Yere Göğe Sığdırılamayan Bir Hayal Kırıklığı
O kadar öfkeliyim ki dayanamayıp ilk defa beğenmediğim bir kitaba inceleme yazdım!
Sabahattin Ali’nin kalemine, insan ruhunu işleme becerisine başka eserlerinde hayran kalmış ve gözü kapalı tam puan vermiş bir okur olarak, Kuyucaklı Yusuf’la kurduğum ilişki benim için tam bir öfke patlaması oldu. Belki hayatımın her şeye öfkelendiğim, kötü bir dönemine denk geldi bu kitap; belki de bitiremedikçe içimde büyüyen o gerginlik kitaba yansıdı. Ama emin olduğum bir şey var: Ben bu kitaptan ve özellikle Yusuf karakterinden nefret ettim. Edebiyat dünyasının bu romanı neden bu kadar büyüttüğünü, neden bu kadar beğendiğini asla anlamıyorum. Sabahattin Ali gibi bir yazar nasıl böyle bir karakter yaratmış, hayretler içerisindeyim.
Kitabın sonunda Ahmet Oktay’ın bir yorumu var. Onun yazdıklarından anladığım kadarıyla, Yusuf’un bu halleri "yetim olmasına, üzerinde hissettiği baskıya ve özgür olamayışına" bağlanıyor. Evet, yetim olmasının onda bıraktığı hasarı anlayabiliyorum, buna bir sözüm yok. Ama bana göre Yusuf’un kitapta hiçbir derinliği yok. Karakter bana asla geçmedi; karşımda son derece tuhaf ve içi boş bir figür buldum.
Beni asıl çileden çıkaran ve "Bu kadarı da olmaz" dediğim şey ise Yusuf ile Muazzez arasındaki ilişki oldu. Kitabın başlarında, küçücük hallerini okurken aralarındaki o tatlı abi-kız ilişkisini çok sevmiştim. Hatta okurken içten içe "Umarım bunların arasında bir şey yaşanmaz" diye dua ediyordum. Tamam, öz kardeş değiller ama sen onu kız kardeşin olarak büyütmüşsün. Küçücük bir kızın abisinden hoşlanmasını çocukça bir hayranlık diyerek bir tık anlayabilirim belki. Ama kocaman Yusuf’un, kendi ellerinde büyüyen küçücük bir çocuğa karşı bir anda bir şeyler hissetmeye başlamasını asla aklım almıyor.
Üstelik bu hissetme durumu da tam bir fiyasko. Yusuf,
Joseph Campbell'ın 
Kahramanın Sonsuz Yolculuğu kitabından esinlenerek yazılan eserlerden biri olan 
Sanatçının Yolu, 
Julia Cameron tarafından 12 haftalık uygulamalı bir sanat ve sanatçıyı yeniden yapılandırma programı olarak kurgulanmıştır.
Kitap; kişisel yaratıcılığı ortaya çıkarmak, ertelenmiş ya da görmezden gelinmiş sanatsal yönleri keşfetmek ve bunları hayata geçirmek konusunda oldukça yerinde tespitler içermektedir. Ancak bana göre öncelikle asıl kaynak olan Kahramanın Sonsuz Yolculuğu kitabını okumak daha doğru olacaktır. Çünkü burada anlatılan birçok aşama ve gelişim süreci, temelde o eserde ortaya konulan yolculuğun farklı bir yansıması niteliğindedir.
Eğer kitabı okumaya vakit bulamıyorsanız, dinlemek için hazırladığım üç bölümlük "Kahramanın Binbir Yüzü" serisine göz atabilirsiniz.
Bölümyoutu.be/HxsfDNMZoy0
Bölümyoutu.be/GV6dNr6mYx8
Bölümyoutu.be/_PBnlvYP3w4
Kahramanın Sonsuz Yolculuğu kitabından esinlenerek yazılan eserlerden biri olan Sanatçının Yolu, Julia Cameron tarafından 12 haftalık uygulamalı bir sanat ve sanatçıyı yeniden yapılandırma programı olarak kurgulanmıştır.
Kitap; kişisel yaratıcılığı ortaya çıkarmak, ertelenmiş ya da görmezden gelinmiş sanatsal yönleri keşfetmek ve bunları hayata geçirmek konusunda oldukça yerinde tespitler içermektedir. Ancak bana göre öncelikle asıl kaynak olan Kahramanın Sonsuz Yolculuğu kitabını okumak daha doğru olacaktır. Çünkü burada anlatılan birçok aşama ve gelişim süreci, temelde o eserde ortaya konulan yolculuğun farklı bir yansıması niteliğindedir.
Eğer kitabı okumaya vakit bulamıyorsanız, dinlemek için hazırladığım üç bölümlük "Kahramanın Binbir Yüzü" serisine göz atabilirsiniz.
Bölümyoutu.be/HxsfDNMZoy0
Bölümyoutu.be/GV6dNr6mYx8
Bölümyoutu.be/_PBnlvYP3w4
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İlk kez Friedrich Nietzsche okudum ve dürüst olmak gerekirse bugüne kadar karşılaştığım tüm filozoflardan bambaşka bir yerde duruyor. Adam felsefe yapmıyor, âdeta eline bir çekiç alıp yüzyıllardır kutsal sayılan ne varsa hepsini kırıp döküyor.Kitap boyunca zihnime kazınan en büyük gerçek şu oldu: Nietzsche, insanın kendisinin diğer her şeyden, tüm o soyut kavramlardan çok daha üstün olduğunu resmen gözümüze sokuyor.Ona göre geleneksel din ve ahlak anlayışları, insanı iyileştirmek falan istemiyor. Tam aksine, insanı belirli kalıplara sokup, içindeki o vahşi ve güçlü yaşam enerjisini elinden alan, insanı zayıflatan görüşlerden başka bir şey değiller. Bir hayvanı kafese tıkıp nasıl hastalandırıyorsak, dinler de insanı korkuyla, suçluluk duygusuyla öyle uysallaştırıyor.Nietzsche’nin bize verdiği asıl büyük öğüt çok net: Ne dinlerin emirlerine göre ne de başka insanların ne düşüneceğine göre şekillenmeyin. Bir elmas gibi sert olun ve sadece ama sadece kendiniz olun!
Eğer hayatta acı çekiyorsanız da oturup zayıflar gibi üzülmeyin; çünkü o meşhur mottosunda da dediği gibi: "Beni öldürmeyen şey, beni güçlendirir." Acı, bu hayatın tuzu biberidir ve insanı olgunlaştırıp elmas gibi parlatan asıl şeydir.Sahte putlardan arınıp kendi hayatının efendisi olmak isteyen herkesin bu çekiç darbeleriyle tanışması gerekiyor.
Putların AlacakaranlığıFriedrich Nietzsche · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20218,3bin okunma
Matt Haig’in kalemiyle bir kez daha vedalaştım. Yazar, ruhun giydiği farklı bedenleri ve hayatları birer elbise gibi denemeyi yine çok seviyor. Metin, su gibi akıp giden bir nehir; ancak o nehrin asıl girdabı ve heyecanı son yüz sayfada gizli. Bu eser, sıradan bir olay örgüsünden ziyade, insanlığın o kadim ve parıltılı rüyasını -sağlıklı ve upuzun bir ömrü- mercek altına alıyor. Ve o rüyanın arkasındaki devasa gölgeyi fısıldıyor: Ölümsüzlük gibi uzun yaşamak, aslında mutlak bir yalnızlıktır. Kitapta Shakespeare’in trajik yankılarını, Montaigne’in bilgece dokunuşlarını görüyoruz. Kurgunun zayıflığına inat, satır aralarından sızan o derin felsefe ruhuma fazlasıyla sirayet etti. Gövdesi zayıf ama gölgesi derin, hayata dokunan bir eser bence. Tavsiyedir.
''Birimiz Ölmek Üzere''·352 syf.·İnceleme
8/10
2026 1. kitabı
#kitapyorumu •
İlk kitabı okuduktan sonra bu kitapta beklentim oldukça yüksekti. Bu arada diziyi izleyenler için burada küçük bir not düşmem gerek: Eğer dizinin 2. sezonunu izleyip 'kitabı okumama gerek yok' diye düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz! Kitap ve dizi bu noktada yollarını tamamen ayırıyor. Birbirinden tamamen bağımsız iki farklı kurgu izlemiş ve okumuş oluyorsunuz. Ancak bu durum beni üzmek yerine aksine çok heyecanlandırdı; aynı karakterlerin iki farklı hikâyesine tanıklık etmek, onlara olan bağımı daha da güçlendirdi. İki farklı hikâyeye de ayrı ayrı bağlandım; sanki tek bir hikâye yerine, aynı kadroyla iki farklı film çekilmiş gibiydi. Bu çeşitlilik kitabı benim için daha da özel kıldı. Kitapta bambaşka bir gizemin peşine düşmek harika bir sürpriz oldu. Benim için çok keyifli bir deneyimdi.
Ancak ne yazık ki kitabın yarısına gelene kadar olay örgüsü neredeyse tekdüze devam ettiği için bir nebze de olsa hayal kırıklığına uğradım. Olaylar çözülmeye başladığında kitabın ilk yarısı anlam kazandı ama ilk yarısını atlatmak gerçekten zordu. Ara verdiğim bir dönem bile olmuştu. İlk kitaptaki karakterlerin yokluğu da aşırı derecede hissedildi. Ana karakterin Maeve olacağını biliyordum, ancak diğer karakterlerin kitabın neredeyse yarısından fazlasında görülmeyeceğini düşünmemiştim açıkçası. ''Birimiz yalan söylüyor'' incelemesinde kendisine çok bağlanamadığım için Bronwyn ile ilgili çok fazla bir yorum yapmamıştım, ancak bu kitapta gözlerim onu aradı. Fark etmeden nasıl da bağlamış beni kendine.
Genellikle Maeve, Phoebe ve Knox arasında geçen bir olay örgüsü vardı. Kötü değildi ama mükemmel de diyemem. Kitapta sevmediğim şeylerden birisi Doğruluk mu Cesaret mi oyununun başta ana konu gibi tanıtılıp sonrasında sadece birkaç kez görünmesi. Oyun üzerinden devam etse,
Montaigne’in Denemeler eserini bitirdikten sonra aklıma gelen ilk şey, bu kitabın ortaokul yıllarında bize okutulmaya çalışılmış olması oldu.
Bugün dönüp baktığımda buna hâlâ şaşırıyorum. Çünkü bu kitap bir macera anlatmıyor, bir hikâye sürüklemiyor ya da okuyucuyu merak duygusuyla sayfa çevirmeye zorlamıyor. Montaigne, insanı anlamaya çalışıyor. Üstelik bunu yaparken çoğu zaman kendisini inceliyor, kendi düşüncelerini sorguluyor ve okuru da bu sorgulamanın içine çekiyor.
Bu yüzden, 1990’larda ortaokul öğrencilerine tavsiye edilen kitaplar arasında yer almasının ne kadar doğru olduğunu bilmiyorum. O yaşlarda birçok öğrencinin bu kitabı anlamaktan çok bitirmeye çalıştığını tahmin ediyorum. Hatta bazılarını kitaplardan uzaklaştırmış olması da mümkün.
Aradan geçen yıllar içinde ise Montaigne’in ne anlatmaya çalıştığını daha iyi görmeye başladım.
Kitapta en çok dikkatimi çeken bölümlerden biri, insanın kendisinden kaçamayacağı üzerine olan düşünceleriydi. Bir yerde zincirini kopardığını sanan ama boynundaki zincirin bir parçasını hâlâ sürükleyen köpekten söz eder. İnsan bazen yeni bir şehre taşınmanın, iş değiştirmesinin ya da hayatında büyük bir karar almasının her şeyi değiştireceğini düşünür. Oysa çoğu zaman asıl mesele bulunduğu yer değil, yanında taşıdığı alışkanlıklardır.
Bir başka noktada ise bilgiye sahip olmak ile onu doğru değerlendirebilmek arasındaki fark üzerinde durur. Bu bölüm beni özellikle etkiledi. Çünkü bugün bilgiye ulaşmak tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar kolay. Buna rağmen doğru sonuca ulaşmak, doğru karar vermek ve sağlıklı muhakeme yapabilmek hâlâ zor.
Kitabı okurken zaman zaman beş yüz yıl önce yaşamış bir insanın bazı gözlemlerinin bugün hâlâ geçerli olmasına şaşırdım. İnsan değişiyor, teknoloji değişiyor, toplumlar değişiyor; ama
