Ayfer TOSYALI
@ayfikitap
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yeryüzünde bir kaçış umudu var. O da ölüm, ölüm! Fakat burada ölüm de yok. Bizler mahkümuz; duyuyor musun? Kör bir iradeye mahkûmuz. Günlerce, aylarca, yıllarca bir köşede büzüşüp kaldığın, yazın uzun günlerinde, sonbaharın yağmurlu ve kasvetli günlerinde, dolu, güneş, kar, tipi altında kendi cesedinin parça parça çözüldüğünü, akbabaların senin cesedin içinde dolaştıklarını görürsen, o zaman hatırlarsın sözlerimi.
Yarın bu sistem çökerse, acidığınız o zavallı köylülerin eline ayağına senin benim karım, çocuklarım sarılıp yalvaracak. Evet, yani Munådilhak ve Mezlekâni'nin arkadaşı gibi, neydi adı, halk dizginlerinden boşanırsa! Ha, aklima geldi: Heyzorâni. Işte o zaman benim, senin yerin olmaz artık. Halk başı önde, obur dünyadan korkar olmazsa, bu dünyada da itaatkâr kalmaz. O zaman yaşantımızı sürdüremeyiz. Dünyevi ve uhrevi korku ve ceza söz konusu olmazsa, senin benim için çalişacaklarıni aklin kesiyor mu? Kendinize gelin, uyanin. Daha açık söyleyim; insanları öteki dünyanın cezalarıyla korkutmazsak, hayatin zorluklarına katlanmaları için yüreklendirmezsek, bu dünyada süngü, yumruk, tepelemekle yıldirmazsak, yarin başımız belada demekti. Amele günde on saat ölesiye çalışIp akşam bir somun ekmeğe muhtaçken, halı depom tavana kadar dolu olursa, onun ilahi takdirin böyle gerektirdiğine inanması lazımdır. Yarın onlara bütün bunların saçmalık olduğunu, onların çalışmasına karşın benim dengeyi bozdugumu soylersen işte o zaman ayıkla pirincin taşini! Artik sana bana yaşayacak yer kalmaz. Diyanet Lastik Fabrikası aydan aya kârını bana göndermez, dünya allak bullak olur..
