Dışarısı Ocak, eksi bilmem kaç,
Yüreğim yangın yeri, susmaz bu telaş.
Ayaz vurur cama, gece dilsiz ve aç,
İçimde bir feryat: ne kış bu, ne savaş.
Üşür dünya, ben yanarım içimde,
Kış durur da ateş durmaz biçimde.
Bir adın var gecenin içinde,
Söylenmez, susar, kalır içimde.
Sokaklar üşürken adını anarım,
Her nefesimde biraz daha yanarım.
Kar beyaz, kader siyah, arada kalırım,
Adını duâya sarar, içimde saklarım.
Dışım kışa, içim derde tutulmuş,
Kalbim ateşe, dilim sabra vurulmuş.
Bir ad var gecemde mühürlenmiş,
Ne söylenmiş, ne unutulmuş.
Soğuk çöker şehre, içimden geçmez,
Bu ateş rüzgârla sönmeyi bilmez.
Dışım kışa teslim, içim secdesiz,
Bir sen varsın aklımda, bir de suskunluğum sessiz.
Söz azalır, gece çoğalır yavaş yavaş,
Ay bile ışığını esirger birer birer.
Kalbim konuşmak ister, dilim vazgeçer,
Cümleler kırılır, hece hece düşer.