Kürk Mantolu Madonna mevsimi hiç bitmiyor
Bazı kitaplar vardır, hikâyesini bilseniz de tekrar tekrar okumak istersiniz. Kürk Mantolu Madonna benim için tam olarak böyle bir kitap. Kaçıncı okuyuşum olduğunu bilmiyorum ama her seferinde farklı bir ayrıntı yakalıyor, farklı bir duyguyla bitiriyorum.
Bu kitap sadece bir aşk hikâyesi değil; yalnızlığın, anlaşılmamanın, insanın kendi içine kapanışının hikâyesi. Raif Efendi'nin sessizliği ve kırılganlığı, Maria Puder’in özgürlüğü ve güçlü duruşuyla birleşince ortaya unutulmaz bir eser çıkıyor. Sabahattin Ali, en derin duyguları bile sade bir dille anlatmayı başarıyor.
Kitabı her okuyuşumda en çok etkilendiğim şey, karakterlerin ne kadar gerçek hissettirmesi. Sanki bir roman okumuyor, bir insanın iç dünyasına misafir oluyorsunuz. Belki de bu yüzden yıllar geçse de etkisini kaybetmiyor.
Kürk Mantolu Madonna, bende her seferinde aynı hissi bırakıyor: Bazı insanlar, bazı duygular ve bazı kitaplar unutulmuyor. Bu yüzden dönüp dolaşıp yeniden onun sayfalarında buluyorum kendim
hazelwood ile tanısmamı sağlayan kıtap
romcomun akademı ıle yazılmasını cok sevdım, keyıfle okumustum. genıus karakterler okumaya bayıldım. akdemı ıle aramda love hate bir ilişki oldugu ıcın benı baslarda ıcıne cektı ama yazarın sonrakı kıtaplarıda aynı cızgıde gıttıgı ıcın zamanla benı tetıkledı bıraz hahahha ama yazarın herhangı bır kıtabı copten çıksa yıne okunur. sevıyorum dıcek bır sey yok baska, onun erkek karakterlerı olmasa yaşayamazdım (benım akademık olarak basarılı erkek hayallerımı susluyolar sagolsunlar) :d kadınlarına zaten bayılıyorummmm
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bugün kendimi aşıp 3. Kitabı bitiriyorum ama durun önce bu kitabı övmeliyim. Bu neydi ya?!!? Bakın Lana Myers tek Logan’ı değil beni bile etkiliyor öyle güçlü bir kadın ki. Bu seriyi sevmemin sebebi her şeyin bir dizi gibi akıyor oluşu. Ne aşk ne gerilim hepsi dengeli bir şekilde işleniyor. En son kitapta Öcü Lana’yı avlamak için evine gitmişti. Ama ne demişler ava giden avlanır. Tek sorun dolapta ajan Hayley’in da mahsur kalması. Lana farkında olmadan kimliğini açık eder ve işler ilginçleşmeye başlar. Basın ona artık Kızıl Katil adını takmıştır. Ve Lana Logan’la hayalindeki mutlu sonu istiyorsa elini hızlı tutmalıdır. SPOILER?!? Hayley’ın Lana’yı ispiyonlamak yerine arka çıkması… Aynı acıyı yaşayanların dost olması. Ah ah ikisi de kötü şeylere maruz kalmış güçlü kadınlar. Jack ve Lana’nın planları gerçekten enfes. Kasabayı kızıllar altında bırakmak mı??? Herkesin akıl sağlığıyla oynadılar. Diana ne anlatacak acaba çok merak ediyorum. Ve birisi Logan kazık atacak Lana’ya demişti. Kitabın sonunda Logan’ın ahlaki pusulası mı değişecek yoksa Lana Myars bir mit olarak ölecek mi çok merak ediyorum…
“Karlı Kuş Yuvası”
Yaklaşık 20 yıl önce okuduğum Yarın Yapayalnız’ı tekrar okudum. Aradan bunca zaman gelmemiş gibi. Soprano Handan Sarp’ın terzi kızı Elem’e duyduğu büyük aşk ekseninde (bu karşıtlıklar evreninde) toplumun çelişkili yönleri delik deşik ediliyor.
Bireyselden toplumsala, oradan da kapkara bir yalnızlığa gidip gelen satırlar… Onlarca çiçek adı, onlarca eser adı, onlarca film adı eşliğinde…
Selim İleri’nin kendine en yakın eserlerinden biri olduğunu bildiğim Yarın Yapayalnız, yazıldığı günden beri hiç eskimedi. Post modern duyumsayışları kıskıvrak yakalayan İleri, Reşat Nuri’nin “Çalıkuşu”su ile birlikte eserini bize okutuyor.
Ne zaman bir Selim İleri romanı bitirsem kalbim yanar. O acıları ben çekmişim, o hisleri ben duymuşum gibi.
Altını çizdiğim cümlelere yıllar içinde dönüp bakmıştım. Ömrüm oldukça da bakacağım.
Sizi iyi ki tanıdım Selim Bey. İmzalı bir kitabınız, birlikte çektirdiğimiz bir fotoğrafınız bende ömürlük bir hatıra.
“Hangimizin gönlü karlı kuş yuvası değil ki?”
Yokluğun Bıraktığı İz
Bu eser bana göre sadece bir aşkın anlatımı değildir. Aynı zamanda insanın bir başkasına duyduğu derin bağlılığı, özlemi, yalnızlığı ve geçmişle kurduğu kopmaz bağı anlatmaktadır. Eseri okurken en çok dikkatimi çeken şey, duyguların abartıya kaçmadan içten bir şekilde aktarılması oldu. Yazarın kullandığı imgeler ve anlatım dili, anlatılan özlemi okuyucuya hissettirmeyi başarıyor. Bazı bölümlerde insan, kendi hayatından izler buluyor; çünkü özlem, pişmanlık, sevgi ve hatıralar her insanın bir dönem karşılaştığı duygulardır. Bence eserin en güçlü tarafı, aşkı sadece mutlu eden bir duygu olarak göstermemesi. Sevmenin bazen beklemek, bazen kabullenmek ve bazen de bir insanın yokluğuyla yaşamayı öğrenmek olduğunu anlatıyor. Bu yönüyle eser, okuyucuyu sadece bir aşk hikâyesine değil, insanın kendi iç dünyasına doğru bir yolculuğa çıkarıyor. Eseri bitirdiğimde aklımda kalan en önemli düşünce, bazı insanların hayatımızdan çıkmış olsa bile bıraktıkları izlerin bizimle yaşamaya devam ettiğidir. Bu nedenle eser, sadece okunan değil; üzerinde düşünülen, her okuyanın kendinden farklı anlamlar çıkarabileceği etkileyici ve derin bir anlatıdır.
Nazan bekiroğlu’nun okuduğum 2. Kitabı, -ilk okuduğumu daha çok beğenmiştim-. Bununla birlikte bu kitabında, okumaya değer olduğunu düşünüyorum. Kitapta 2 tane hikaye var, aslında bir tanesinde, hikaye tadında Osmanlı’nın tarihi var. Birinde, Osmanlı’nın içerden ve dışardan kuşatmayla nasıl bozulmaya başladığını ve bunun nedenlerini bir yeniçerinin bakışından sunuyor önce, daha sonra padişahın bakışına geçiyor, sonra da ordunun dilinden söylüyor, sonra yine padişahların dilinden anlatıyor koca Osmanlıyı nasıl yerle bir ettiğini. Soyut ve somut ifadeler kullanarak anlatıyor (çok beğendim), diğeri evli ve çocuklu bir adamın koku üreticisi bir güzele nasıl sevdalandığını, bunun için nelerden vazgeçip ona gittiğini, kokuların ve kadının büyüsüne nasıl kapıldığını ve sonra aşkın karanlığında nasıl yandığını, yuvarlandığını daha çok soyut ifadeler kullanarak nükteli ve şiirsel olarak anlatıyor.
