Özge
@ascuthbert
Nasıl dayanılır ki? Tanıdığınız bildiğiniz herkes tek tek bu dünyaya binip onun o dehşetli ağırlığını ha bire artırdıkça, siz tek, tekliğe hep bir anlam eşlik ettirme çabasında, açıklamalı olması zorunlu bir teklikte, dünyayı itelemeye çalıştıkça, o, binenlerle şişmanladıkça, teklik arttıkça, o döndükçe, baş döndürücü bir teklikle çevirdikçe dünyayı, bu hâl ile, hep bu hâl ile onun uzaklaşıp, hızlanmasını, içine daha derinlerine yerleşildiğini gördükçe, nasıl dayanılır ki? Hep tuhaf, hep kaçamak, hep ikircikli, ömründe hiç kendinden emin olmadan, hiç sere serpe açmadan, açılmadan, neyi var neyi yok bilmeden, hep suçlu. Kendinden dolayı suçlu, hep anlar görünerek, anlar görünen bile görmeden uzun günleri, yılları, yılları geçirmek... nasıl dayanılır ki? Bana tek olmadığımı, başka yerlerde dünyayı böyle tek başına eliyle çevire çevire iteleyenler, kendinden uzaklaştıranlar olduğunu, bana kimse söylemedi ki.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okuduğum her şiiri, dinlediğim her şeyi sahi sandığım, ağrısını, aha şuramda duyduğum zamanlar ki bu zamanlar benim bütün ömrümdü, dünyayı kalın ve ağır, çok ağır hareketli, sisli bir perdenin arkasından gördüğüm ve onun hiçbir hareketine karışmadığım zamanlar, ben ve duygularım varken sadece ve benden ve duygularımdan habersiz ağır ağır kımıldayan dünyanın içinde sallandıkça ve bu sallanışta ben sonsuzluğu ve onun sonsuz kederini hep çepçevre dışımda duydukça, bazen kollarımın altındaki havanın ağırlığı, bazen gözlerimin önündeki süresiz boşluklar başıma bir uğultu verse ve ben bu uğultuyu gizleyerek hiç ses yokmuş, çıt çıkmıyormuş gibi davransam da, seslerin, kıpırdanışların, inceden gülmelerin, bağırmaların içinde her şeye lakayt dursam da, yaşadığımı ve bu iniltili şeyin benim yaşantım olduğunu duyduğum, sezdiğim, küçüldüğüm, azarlandığını her şeyin aslında gerçek olduğunu biliyordum; biliyordum da buna dayanamıyordum.
Kendimi ifade diye bir derdim yok artık. Niye zaten bu zehir herkese belli dozda da olsa aşılanmış, "kendini ifade etmek" diye bir şey artık anlamıyorum. Kendi olmak yok ama ifade etmek var; bu da bu durumda varmış gibi yapmak olmuyor mu? Yine hastalık, maraz, olmayanın, değersizin illa ortaya karnabahar kökü gibi fırlatılması, ifade edilmeye layık görmesi. Bıktım artık.
Makam öğrenmeye başladım. İçim öyle dolu ki artık en etkileyici şey bile bana pek tesir etmiyor. Öyle kırığım ki keşke bir yol olsa da dünyaya geldiğimi inkâr etsem, yaşamamış gibi yapabilsem diye son bir gizli umut içindeyim.
O, bu hâlinden öyle memnun ki, başka şeylerden öyle habersiz ki, kısacık boyu, dar alnı, boyunsuz, ebu cehil karpuzu gibi gövdesine bitişik sonsuz karnıyla bir yatışık ki, ah senin aklın bende olsa da bir gece rahat uyusam dedirtiyor.