Özge
@ascuthbert
Onlar ney üflerken benim gözlerimden yaşlar akıyor, duygulanımdan sanıp böbürleniyorlar, ses edemiyorum, etsem ne ki, neye edebildim ki, ses ne ki? İçimden bir şeyler akıp gidiyor nereye, bilemiyorum, nereye gidiyorlar? Hey nereye? Bakakalıyorum. Mesnevi, Divan-ı Kebir, çeşitli sohbetler falan okuyorlar. Ben bunları dinlerken bunların tam zıddı hayatım bana teessüfle bakıyor, dinliyorum. Hep teslimiyetten bahsediliyor, teslimiyet, teslimiyet. Ne acı, her şey ne acı, dünyaya kollarını kaldırarak gelmiş olmak gerekliymiş, "teslimim" diye.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ben bunların yanına gire çıka bir sanatoryumdaymışçasına hâl ve tedavilerine tabi oldum. Dahası hangi bağla olduğunu bilemeden bağlı bulunduğum, beraber olduğum, hayatı oluşturan şeylerden ayrıldım, ayrılmak zorunda kaldım ve ayıranların hayatına dahil olmaya başladım. Dünyamın en acı günlerindendi o günler. Başka müzikler çalarken kıpırtısız durmak, yalnızlık isterken hep kalabalıkta kalmak, susmak isterken konuşmak, eskinin değil şimdiki hâlin güzel ve doğru olduğu ifade edilirken sisler, buğular içinde kalmak, içimin tam anlamıyla çatırdadığını, belki benliğimin göç ettiğini yer ve kılık değiştirdiğini sezmek ama onu da bir daha ayrılmadan önceki hâliyle asla bulamamak, ne önceki ne sonraki gibi olabilmek, kendi içinden göç etmek ve elbette kaybolmak, kendini kaybetmek. Benim şimdiki hâlim böyle.
Hani insan kendine, ailesine en uzak yaşayışa imrenir, onun için her şeyi yapar, kendine en uzak insana meyleder, her kılığa girer ama olmaz. Olmayışına dair binbir anı ile eski yaşantısına döner. Eski yaşantının sakinleri bunu burnu sürtülme, işin aslını sezme, nihayet yola gelme, kan çekmesi vs. her tür yanlış anlama ile anlar adlandırır, tanımlar, tanımayana tanıtır, sündürürler. İnsan da dönüp bir şey diyemez. Çünkü bin başka hâlden, bin başka olma umudundan bir tanesinin gerçekleşmemesi hâli ile bir ölü olarak döndüğü yerde ona diri muamelesi yapılmasını bile anlayamaz. Aslında başkalarına bunca seyahatten, bu her şeye razı ama eli boş dönüşünün hakaret olduğunu bilir ama toprak sahipleri bunu mesele yapmaz: "Döndün, sonunda kıymetimizi anladın, yolu buldun ya," derler. Bunun gibi işte insan yine karnını doyurur ama tat yoktur, güler gibi yapar, neşe yoktur, var gibi yapar, yoktur, herkese haklılarmış gibi yapar çünkü güler, yer ve vardır. Nasıl ki bunlar yoktur, haklılık da zaten hiç yoktur. Bir şair demiş gerçi "Eve dönmek kendine sarkıntılık etmekten başka nedir ki?" diye.
Böyle adamların yanında hep derin nefesler alırdım; derin derin, çıkınca biliyorum ki kendi yanık kokumla baş başayım. Bu rahatlık nerden geliyor, nerden alınıyor, çok pahalı mı... diye elbet çok düşündüm. Herhâlde kendilerine yabancı olmayan bir yerde, küçük düşme, yadırganma, yanlış ve eksik anlamalarla dolu olmadığı, kolay kabul görür bir hâlde oluşlarındandır diyebiliyorum. İnsan ailesinin yanında havalı değildir ama rahattır. Demek ki mesele havalı olmadan da yaşayabilmeyi, olduğun gibi, pek de matah olmadığını bilenlerle bir arada olabilmeyi içine sindirebilmekte. Bu tip bir rahatlık, evet bu bir rahatlıksa insana ait değil gibi geliyor bana. Ben de senin kadar ışıksızım, bilgisizim, vasatiyim... diyebilmek, bu hâli sergileyebilmek bana en zoru geliyor. İşin tuhafı öyle de değilim, sadece olamamışım, olamıyorum da ama onlardan da hamurlarından da değilim.
Gözlerime yaşlar hücum ediyor, onların her birinden ayrı ayrı utanıyorum. Hani bazen insanın başına bir dert, bir tatsızlık gelir. Ama bu neredendir diye düşününce yaktığı bir can, incittiği bir şeyler, sebep olduğu bir kötülük kolaylıkla görür. Sonra bu yaptıklarıma karşılık ben kendime bir şeyler, bir dert, bir ceza verecek olsam evet, en az bu kadar ama en az bu kadar verirdim, der. Fazlası olmaz, ama hep bir indirim, hep bir kesinti vardır. İşte ben bu ödemeleri aslında çok severim. Ama hayatımı, bir gece yarısı bütün gözlerden gizlediğimden ayrı, çıplak, önüme kendi boşluğuna bir boşluk olarak uzanmış görünce, kendimi yaratıkların arasında yaratılmamış duyuyorum.