Denizden bir bardak su al.
işte o bir bardak su sensin.
Şimdi o suyu tekrar denize dök,
hadi kendini ara bul...
Muhyiddin İbn Arabi
Muhyiddin İbn ArabiReklam
Nurullah Genç’in Rüveyda adlı şiir kitabı, modern çağın gürültüsü içinde sessiz kalmayı başaran nadir eserlerden biridir. Bu kitapta şiir, bağırarak değil; fısıldayarak konuşur. Okurdan hız değil, sabır ister.
“Rüveyda” kelimesi zaten bunu söyler: yavaş yavaş, incitmeden, nazlıca. Kitaptaki şiirler de aynı çizgide ilerler. Aşk, burada bir tüketim nesnesi değil; beklenen, korunması gereken, edep ile taşınan bir değerdir. Beşerî aşk ile ilahî aşk arasındaki sınır bilinçli olarak belirsiz bırakılır. Bu belirsizlik, şiirlerin gücünü artırır.
Nurullah Genç’in dili süslü değildir ama derindir. Anlam, kelime kalabalığından değil, kelimeler arasındaki boşluklardan doğar. Tasavvufî bir arka plan hissedilir; fakat didaktik bir söylem yoktur. Şiirler öğüt vermez, hâl anlatır.
Rüveyda, hızlı tüketilen şiir kitaplarından değildir. Altı çizilecek dizelerden çok, insanın içine çöken bir ruh hâli bırakır. Okuyup bitirdiğinizde “Ne dedi?” değil, “Bende ne uyandırdı?” sorusu kalır geriye.
Sessizliği, sabrı ve inceliği seven okurlar için Rüveyda, dönüp dönüp açılacak bir kitap.
Attila İlhan’ın kelimeleri; gecenin bir vakti, sisli bir sokakta kulağına fısıldanan itiraflar gibidir. Ben Sana Mecburum da tam olarak böyledir: Aşkın sevinci değil, aşkın mecburiyeti konuşur bu sayfalarda.
Bu kitapta aşk, bir tercih değil; varoluşun merkezine oturan bir zorunluluk…
İnsan bazen sevmez, mecbur kalır. Çünkü o kişi yokken nefes almak bile eksiktir:
> “Ben sana mecburum bilemezsin…”
Attila İlhan, duyguyu romantikleştirmez; tam aksine acıyan yerinden anlatır.
İstanbul’un karanlık sokaklarıyla, insanın içindeki en gizli viraneleri buluşturur.
Şiirlerde mavi bir hüzün vardır; hem asi hem kırılgan.
Toplumsal duyarlılık arka sokakta kol kola yürür aşkın yanında.
Şair bir yandan sevdiği kadına tutunur, diğer yandan çağın ağırlığını sırtlar.
Dil; sokak jargonu ile edebî kudret arasında gidip gelir.
Bu yüzden samimidir, içtendir, şehir kokuludur.
Okurken yalnızca bir aşk hikâyesine değil, bir adamın içindeki sisli isyana şahit olursun.
Bazı şiirler kalbe dokunmaz; kalbi yerinden söker.
Çünkü herkesin bir yerlerde mecbur olduğu biri vardır.
10/10
“Zamanın Kıymeti”, hacmi küçük ama etkisi büyük eserlerden biri. Abdülfettah Ebu Gudde, bu risalede bize aslında herkesin bildiği fakat çoğu zaman farkında olmadığı bir hakikati hatırlatıyor: Zaman, insanın en değerli sermayesidir.
Kitap boyunca hem Kur’an ve sünnetten deliller veriliyor hem de geçmiş âlimlerin zamanı nasıl değerlendirdiğine dair çok çarpıcı örnekler aktarılıyor. Bir âlimin “Benim ömrüm kitap yaprakları arasında geçti” sözü, bir başkasının dakikalarını bile verimli kullanma hassasiyeti, okuyana ciddi bir uyanış veriyor.
Eser, modern zamanın en büyük hastalıklarından biri olan erteleme alışkanlığının tehlikesini güçlü bir şekilde yüzümüze vuruyor. Gereksiz meşguliyetlerin, boş konuşmaların, oyalanmaların nasıl ömür çaldığını çok net anlatıyor. Okurken insan ister istemez “Ben günümü nasıl harcıyorum?” diye düşünüyor.
Dili sade, mesajı net, etkisi yoğun. İnsanı sıkmadan, yormadan ama derinden sarsarak ilerliyor. Bir solukta okunacak ama etkisi uzun süre kalacak bir eser.
Kısacası:
- Zamanını daha bilinçli kullanmak isteyenler için mükemmel bir başlangıç.
- Manevî motivasyon arayanlar için güçlü bir hatırlatma.
- “Kısa ama tesirli kitap” arayanlara gönül rahatlığıyla önerilir.
Reklam