Özge
@ascuthbert
Bazen sezdiğim; zaten insanın gerçeğe hayatta pek seyrek, pek uçucu hâller de ancak tesadüf edebilmesi ve bu hâlin de görüldüğünü anlar anlamaz kayboluvermesi. Onun dışındaki uzun mu kısa mı olduğu belirsiz sürekli akış; sadece bir hayalin, boşluğun akışı, akışı, akışı. Yakalasanız, eliniz boş.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hele cenazelerde, biz orgun olduğu üst tarafa çıkıp sessiz bir yas olmasa bile sükûnet yaşayanlara bu sesten yapıp yapıp göndermeye başladığımızda, ben hayatın tek gerçeğini yakalamış gibi olur, ilk defa vücudumun, zihnimin... ağırlığını, utancını duymadan dakikalar geçirirdim. Sükûnet, sessiz yaşanan taşlaşmış ıstırap, çıkışta başka, artık başka bir hayata dönüleceği bilindiği için cenaze sahibinin sonsuz oyalanması, ne yapıp edip törenden ayrılmaması, bu hâle yukardan ağıt yakan sesler çok çok sahiciydi. Öyleydi de neden sadece oradaydı, gerçek bu kadar az görülür, yaşanır bir şey mi, bilmiyorum.
"İnsanlar bir şey görmüyor, anlamıyor," diye şikayet edene şaşarım. Kim görülmek, anlaşılmak ister ki; gördüğünü kucaklayabilecek kim var ki bir de görülmekten söz edilebiliyor. Böyle bir hayalet gibi, hiç olmadığın şekillerde algılanıp geçip gitmek, içinde gizli, sonsuz bir ağrıyla yaşamak... Başka çaresi var mı? Güneşin parlaması ya da hafif bir rüzgar acı verir, merdivenler ve gülüşen gençler, bir müzik sesi, bir ilaç şişesi, bir yiyecek kokusu, durmadan bu kalabalığa katılanlar ve ayrılanlar, katılanın çiğ şaşkınlığı ile ayrılanın bitmemiş şaşkınlığı, olgunluk denilenin de incindiğini, kırıklık duyduğunu, haksızlığa uğradığını belli etmemek, insanın erişeceği olgunluğun saklanabilmek, saklayabilmek olduğu yerde, kim görülmek ister ki, ben mi?
Yeteneğimin olmadığını anladıktan sonra şizofren olduğunu öğrenen bir kimse gibi şizofreniye mi, o ana kadarki hayata mı, anlaşıldıktan sonraki hayata mı inanayım, beni böyle büyüleyeni keşfe mi çalışayım, bütün hiçbir şeyi olmayanlar gibi kendime mi saplanayım, bilemedim. Bir yandan sevinmek gerekir ki insan dışarıdan bakınca görülmüyor. İçindeki sürekli kramp, yüze bir nevroz ifadesi verse de ne olduğu anlaşılmıyor.
Ne tuhaf, en yüksek eserleri çalabilen birinin yüksekliğe dair fikrinin bile olmaması, en yüksek eserleri çalabilen, dinleyen birinin kendi yaptıklarının utanılacak kadar düşük olması ama bunu sergilemekten hiç çekinmemesi, ne tuhaf gitarı eline alıp, piyanonun önüne oturup da kendi ağırlığını duymadan kuş gibi, tüy gibi hafif olmak, ne tuhaf kendinden bir tane daha yapıp, onu da ömür boyu kendini gözetlemeye vermemek ve onun önünde hep mahcup, hep ikircikli, hep aksayan olmamak, ne tuhaf böyle sazları rahat, uçarak çalanların o sazların hammaddesinden yapılmışçasına kaburgası kalın olması, en ince sazı en kalının çalması, ne tuhaf gerçekten ne tuhaf.