Yasemin AYDIN
@atticuss
İnsan kendisi için bir muammadır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kim, kendini sonuçsuz bir beklemeye mahkûm edebilir ömür boyu?
ZamaneŞiir
Mecaz boldı dostluk hakikat kanı
Minger dostta biri bulunmaz köni
Öküşrek kişining içi gadr erür
Köni dostung erse taşı, bil munı
( Mecaz oldu dostluk, hakikat hani?
Bin dosttan biri, bulunmaz doğru.
Pek çok kişi içten vefâsız olur,
Doğru dostun olsa, dıştan. Bil bunu.
Bu kün bu ajunda kişilik isiz
Kanı kança bardı kişilik isiz
Vefa köli suglup kurup yulları
Cefa toldı taştı tengizden ediz
(Bugün dünyada insanlık kötü.
Hani, nereye gitti insanlık, yazık!
Vefâ gölünün kaynakları kurudu,
Denizden aşkın cefâyla doldu taştı.)
Kanı ahd emanet kanı edkülüg
Kidin künde hayr iş me kötrülgülüg
Başı bardı haymıng songı bargusı
Öngi keldi şerrning songı kelgülüg
(Hani söz, emânet; hani iyilik?
Son günde hayırlı iş de kalkacak.
Başı gitti hayrın, sonu gidecek,
Önü geldi şerrin, sonu gelecek.
Karşımda iyi biri varsa, onunla seve seve konuşurum. Hemen sıkı dost olurum. Çay da içerim. Neden dersen, iyi insan herkese saygı duyar.
Taş evlerin keskin sarı boyaları insanın gözünü alırken, tahta evlerin külrengi boyası alçakgönüllüce kendini gizliyordu.