“Saudede... Kaybedilenler için duyulan buruk özlem, Portekizce bir kelimedir. Yitirilmiş bir aşk veya gerçekleşmesi mümkün olmayan bir hayal, bizi benzer bir hasret duygusunun içine hapseder. Şu anda sahip olamadıklarımızı, geçmişte ya da zihnimizde kurguladığımız bir gelecekte aramanın ve nasıl ulaşacağımızı bilememenin acziyle ezilmek, yine de hayal kurmaktan vazgeçmemektir. Kavuşmak istediklerimizi düşleyip tebessüm ederken, umutsuzluğun hüznüyle ağlamak istemek, demektir.”
Böyle mi yaşıyorduk o zamanlar? Ama her zamanki gibi yaşıyorduk herhalde. Herkes öyle yapar çoğu zaman. Her ne oluyorsa her zamanki gibi oluyor. Bu bile her zamanki gibi, şimdi .
Yaşardık, her zamanki gibi, aldırmadan. Aldırmamak cehaletle aynı şey degildir, üstünde çalışman gerekir.
Hiçbir şey bir anda değişmez: Derece derece ısınan bir küvette farkına varmadan haşlanarak ölürsünüz.