Bazı kitaplar okunur, bazı kitaplar ise insanın içine işleyerek uzun süre zihninde yaşamaya devam eder. Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu da tam olarak böyle bir eser.
Zweig'in en büyük başarısı, okuyucuyu kahramanın duygularına ortak edebilmesidir. Mektubun her sayfasında özlem, yalnızlık ve fedakârlık hissedilir. Bir insanın sevgiyi nasıl bir yaşam biçimine dönüştürebileceğini, hatta kendi varlığını bile sevdiği kişinin gölgesinde eritebileceğini çarpıcı bir şekilde gösterir.
Eser yalnızca bir aşk hikâyesi değildir; aynı zamanda görülmemenin, fark edilmemiş olmanın ve insan ruhunun derinliklerinde saklanan duyguların hikâyesidir. Kitap bittiğinde insanın aklında şu soru kalıyor: Sevmek gerçekten sahip olmak mıdır, yoksa bazen sadece sessizce sevmeye devam etmek midir?
Akıcı dili, güçlü psikolojik çözümlemeleri ve unutulmaz finaliyle Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, Stefan Zweig'in en etkileyici eserlerinden biridir. Kısa sürede okunmasına rağmen uzun süre etkisinden çıkılamayan, duygu yoğunluğu yüksek bir klasik.
Halide Edip Adıvar, Türk tarihinin en önemli karakterlerinden olmakla birlikte Türk edebiyatının da en önemli yazarlarından biri.
Kitap, İzmir’in işgali ile başlıyor ve milli mücadelenin batı cephesini anlatıyor. Savaş dönemi anlatılırken de bir aşk hikayesinin içinde buluyoruz kendimizi. Ayşe, İhsan ve Peyami… Kitabımızın önemli karakterleri. Biz kitabı Peyami’nin ağzından okuyoruz. Peyami savaş sırasında iki bacağını kaybetmiş ve beynindeki kurşun nedeniyle ameliyat olmayı bekliyor. Bu sırada da bize hikayesini anlatıyor. İhsan ve Ayşe’nin imkansız aşkı, savaş yıllarının psikolojisi, halkın umutları, imkansızlıklar, kayıplar, acılar… Çok fazla olumsuz duygu olsada hep bir umut var. Ülkenin, İzmir’in kurtulacağına dair umut… Ayşe için her şeyin üstünde olan İzmir’in kurtuluşu.. Kitabımızın sonu oldukça çarpıcı.
Onun kitaplarını okumak sadece bir hikaye okumak değil, gerçekle burun buruna gelmek gibi. Onun karakterleri, acıları, anlattıkları gerçek. Bizim gerçeğimiz.
Daha önce Vurun Kahpeye kitabını okumuştum. En sevdiğim eserlerden biridir. Ateşten Gömlek de güzeldi ancak favori kitabım hala Vurun Kahpeye.
Reklam
Ağla gitsin yeter
İkiz kardeşlerimiz Emilia ve Vittoria. İki kardeş birbirinden farklı Emilia daha sakin evde kalıp kitap okumayı seven tercih eden bir tip, Vittoria ise daha maceraperest.
Burada okurun birinden inceleme gördüm ve hak verdim. Bende Vittoria'nın gözünden okumak isterdim, Emilia biraz fazla pasif kaldı. Vittoria daha meraklı ve daha gizemliydi onun gözünden okusak onu merak ederken daha keyifli olurdu bence..
Çeviri kaynaklı olduğunu düşündüğüm bazı sayfalar var bu konuya nereden geldik hangi ara oldu bu diye anlayamadığım bir iki sayfa var.
Olaylar birbirine bir şekilde bağlanıyor yazar bunu iyi becermiş. Diyorum ki ya ne alaka şimdi bir bakıyorum konuyu bağlamış bu konuda hakkını yiyemem.
Sinir olduğum ve okurken yeter artık dediğim satırı sizinle paylaşacağım.
"Gözlerim akmayan yaşlardan ötürü yanmaya başlamıştı" yeter artık ağla lanet cadı dedim içimden.
Spoiler !
Öfke'nin öldüğünü düşündüğünde ağladı, baya üzüldü falan sandım çok geçmeden normal yaşantısına devam etti.
Emilia sürekli Öfke'nin iblis olduğunu unutuyordu merhamet, anlayış falan bekliyordu. Kaldı ki Öfke gerçekten de kibardı amacının ne olduğunu ne istediğini tam kestiremedim ve onu merak etmekten kendimi alıkoyamadım.
Diğer anlamadığım durum ise Haset'ten duyduğu şeylerden sonra sinirlenip neden öfkeyi öptü onu hiç anlayamadım normal tartışabilirdiniz. Kaldı ki kitap baya baya yavaş ilerliyor ve içinde aşk kırıntısı vardı duygu sıfıra yakındı.
Ayrıca nineleri insan gibi anlatsaydı Vittoria ölmezdi, böyle plansız iş yapacaklarına nineleri durumu güzelce ifade etse tabiri caizse bok yoluna gitmezlerdi.
Ayrıca manastırda bir bok yeniği olduğunu anlamıştım Antonoia dan şüphelenmiştim şaşırmadım da. Ama son finalde çağırdığı iblisi öğretmeni olan Haset gelir diye beklemiştim. Kibir ne alaka. Bizim
Bir Gönüle Aşk GirinceAşk
Puan vermedi·272 syf.·
2026 23. kitabı
Son zamanlarda okuduğum kitapların içinde aşkı görüyorum. Bu ay içerisinde okuduğum kitaplardan biri de 
Mesihpaşa İmamı adlı eserdi. Son derece inançlı, disiplinli, işlerine haram bulaştırmayan bir imamın gönlüne aşk düşünce neler oldu, neler... Okurken hem ufak ufak tebessüm etmiş hem de şaşırmıştım. Şimdi ise İstanbul Galata'sının en meşhur orospusu Fosforlu Cevriye'nin gönlüne aşk düşünce ne oldu?
Bir türkü geçiyor aklımdan Sevcan Orhan’nın TRT kaydındaki performansı harikadır:
Bir gönüle aşk girince, hey can
Ateşte yanmışa benzer, hey can
Bir de hasretlik olunca
Aşk umut etmektir. Aşk dönüşüm demektir. Aşk için ölmek varken de aşkın için yaşamaktır. Aşk her şeydir...
Nazım Hikmet Ran 'in 1920 yılında yazdığı Gölgesi adlı şiiri Suat Derviş'e yazdığı iddia edilir; hatta ona platonik bir aşk beslediği de söylenir.
"Ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını;
Bir kere eğemedim bu kadının başını."
Suat Derviş ise sol görüşlü, feminist bir yazardır. Dikkat edin; o dönemde bu iki kelimenin yan yana gelmesi büyük bir cesarettir. Hele ki bir kadınsanız... Toplumcu gerçekçi eserler kaleme alan hemen hemen her yazar soruşturmalardan geçmiş, tutuklanmış, dışlanmış ve sürgünü andıran bir hayat yaşamıştır.
Fosforlu Cevriye ilk bakışta bir aşk romanı gibi görünse de aslında bundan çok daha fazlasıdır. Roman, İstanbul'un arka sokaklarını, yoksulluğunu, dışlanmış insanlarını ve toplumun görmek istemediği yüzünü anlatır. Suat Derviş'in başarısı da burada ortaya çıkar. O, okuyucusunu sadece bir aşk hikayesine değil, aynı zamanda dönemin sosyal gerçeklerine de tanık eder.
Fosforlu Cevriye, toplumun "düşmüş kadın" olarak damgaladığı bir karakterdir. Fakat roman ilerledikçe onun yalnızca bu sıfatla açıklanamayacağını görürüz. O, seven, özleyen, fedakarlık yapan, umut eden ve hayal kuran bir
Mesihpaşa İmamı adlı eserdi. Son derece inançlı, disiplinli, işlerine haram bulaştırmayan bir imamın gönlüne aşk düşünce neler oldu, neler... Okurken hem ufak ufak tebessüm etmiş hem de şaşırmıştım. Şimdi ise İstanbul Galata'sının en meşhur orospusu Fosforlu Cevriye'nin gönlüne aşk düşünce ne oldu?
Bir türkü geçiyor aklımdan Sevcan Orhan’nın TRT kaydındaki performansı harikadır:
Bir gönüle aşk girince, hey can
Ateşte yanmışa benzer, hey can
Bir de hasretlik olunca
Aşk umut etmektir. Aşk dönüşüm demektir. Aşk için ölmek varken de aşkın için yaşamaktır. Aşk her şeydir...
Nazım Hikmet Ran 'in 1920 yılında yazdığı Gölgesi adlı şiiri Suat Derviş'e yazdığı iddia edilir; hatta ona platonik bir aşk beslediği de söylenir.
"Ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını;
Bir kere eğemedim bu kadının başını."
Suat Derviş ise sol görüşlü, feminist bir yazardır. Dikkat edin; o dönemde bu iki kelimenin yan yana gelmesi büyük bir cesarettir. Hele ki bir kadınsanız... Toplumcu gerçekçi eserler kaleme alan hemen hemen her yazar soruşturmalardan geçmiş, tutuklanmış, dışlanmış ve sürgünü andıran bir hayat yaşamıştır.
Fosforlu Cevriye ilk bakışta bir aşk romanı gibi görünse de aslında bundan çok daha fazlasıdır. Roman, İstanbul'un arka sokaklarını, yoksulluğunu, dışlanmış insanlarını ve toplumun görmek istemediği yüzünü anlatır. Suat Derviş'in başarısı da burada ortaya çıkar. O, okuyucusunu sadece bir aşk hikayesine değil, aynı zamanda dönemin sosyal gerçeklerine de tanık eder.
Fosforlu Cevriye, toplumun "düşmüş kadın" olarak damgaladığı bir karakterdir. Fakat roman ilerledikçe onun yalnızca bu sıfatla açıklanamayacağını görürüz. O, seven, özleyen, fedakarlık yapan, umut eden ve hayal kuran birİÇ SESLERİN SAVAŞI DİYEBİLİRİM :)1000Kitap
Jale Sancak’ın Uyanan Güzel adlı romanı üzerine yaptığım bu incelemede, Karakter analizlerine hayran kaldığımı belirtmeliyim. Karakterlerin kendi iç sesleriyle hesaplaşmaları, içsel yargılamaları ve kendilerine cevap verdikleri o derin diyaloglar düşündürücü bir psikolojik derinlik sunuyor. Bunun yanı sıra, romandaki betimlemelerin edebi açıdan son derece doyurucu ve sanatsal bir zenginliğe sahip olduğunu düşünüyorum.
VAHİDE' nin üzerindeki toplumun, babanın veya geçmişin yıktığı baskıları dışarıya haykıramazlar. Yazar, bu suskunluğu karakterin kendi içinde bir mahkemeye dönüştürür. İç seslerin birbirine cevap vermesi, aslında karakterin "olmak istediği kişi" (özgür, ressam Vahide) ile "ona dayatılan rol" (terzi, itaatkar evlat Vahide) arasındaki savaştır. Bir iç ses teslimiyeti fısıldarken, diğer iç ses isyanı ve uyanışı tetikler.
Bosna Savaşı'nın acılarını taşıyan Adrian ile ataerkil baskının gölgesindeki Vahide'nin yaraları, dış dünyaya kapalıyken bu iç yargılamalar sayesinde görünür kılınır. Karakterlerin kendilerine verdikleri cevaplar, hayata karşı aldıkları savunma mekanizmaları olarak yorumlanabilir.
Jale Sancak, karakterlerinin hayat hikayelerini anlatırken bize hayatın evrensel 'alma-verme dengesini' fısıldıyor. Karakterlerin yaşadığı aşk acıları, yitirdikleri ve kalp kırıklıkları, hayatta hepimizin tecrübe ettiği o büyük terazinin bir kefesi. Hayat bizi bir yandan acımasızca eksiltirken, diğer yandan hiç beklemediğimiz bir yerden fazlasıyla zenginleştiriyor. Uyanan Güzel, bu kozmik döngünün, kayıpların içinden doğan kazançların ve nihayetinde insanın kendi küllerinden uyanışının enfes bir edebi manifestosu. 
Uyanan Güzel 
Jale Sancak
Uyanan Güzel Jale Sancak
Kitabın adı:Saklı Zaman Bahçeleri
Yazarın adı:Bige Güven Kızılay
Sayfa sayısı:376
Yüzyıllar boyunca birbirine görünmez bağlarla bağlanan üç hayat... Birinde yanan bir kütüphanenin küllerinden Doğan Umut, diğerinde bir çınar'ın gövdesinde saklanan dileklerin gerçekleşme arzusu, sonuncusunda ise pandemi günlerinde filizlenen bir aşk...
Kitabımız asırlar boyunca birbirinden uzak görünen hikayelerin aslında aynı merkezde buluştuğu bir dünya... Kaybolmuş bilginin biletlerin ve aşkın izinde; insanlık tarihinin farklı duraklarından geçerek tek bir soruya yönelir: Geçmiş sandığımızdan daha mı fazla bugüne dokunur?
Peki ağaç gövdesindeki sır neydi, yanan kütüphanenin küllerinden doğan umut bunlar da kitabımızın içinde tabii ki....
Reklam
Reklam