Özge
@ascuthbert
:D
Eski bir semtteki evi leş, kendisi teke gibiydi, piyanosu, oda, camlar, kapılar, sehpalar tozdan kül dökülmüş gibiydi. Her şey yerlerde, 1982 yılına ait bir gazete bile hâlâ düştüğü yerdeydi. O oraya düştüğü vakit Edip Cansever sağdı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Zamanın geçişi hiçbir şey değil, bu şekil bir zaman bir şey değil. Zaman ben hayal kurarken geçiyor, hayal içinde geçiyordu. Uyandığımda ben, yine o hayal kurmaya hazırlanan, daha iyisini, daha yükseğini, daha uzun ve süreklisini kurmaya hazırlanandım. Zaman beni değiştiremezdi ki; zaman, ona ayak uyduranı değiştirir. Ben ne müddettir hayal kurduğumu bile bilmiyorum.
Bir şairin anlattığı ve yansıttığı dünya benim sürekli bakışımdı. Üstelik onların çoğu bu bakışı zorla satın alırken ya da bir kere şiir yazmayı öğrendikten sonra aynı zehri farklı şekil ve hâllerde sadece uyguluyorlardı. Onlar, içmeyen uyuşturucu satıcıları gibiydiler. Ben ve bazı benzerlerim şiirin zehriyle ayakta duracak gücü bulamıyor, sallanıp duruyor, her an hasta, her an ölecek gibi, yüzülmüş derimizle ortada duruyorduk. Çok şaşarım şiir sevenlere, okuyup geçenlere, kitabı kapatıp yemek yiyenlere, o bakışla yaşayıp da ölmeyenlere. Şiir sevilmez ki, öyle duyulur, öyle bakılır, hastalanılır, zehirlenilir, ölünür. Şiir sonunda öldürür.
Bu on sene de sisler içinde geçen gençliğe aitti. Hep ne olacağım bilmediğim, tuhaf bir beklenti ve hayal içindeydim. Bu arada hayalin, şiirin, müziğin sürekliliğinin, hiçbir gerçekle çarpışmadan yerleşip kalmasıyla, sürekli bir ıstırabın ve hayata belki bir an öyle bakıp öyle görenlerin bakışını daimi surette taşımak gibi bir ağırlık ve ağrıyla sakatlandım.
Bana yaklaştı. Kendimi, sözlerimi, vehimli düşüncelerimi, günlerimi, hep midemde, içim de bir yerlerde duyduğum sürekli yanmayı, kendim olarak yaşadığım ağrılı olma hâlini ister istemez bütün olarak gördüm, kütle hâlinde gördüm. Geldi, yanaklarımı tuttu, gözlerime bakmaya çalıştı. Birden ağlamaya başladım. Gözlerimden, burnumdan değil en uzak yerlerimden, çok derinlerden ağlamaya başladım. Kendimi durduramıyor, nasıl olduğunu da anlayamıyordum. Bana sarılıp bir şeyler söyledi, söyledi. Yüzüm, gözlerim yanarak, içimde sonsuz bir acınma, bir müddet durdum. Burnumu tekrar tekrar çekip arkamda duran çantamı aldım, çıktım. Bir daha da oraya gitmedim.