Ayrıca sözlüğe orada hiç olmaması gereken bir sözcük de sokuş turmuşuz-Özveri. Bu sözcük, var olmayan bir şeyi tarif ediyor. Fakat en kötüsü, insanın her eylemini ona dikte eden ve zorlayan Yegane Güdüyü görmezden geliyor ve ondan hiç söz etmiyoruz.
Ne isek o oluşumuzu tümüyle bu güdüye borçluyuz. O bizim nefesimiz, kalbimiz, kanımız. O bizi harekete geçiren biricik mahmuzumuz, kırbacımız, üvendiremiz, yegane dürtücü gücümüz; ondan başkasına sahip değiliz. O olmasa sadece hareketsiz görüntüler, cesetler olurduk; hiç kimse hiçbir şey yapmazdı, hiçbir ilerleme olmazdı, dünya olduğu yerde kalakalırdı. Bu muazzam gücün ismi geçtiğinde saygı duruşuna geçmeliyiz.