İnsan Doğasının Değişmeyen Aynası: Amerigo
Puan vermedi·104 syf.·
2026 11. kitabı
Tarih kitaplarıyla aram hiçbir zaman çok iyi olmadı; çoğu zaman onları fazla didaktik, bunaltıcı ve kuru bulmuşumdur. Bu yüzden Stefan Zweig’ın Amerigo’suna başlarken de beklentim oldukça düşüktü. Ancak karşımda kuru bir kronoloji değil, insan ruhuna ayna tutan bir eser buldum. Öyle ki bu okuma yolculuğu, bende pek çok farklı duyguya dokunmayı başardı.
Kitabın geçtiği keşifler çağında, biz de bir doğu memleketi olarak Avrupa'ya yön verecek ve öncülük edecek pek çok ilme sahipken, sonrasında birçok konuda Batı'nın gerisinde kalmış olmamız beni derinden üzdü. İster istemez insan, bu toprakların yeniden bilimde ve sanatta dünyaya öncülük ettiğini görmeyi arzuluyor. Bu burukluk, geleceğimiz adına daha çok çalışmam ve üretmem gerektiğine dair sorumluluk hissi, küçük bir iç not bıraktı. Ancak bu tarihî hüznün ötesinde, satır aralarında ilerledikçe asıl şaşkınlığı insanlığın değişmeyen doğasında yaşadım.
Satır aralarında gezinirken, aslında Amerigo Vespucci ve Kristof Kolomb'un arasının oldukça iyi olduğunu öğreniyoruz. Hatta bu durum Kolomb'un oğlu tarafından da doğrulanmış. Buna rağmen insanların kendi işlerine gelecek şekilde hikâyeler uydurması ve Vespucci'nin adı altında kendi hayallerini, heveslerini anlatmaları insanlığa olan güvenimi sarstı. Çünkü fark ettim ki insanlar, tarih boyunca çoğu zaman gerçeğin değil, kendi arzularının peşinden gitmişler.
Bu durum, tarihin sadece kazananlar tarafından değil, aynı zamanda manipüle edenler tarafından da yazıldığını kanıtlar nitelikte.
Kitabı okurken fark ettiğim bir diğer acı gerçek de şu oldu: Ağzı olan konuşmuş, eli kalem tutan herkes kendi hayal gücüne göre bir şeyler yazıp çizmiş. Doğru kaynağa ulaşmanın bazen ne kadar zor olduğunu görmek, kitap boyunca anlatılan olayların bana sadece tarihî bir tartışmayı
Butimarın bizi tarumar ettiği anlar·390 syf.·
9/10
2026 106. kitabı
Yazarın daha önce okuduğum Dünyasızlar kitabında final havada kalmış ve bir boşluk hissi yaratmıştı. Bu kitapla ilgili de beklentim çok yüksekti. Hatta ilk elli sayfada bir pskiyatrın iç dünyası bize öyle güzel anlatıldı ki, o anlarda sanki kahramanın iç dünyası bana ayna gibi yansıtıldı gibi hissettim.
Bir psikiyatristin, kafa yapısını gözlemlemek için bir kara çarşaf giyip İstanbul'da bile gezmeyi deneyimlemiş ve taksicilik yapmış. Bu gözlemler sayesinde bu bölümleri bize çok güzel aktarmış.
Butimar karakterinin kusursuzluğunu da ismini aldığı deniz kuşunun masumiyetiyle bağdaştırmıştır.
Psikiyatristin hayatından sonra Yusuf'un hayatına dalıyoruz. Butimar'a olan aşkıyla nasıl yollara girdiğini okuyoruz. Yusuf'un hayatında öyle güzel dostları var ki, o dostların hikayeye etkisi oldukça fazla, yazar burada Yusuf'un simya tutkusunu da işlemiş. Bu tutku onu nasıl yönlendirmiş adım adım anlatmış. Karakterin inatçı tutumu kitapta en belirgin faktör oldu ve yaşamını etkiledi.
Kitaptaki dostluk ilişkileri bazı yerlerde bencillik ile sınandı. Aşk, sürekli anlatılarak gerçeklikten koptu.
Hatta kitapta aşkın yürekte saklanıp dillendirilmemesiyle ilgili bir öykü var.Bir Japon masalı ve Azerbaycan halk efsanesi var, bazen mistik bir atmosfer yaratılmış, okuyucu biraz farklı bir yolculukla kendini masalsı bir paradoksun içine itelenmiş. Fakat bu yolculuğun boğucu bir labirent gibi kafa karışıklığı yaratacak olması onu da çok etkilememiş.
Bunu yazarın küçüklüğünden beri zamanda yolculuk hayali olmasına ve bunu romanlarında kullanmak istemesine bağladım. Herkes bu kitaptan istediğini alsın,herkes kafasında bir son yazsın istemiş. Bazı yerlerde okuyucunun yorulacağını, bazı kelimelerin çıkmaz bir sokağa gireceğini bilse de gizem yaratmak istemiş. Bunu da yazarın farklı ve özgün
Puan vermedi
Dünyayı nasıl deneyimlediğimize dair güçlü kaynaklar olan duygular iç dünyamıza ve uzaklara ayna tutuyor. Kitapta hayatınızda ilk defa duyacağınız ya da sıklıkla deneyimlediğiniz toplam 154 duygu yer alıyor . Bu duyguların çoğu farklı coğrafya veya kültürlere özgü, hiç düşünmediğimiz ama "evet evet böyle de bir duygu olabilirmiş" dediğimiz duygular.
Örneğin ; Lappel de vide ( boşluğun düşme değil atlama çağrısı) , awumbuk( misafir gidince içini kaplayan hüzün ) ..
Akıcı bir şekilde okunacak bir kitap değil bana göre , molalı bir şekilde okunmalı, ek araştırmalar yapılmalı .
Günün sonunda diyoruz ki ; "bütün duyguları anlatacak kadar kelime yok, zaten anlatmaya gerek de yok" . Hissedelim..
İnsana Tutulan Acımasız Bir Ayna
Bu kitap bir roman değil, bir felsefe metni de değil; ikisinin arasında, şiirsel bir manifesto gibi duruyor. Friedrich Nietzsche, Zerdüşt karakteri üzerinden insanın kendini aşma yolculuğunu anlatırken okuru sürekli sorgulamaya zorluyor. Bu yönüyle beni sarıp sarmaladı.
Kitapta geçen “üstinsan”, “güç istenci” ve “değerlerin yeniden yaratılması” gibi kavramlar ilk okumada karmaşık gelebilir. Ancak asıl amaç hazır cevaplar vermek değil, okuyucunun kendi cevaplarını aramasını sağlamaktır.
Zerdüşt’ün dağdan inip insanlara seslenmesi, aslında insanın kendi içindeki korkularla, alışkanlıklarla ve toplumsal kabullerle hesaplaşmasının sembolüdür. Bu nedenle kitap, okundukça değil; üzerine düşünüldükçe derinleşir.
Bazı bölümleri ağır ve tekrar eden bir yapıya sahip olsa da, satır aralarında insanın özgürlüğüne, yalnızlığına ve kendini gerçekleştirme çabasına dair güçlü tespitler bulunur. Her okuyucu aynı kitabı okumaz; çünkü herkes kendi Zerdüşt’üyle karşılaşır.
Benim için bu eser, cevaplardan çok sorular bırakan, bitirdikten sonra da zihinde yaşamaya devam eden kitaplardan biri oldu.
Keyifli okumalar.
Piedra Irmağının Kıyısında Oturdum Ağladım – Paulo Coelho
"Pilar, bir kadının ağlayabilmesi için önce acı çekmesi gerekmediğini söylüyor. Bazen sadece bir şiir okumak, bir şarkı dinlemek ya da gün batımını izlemek bile yeterli."
Peki ya bu kitap? Bir şiir gibi okunup, bir gün batımı gibi içimize işliyor mu? Yoksa herkesin ulaşamadığı, kapalı bir kapı mı?
Aşk ile İman Arasında Bir Hikâye
Kısaca konu etmek gerekirse: 11 yıl aradan sonra bir tesadüfler dizisiyle çocukluk arkadaşı Pilar'a yeniden rastlayan genç bir adam… Kendini "eski bir inanan, yeni bir şüpheci" olarak tanımlayan Pilar ve dini mucizelere inanan mistik eğilimli eski arkadaşı... Hikâyeleri, Pilar'ın sıradan planlarının aksine İspanya'nın küçük bir köyünde başlıyor ve Fransa'nın güneyinde, Meryem Ana'nın görüldüğü inanışı olan, hac merkezi Lourdes'a kadar uzanıyor. Kitap, belirgin bir olay örgüsünden ziyade iki karakterin inanç ekseninde yürüttüğü derin sorgulamaların bir dökümü.
Özgün Bir Üslup, Kişisel Bir Okuma Deneyimi
Coelho'nun dili bu kez diğer romanlarına göre biraz daha ağır, felsefi sorgulamalarla dolu. Kitabı okurken bir olayın içinde kaybolmayı beklemeyin. Bu bir masal değil; daha çok bir ruh halinin, bir sorgulamanın romanı. Bu yönüyle okuyucudan çok fazla yorum yeteneği bekliyor. Belki de bu yüzden, size büyük bir katkı sağlamadığını söylüyorsunuz. Ama açıkçası, kitap benim için de olaylardan çok, Coelho'nun satır aralarına serpiştirdiği o küçük anekdotlarla, hayata dair o derin, incecik imalarla değerliydi.
Okurken Kendi Perspektifinizle Yorumlamalısınız
Ana fikri genel olarak özetlemek gerekirse "İnanç, bir seçimdir; sevgiden ayrı değildir ve her ikisi de cesaret ister." Bir Hristiyanlık okuması olarak değerlendirilse de kitap, aslında her türlü inanç sisteminin (veya inançsızlığın)
Şimdiki Çocuklar Bir Harika – Aziz Nesin
Aziz Nesin bu kitapta büyüklere öyle bir ayna tutuyor ki, insan okurken ister istemez kendi hatalarıyla yüzleşiyor.
Kitap, Ahmet ve Zeynep adında iki çocuğun birbirine yazdığı mektuplardan oluşuyor. Çocukların gözünden anlatılıyor ama aslında tamamen büyüklere yazılmış bir eleştiri. Eğitim sisteminin çarpıklığını, ailelerin çocuklara kendi gerçekleştiremedikleri hayalleri dayatmasını ve yetişkinlerin riyakarlığını çok net görebiliyorsunuz.
Aziz Nesin’in dili insanı öyle kahkahalara boğmuyor; daha çok yüzünüzde buruk bir tebessüm bırakıyor ve sizi derin derin düşündürüyor. Çocukların gözünden bakınca, biz yetişkinlerin kurduğu bu kurallı dünyanın aslında ne kadar mantıksız ve absürt olduğunu anlıyorsunuz. Kitap boyunca "asıl eğitilmesi gerekenler biz yetişkinleriz" fikrini çok iyi hissettiriyor.
"Büyükler çocukları hiç anlamıyorlar. İşin kötüsü, anladıklarını sanıyorlar."
Bence bu kitap sadece bir çocuk kitabı ya da basit bir mizah eseri değil. Çok güçlü bir toplumsal eleştiri. Özellikle ebeveynlerin ve öğretmenlerin kesinlikle okuması gerektiğini düşünüyorum.
Hala okumayan varsa kesinlikle tavsiye ederim...