa çarpa kendi içimde gittim, geldim. Neden şöyle bilmenin, tanımanın uçucu, uçurucu hafifliğini bir türlü edinemedim?
Neden, neden başkalarının evinde intihar bile soysuzlaşır, neden bu insanlar her biri keskin bir silah olup dokunanı, bakanı yok eden bu teçhizat içinde yaralanmadan yaşarlar?
Benim göz koyduklarım elbet daha iyiceler, tam da tahmin edildiği gibi onlardan da bana fayda yok. Şöyle böyle az çok bir gayrette oluyorum ama uzun mesafem yok, tıknefesim, variyetsiz, hülyasızım, kendimi sevdireceğime inancım yok, bunun için tonla atıp tutmam lazım, sevmeye de sanki bitâbım.