Yasemin AYDIN
@atticuss
İnsan kendisi için bir muammadır.
Marmara Üniversitesi
Kadıköy
67 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Küçük derenin yanında, köklerin tutunmasına elverişli yerlerde bitki kolonileri boy atıyordu, yaban üzümü, küçük palmiyeler, baldırıkara otları, amber çiçekleri, tüylü asalarıyla salman pampa otlarıysa, dikenli yaprakların üstünden bakıyordu. Burayı kurbağalarla yusufçuklar yurt edinmişlerdi, su sinekleri derinlerde dolanıp duruyorlardı. Suyu seven her canlı koşmuştu gölgelik alana. Kediler avlarını orada yakalıyor, çevreye didiklediği tüyler saçıyor, kanlı dişleriyle usulca su içiyorlardı.
Kuş sesleri... İnsan bir kere şekillendi mi dönebilir mi geçmişe?
Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşilleri çok gördük. Sizin için kötü olacak. Benden hikâyesi.
Sevincin ortasında, keder ya da dehşet verici bir olayla karşılaşınca, doğal olarak bunun etkisi başka bir durumda olduğundan daha büyük olur.
Bu, hem böylesine canlılıkla yaşanan bir karşıtlıktan hem de benliğimizin daha duyarlı bir hâle gelmesiyle birlikte izlenimleri daha belirgin biçimde algılamamızdan ötürüdür.
Kendinden yakınabilen insan ne anlaşılmazdır!
Uyanıklığın egemen olduğu yerde,
değerler basamağı gereksiz kalır.
