Aynurə Mahmudova
@atlantiis
“-Üşüyorsun, hastasın, aptalsın.
-İspatla.
-Üşüyorsun çünkü yalnızsın; hiçbir insanın yakınlığı, içinde yanan ateşi alevlendirmiyor. Hastasın çünkü duyguların en güzeli, insana bahsedilmiş olan en yüksek ve en tatlı duygu senden uzakta. Aptalsın çünkü o kadar acı çekmene rağmen yine de o duyguyu çağırmayacak ya da seni beklediği yere doğru bir adım bile atmayacaksın.”
" İnsanların beni sevdiğini bilsem bile, sanırım insanları sevme yeteneğim yoktu. Aslında, dünyadaki insanların, 'sevgi' yeteneklerinin olup olmadığı konusunda şüphelerim var. "
" İçimde boş kalan taraf bulunduğunu ve bu boşluğun bana adeta maddi bir eziklik verdiğini hissediyordum. Bir şey noksandı, fakat bu neydi? Evden çıktıktan sonra bir şey unuttuğunu fark ederek duraklayan, fakat unuttuğunun ne olduğunu bir türlü bulamayarak hafızasını ve ceplerini araştıran, nihayet, ümidini kesince, aklı geride, ileri gitmek istemeyen adımlarla yoluna devam eden bir insan gibi üzüntülüydüm. "
" Ben ona hiç bir şey için söz vermemiştim, özgür kalmak benim için her şeyin başında gelir. Bu kendime borçlu olduğum bir şey. "
" Senelerden beri hiç kimseye bir tek kelime söylemedim. Halbuki konuşmaya ne kadar muhtacım. Her şeyi içinde boğmaya mecbur olmak, diri diri mezara kapanmaktan başka nedir? Ah Maria, niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin? "