atakan özdemir
@atakanozdmr
Trajikomedya krallığının prensi
8 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bilge, vazo ve çiçekler ‘’ bu çiçekleri sevdiğimi nereden bildin?”
“Bilmem. Çiçek seversin diye düşündüm sadece ve bana kızmışsan seni yatıştırır diye ümit ettim.”
“Nereden kızacakmışım sana ,?”
“Birden kayboldum diye. Belki de hiç aklıma gelmedi.” Biraz ileri gitmiyormuyuz ?
“Nerede oturuyorsun şimdi hikmet ?”
“Söyledim ya: Gecekonduda.?”
“İnanmam.”
“Onun gibi bir yer. Gecekondu kıtasına, dar bir kara parçasıyla bağlıyım.”
“Nasıl yaşıyorsun? Ne yapıyorsun ?”
“Pek yaşıyorum sayılmaz. ‘Yaşamak’ sözüyle sözüyle ‘geçinmek’ ya da ‘çalışmak’ gibi uzak meseleleri soruyorsan cevabı kolay: çalışmıyorum ve ufak bir gelirle yaşıyorum. Babamdan kalan iki parça şeyi sattım. Öyle derler ya. Gerçekten iki parçaydı. Çalışkan bir arkadaşım da bu parayı ‘çalıştırıyor’ para, sabahtan akşama kadar koşup duruyor ve ben gecekonduda, aynı süre içinde sırtüstü yatarak kadınlara çiçek almayı hayal ediyorum.”
“İstanbul şubat ayında insanın ciğerini söker, gecelerce yağan yağmurdan için üşür, sürekli ıslakmış gibi hissedersin. Elini sürdüğün herşey ıslaktır sanki. Hava bir poyraz olur, bir lodos. Deniz dalgalı, günler karanlık…”
‘’Ben de çiçek yetiştiriyorum,” dedi hikmet. ‘ekstra ekstra zeytinyağı tenekelerinde. Arsız çiçekler yetiştiriyorum; tenekeler düşmesin diye, pencerenin önüne çıtalar çaktım. Biraz duymuşsundur bizim gecekonduları. Çiçeklerle birlikte havayı kirletiyoruz işte. Çiçeklere zararlı böcekleri yok etmesi için karıncayiyen de beslemeyi düşünüyorum tabi kafeste,”
Sokağın başında indi. Köşede çiçekçi var. Peki, beni evde bulacağını nerden bildin ? Yok canım, böyle birşey sorulur mu ? İnsan, kendine eziyet olsun diye, böyle münasebetsiz sözler düşünür ancak fakat, bir tuhaf bakılır gene de. Ben ayağa kalkar, kitaplara bakarım. Çiçek almıştım da (nereden almıştım?), buradan geçiyordum, ışığı görünce çiçek ile birlikte geldim (elimden atamazdım ya ). İki yıldan fazla mı olmuş ? Günler de ne çabuk…