Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır -tek, tenha- bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.
Kalbin de hafızası yok mudur,
Açık kalpte
İz kalmaz mı, kalır
Hem yumruktan, hem kırbaçtan
Hem sözden
Bölünmez sandığın
Parça parçadır
Aklında kalmış, kalbin
Kaldığı kadar
Aşk yokken de vardır.