Ben Filistin’im…
Toprağımda çocuklar büyümez benim.
Üzerlerine salınan bombaları uçurtma zannederler.
Tel örgülerden salıncaklara kurulurlar.
Beton yığınları arasında korkuları da sıkışıp kalır çocukların..
Uyumak istemez benim toprağımın çocukları..
Onlar bilirler uyumanın ölüm demek olduğunu... Uyumak bombalardan kaçamamaktır benim toprağımda...
Uyumak annesinin elini bir daha tutamamak,
babasının dizine başını koyamamaktır.
Sahilde top oynarken şehadetin ne demek olduğunu bilir benim toprağımın çocukları…
Oyun oynarken yakalar ölüm onları…
Ben Filistin’im…
Biz her zaman birbirimizin evindeki her şeyi sevdik ve doğrusu çok erkenden kendi evimizdeki her şeyden nefret ettik, biz birbirimizin evindeki her şeye meyilliydik, öte yandan kendi evimizdeki hiçbir şeye meyilli değildik, kendi yeteneklerimizin birbirimizin evinde mükemmel biçimde onay gördüğünü ve nasıl geliştiklerini, oysa kendi evimizde onaylanmadıklarını ve gelişemediklerini, çünkü içimizdeki her şeyin kendi evimizde sürekli reddedildiğini gördük. Kendi evimizde sürekli hesaba katmamız gereken anlayışsızlık, birbirimizin evine gittiğimizde, bizi her alanda destekleyen bir anlayışa dönüşüyordu, biz teklifsizce ve özgürce nefes alıp düşünebiliyorduk.