Vedia'nın içinde içinin en çukur ve kapalı yerinde bir his, ona: "Yaşa!" demiyorsa bu kız ölecek. Bu hastalığa yakalanmasaydı başka şeyden, mesela bir kazadan ölecekti, değil mi? İçimizin her an verdiği o "yaşa!'' emri verilmez olduğu an ya tedbirlerimiz eksilir, kazadan ölürüz, ya mukavemetimiz eksilir, hastalıktan ölürüz.
"Vücudumda hiç bir şey yok. Hasta olsam keşke. Dertlerin en beteri nedir? Verem mi? Razıyım; kanser mi? Ona da razıyım. Tek etrafımda herkesi ahlak veremine, seciye kanserine tutulmuş görmeyeyim."