Arkadaş Kalalım - İlişki Durumu: Karmaşık 
Abby Jimenez
Bu kitap gerçekten 5 puanı bile hak etmeyecek kadar sinir bozucu. Modern aşk romanı yazacağız diye sadakat kavramını yok etmişler.
Bir kadının hayatında sevgilisi varken başka bir adamı yatağa atma derdine düşmesi, Josh’ın da kenarda pusuda bekleyip "Ne zaman ayrılacaklar" diye gün sayması resmen midemi bulandırdı. Bu kadar "geniş" ve gevşek ilişki bağlarını kabul etmek zorunda değiliz, nitekim insanı kitaptan tamamen soğutuyor.
Üstelik Tyler gelince de onu çekici buluyo?! Hani büyük aşktı? Bu resmen ayran gönüllülük ve karakter tutarsızlığı.
Gereksiz uzatılmış bir kitaptı tavsiye etmiyorum kesinlikle. Sevenlere de saygım sonsuz ancak bu kitap kesinlikle benlik değil.
Yeni Dünya
Her biri içtenlikle kaleme alınmış öyküler.Okumayan arkadaşlara tavsiyemdir.Ülkemiz insanının acılarını,bencilliğini,fakirliğini harika öykülerle anlatmış yazar.Fakirliğin de çaresinin de insanların elinde olduğunu anlatıyor.Daha duyarlı bir toplum olursak ayran satan çocuk açlıktan ölmez,hastanın ailesi bir eski çaydanlığın peşine değil de hastasının derdine düşer,düğün evini eğlendirmek için tutulan “yeni dünya” hanımın hasta haline bakılıp acı içinde ölüp kaldığı , kaldığı yerde unutulduğu bir takım üzücü durumlar yaşanmaz.Birlik ve dirliktir toplumu kurup kurtaran.Bu gerçekleri çarpıcı bir şekilde öykülerinde dile getirmiş yazar.Okuyunuz lütfen.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitapta beni en çok çeken kapağı ve gizemli notlar oldu. Çıtır çerezlik bir kitaptı ve görür görmez bu kitabı okumam lazım demiştim ama beklentimi asla karşılamadı. Ucu açık bitti. Üstünde durulacak yerler hemen geçmişti ve en önemlisi Daphne felaket derece ayran gönüllüydü. Kafası karışmaya çok müsaitti. Jake ile beraberken eski sevgilisi olan aynı zamanda şuanki en yakın arkadaşı olan Hugo ile eski ilişkileri hakkında bir çok kere sohbet ettiler ve kesinlikle beni çok rahatsız etti. Ya senin ilişkin var nasıl göz yumabilirsin buna. Ve tek rahatsız olduğum konu bu değildi. Kitaba sırf Jake için devam ettim. Kitapta sadece Hugo ve Jake ile olan kısımlar yoktu. Eski ilişkilerini de okuyorduk. Ve gerçekten çok mükemmel adamlarla birlikte olup sırf bir kağıda bel bağladığı için devam etmedi Jake ile gerçekten yolunda giden ve mükemmel ilişkileri vardı ama bir sır ortaya çıktığı için onlada devam etmedi. Biraz kimle ne istediğini bilmeyen bir karakterdi. Ve benim ölüp bittiğim Jake ile de ayrıldı ve hayatının hatasıydı diyebilirim. Onun haricinde arkadaşlarını çok sevdim. Akıcı bir kitaptı beklentisiz başlarsanız sevebilirsiniz diyorum. Bu arada sonu da bana göre ucu açık bitti.
Aşk-ı Memnu bitti… Ve sanırım ben bu kitabın etkisinden uzun süre çıkamayacağım.
Dizisini yıllar önce izlemiştim ama kitabı okuyunca şunu net anladım: Asıl derinlik kitapta saklıymış. Dizi daha tutkulu, daha sert ve daha dramatikti belki ama kitaptaki o psikolojik yoğunluğu tam verememiş. Karakterlerin iç seslerini okumak, korkularını, yalnızlıklarını, bastırdıkları duyguları görmek beni kitaba daha da bağladı. Çünkü bu hikaye sadece yasak bir aşk hikayesi değilmiş aslında… Herkesin içten içe çürüdüğü bir yalnızlık hikayesiymiş.
Firdevs Hanım’dan dizide de nefret ediyordum ama kitapta resmen tahammül edemedim. Bir anne nasıl kendi kızının ruhunu bu kadar yaralayabilir diye düşündüm sürekli. Bihter’in sevgisizliği, hırslı yapısı, sürekli bir şeyleri kanıtlama çabası biraz da annesinden geliyordu bence. Firdevs Hanım’ın yaşlanma korkusu, güzelliğini kaybetme takıntısı, insanları kendi çıkarları için yönlendirmesi o kadar rahatsız ediciydi ki… Evdeki huzursuzluğun temelinde biraz da onun varlığını hissettim.
Nihal konusunda ise fikrim tamamen değişti. Dizide sürekli bayılmaları bana fazla abartılı geliyordu açıkçası Ama kitabı okuyunca onu çok daha iyi anladım. Daha minicik yaşında annesini kaybetmiş, babasına tutunarak büyümüş, sevgi konusunda aşırı hassas bir kız aslında. Adnan Bey onun hem babası hem dünyadaki tek güven duygusuydu. Bu yüzden kaybetme korkusunu, kırılganlığını ve o hassas ruh halini okuyunca empati yaptım. Sürekli hasta olmasının altında bile psikolojik bir çöküş vardı bence.
Ve Bihter… En çok onu düşündüm kitap boyunca. Evet, yaptığı şey doğru değildi. Bunu savunam. Ama yine de ona kızmaktan çok üzüldüm. Çünkü Bihter bana göre kötülükten değil, mutsuzluktan yanlış yapan bir karakterdi. Sevgiye aç, huzursuz, sürekli içindeki boşluğu doldurmaya
Bazı kitaplar vardır, okunur biter.
Bazı kitaplar vardır, insanın içine çöker.
İşte Sabahattin Ali’nin "Yeni Dünya" isimli kitabı tam da böyle...
83 yıl önce yazılmış bir kitap, ama insan okurken o zamandan günümüze değişen pek bir şey yok diye düşünüyor.
Yıllar değişmiş...
İktidarlar değişmiş...
Ama insanın insana yaptığı kötülük ve zulüm hep aynı kalmış.. .
Yoksul hâlâ yoksul.
Güçsüz hâlâ çaresiz.
İnsan hâlâ yalnız....
Sabahattin Ali, kitabın içindeki öykülerin her birinde, yaşadığımız coğrafyanın çıplak gerçeklerini bir tokat gibi yüzümüze vuruyor sanki...
Mesala "Ayran" öyküsünde küçücük bir çocuk üzerinden Türkiye’nin yoksulluk tarihini anlatıyor. Öyle bir anlatıyor ki, insanın boğazına yumruk oturuyor.
Bir başka öykü "Hasanboğuldu” deseniz… Bir halk efsanesini ele alıp toplumsal kurallar, kültürel farklılıklar ve katı töreler nedeniyle trajediyle sonuçlanan imkansız bir aşkı anlatıyor.
"Isıtmak İçin” isimli öyküde ise hasta çocuğunu korumaya çalışan yoksul bir annenin yaşam mücadelesini ve toplumun bu duruma duyarsızlığını yalın ama sarsıcı bir dille anlatıyor Sabahattin Ali...
Kitaba ismini veren " Yeni Dünya" öyküsünde ise köy köy dolaşıp halk oyunları oynarak geçimini sağlamaya çalışan bir kadının yaşam mücadelesi anlatılır. Öykünün en çarpıcı yönlerinden biri, dışarıdan bakıldığında eğlenceli görünen bir halk oyununun arkasında yaşanan acıyı, çaresizliği, yoksulluğu ve sömürüyü göstermesidir.
O yüzden "Yeni Dünya" sadece bir öykü kitabı değil, aynı zamanda bu toprakların bir röntgeni ve gerçeğidir. İnsanın içini titreten bir Anadolu fotoğrafıdır.
Bugün televizyonlardaki sahte gündemlerle meşgul olmak yerine, kendinize bir iyilik yapın ve alın bu kitabı okuyun. Okuyun ki unuttuğumuz o vicdan duygusunu, kaybettiğimiz o insanlığı yeniden hatırlayın.
İyi
Yeni Dünya, toplumsal gerçekçilik çizgisinde yazılmış bir hikaye kitabı olarak, bireyin değil toplumun gölgesinde kalan hayatlara odaklanır. Sabahattin Ali, görünmeyenleri görünür kılmayı seçer: yoksullar, dışlananlar, yalnız bırakılanlar ve sistemin içinde sesi duyulmayanlar.
Kitap boyunca ortak bir duygu hâkimdir: çaresizlik ve sınıfsal sıkışmışlık. Karakterler çoğu zaman kendi iradeleriyle değil, içinde bulundukları sosyal düzenin sınırlarıyla hareket ederler. Bu yönüyle eser, sadece bireysel dramları değil, yapısal bir adaletsizliği de görünür kılar.
Ancak kitap içinde özellikle Ayran, anlatının duygusal yoğunluğunu en üst noktaya taşıyan metinlerden biridir. Bu hikâyede yalnızlık, korku ve çaresizlik bireysel bir deneyim olmaktan çıkar; evrensel bir insani kırılganlığa dönüşür. Okur, karakterin yaşadığını “izlemekten” çok “içine düşer”.
Bu nedenle hikâye, yalnızca toplumsal bir eleştiri değil, aynı zamanda etik bir sorgulama alanı açar: “Kim görmezden geliyor?”, “Kim yardım edebilirken etmiyor?” soruları metnin arka planında sürekli varlığını hissettirir.
Sabahattin Ali’nin dili yalın görünür ama duygusal etkisi yoğun ve kalıcıdır. Bu yalınlık, anlatılan acıyı daha da çıplak hale getirir. Okur için bu da kolay bir deneyim değildir; çünkü metin, mesafeyi ortadan kaldırır.
Sonuç olarak Yeni Dünya, yalnızca hikâyeler toplamı değil; toplumun görünmeyen yüzüne tutulmuş bir aynadır.