Tanrı'nın üvey evlatları
Başlıkta bahsi geçen üvey evlatlar Hakan Günday'ın yarattığı karakterleri yansıtıyor desek abartmış olmayız.
Bu okuduğum üçüncü Hakan Günday romanı ve artık toplumun dışladığı aykırı karakterlere alıştığımı söyleyebilirim.
Farkındalık yaşamak için çoğunlukla rahatsız olmak lazım. Sizi tedirgin etmeyen şey dikkatinizi çekmez. Ve amaç sizin dikkatinizi bir yöne çekmekse bunu Hakan Günday çok güzel yapıyor. Herkes gibi olmaya gösterilen tepkinin ete kemiğe bürünmüş hali olan karakterlerin önce huzursuz edip sonra hayranlık uyandırdığını söylemem lazım.
Akıcı bir dil, sürükleyici bir üslup ve bol bol aforizma.
Müesses nizamı, toplumsal ahlakı, dini inanışları, aileyi, ikili ilişkileri ve hatta evrensel hukuku sorgulayan, düşündükçe rahatsız eden ve en sonunda "adam aslında haklı abi" dedirten bu yazarı tanıdığım için çok mutluyum.
Bu romandaki karaktere gelirsek; delilik ve dahilik arasında gelip giden sıra dışı bir kahraman olduğunu söyleyebilirim.
İyiliği hep konuşuruz da kötülüğü sorgulamaya hazır mısınız?
Demleyin çayınızı, sakin bir köşeye geçin ve sakince Azil ile tanışın. Azil’i anlamaya çalışın, belki zor ama onu anlamaya çalışmak ana tema…
-
Hakan Günday’ın eserlerine karşı önyargım vardı. İlk, 
Piç kitabıyla başladım ve bence çok kötü bir başlangıçtı benim için, kitabı hiç beğenmedim, beni çok rahatsız etti. Ondan sonra 
Az kitabını okudum, iyi bir olay kurgusu vardı ve çokça beğendim (ilk bölüm hariç). Ve bir gün 
Azil kitabını alayım dedim ve ne kadar sarsıldığımı anlatamam. Hakan Günday’a karşı önyargım dehşet derecede kırıldı. Büyük ihtimalle tüm eserlerini değerlendireceğim.
-
Hakan Günday muazzam bir zeka. Psikolojiden tutun da felsefik tahlillerin hepsini bir arada vermiş. Kitabı bitirdikten sonra bu kadar gerçeklik bana fazla geldi diye düşündüm. Muazzam bir kalem, muazzam bir eser.
-
Azil’e gelecek olursak, gerçek mi yoksa hayal dünyası mı ayırdını etmek çok zor. Çünkü Azil delilik ve gerçeklik arasında bir yerde yaşıyor. Azil kendine karşı yabancılaşan bir karakter ama ve herkese karşı öfkeli ama bu öfkesini mantıklı şeylerle dile getiriyor. İçindeki 2 Azil ile baş etmeye çalışıyor, deli olan mı yoksa gerçek olan mı? Anlatırken modern insanı, toplumu eleştiriyor. Bunu yaparken sizi rahatsız etmiyor, ki gerçeklik de rahatsız etmemeli.
-
Azil eserini okurken, Şeytanın Avukatı filmini hissettim, çünkü en sonda sizi ters köşe yapıyor ve gerçek mi yoksa düş mü olduğunu anlamıyorsunuz. Hakan Günday sonun cevabını vermiyor, sorgulatıyor, empati kurduruyor ve bence eseri eser de yapan bu duygu. Ki eserin bazı bölümleri “acaba bu gerçek mi yoksa düş mü” sorularını sorduruyor…
Kitaptaki ve gerçek hayattaki gerçeklik hepimizi rahatsız edebilir. Hakan Günday ise bunu bilinçli yapıyor ve bence bu iyi bir hamle. İhtiyacımız olan bir mesele. Azil ile
Piç kitabıyla başladım ve bence çok kötü bir başlangıçtı benim için, kitabı hiç beğenmedim, beni çok rahatsız etti. Ondan sonra Az kitabını okudum, iyi bir olay kurgusu vardı ve çokça beğendim (ilk bölüm hariç). Ve bir gün Azil kitabını alayım dedim ve ne kadar sarsıldığımı anlatamam. Hakan Günday’a karşı önyargım dehşet derecede kırıldı. Büyük ihtimalle tüm eserlerini değerlendireceğim.
-
Hakan Günday muazzam bir zeka. Psikolojiden tutun da felsefik tahlillerin hepsini bir arada vermiş. Kitabı bitirdikten sonra bu kadar gerçeklik bana fazla geldi diye düşündüm. Muazzam bir kalem, muazzam bir eser.
-
Azil’e gelecek olursak, gerçek mi yoksa hayal dünyası mı ayırdını etmek çok zor. Çünkü Azil delilik ve gerçeklik arasında bir yerde yaşıyor. Azil kendine karşı yabancılaşan bir karakter ama ve herkese karşı öfkeli ama bu öfkesini mantıklı şeylerle dile getiriyor. İçindeki 2 Azil ile baş etmeye çalışıyor, deli olan mı yoksa gerçek olan mı? Anlatırken modern insanı, toplumu eleştiriyor. Bunu yaparken sizi rahatsız etmiyor, ki gerçeklik de rahatsız etmemeli.
-
Azil eserini okurken, Şeytanın Avukatı filmini hissettim, çünkü en sonda sizi ters köşe yapıyor ve gerçek mi yoksa düş mü olduğunu anlamıyorsunuz. Hakan Günday sonun cevabını vermiyor, sorgulatıyor, empati kurduruyor ve bence eseri eser de yapan bu duygu. Ki eserin bazı bölümleri “acaba bu gerçek mi yoksa düş mü” sorularını sorduruyor…
Kitaptaki ve gerçek hayattaki gerçeklik hepimizi rahatsız edebilir. Hakan Günday ise bunu bilinçli yapıyor ve bence bu iyi bir hamle. İhtiyacımız olan bir mesele. Azil ileReklam
İki aydır yoktum.. Geriye geldim :)
Yazma
Herkese selam
Bu okuduğum kaçıncı Hakan Günday romanı tam hatırlamıyorum… Bildiğiniz gibi kendisi Türkiye’de yeraltı edebiyatının en güçlü kalemlerinden biri. Kitapları herkese hitap etmez; zaten etsin diye de yazmaz.
Bu kitapta Azil’i okuyoruz. Delilik ve dehalık arasında sıkışmış, hayata uyum sağlayamayan; zihninde birden fazla “Azil” taşıyan bir karakteri…
Yazarın diğer kitaplarında olduğu gibi burada da karanlık bir zihnin içinde dolaşıyoruz. Arada aydınlanmaya çalışan bir hayat, bolca dibe vuruş ve insanın içine işleyen sorgulamalar mevcut.
Genelde Hakan Günday kitaplarını severim ama bu kitapta beni en çok zorlayan şey, hikâyenin yer yer fazla hızlı ve mantıksal açıdan kopuk ilerlemesi oldu. Azil’in yaşam öyküsüyle yan karakterlerin bağlantıları bana biraz absürt geldi. Beğenmedim diyemem ama okurken çok keyif aldığımı da söyleyemem.
Sevgiler.
Bailey’s
“ Çünkü kim olursan ol, bana dönüşeceksin. Bittiğin an başlayacağım. Benimle savaşma. Çünkü kazanırsan kaybedersin.” Bana göre kitap “iyi” bir kitap olmaya çalışmıyor, dürüst olmaya çalışıyor. O yüzden etkisi geçmiyor.
Bazı satırların altını çizmedim çünkü çizmek yetmezdi. Direkt insanın zihnine yerleşiyor zaten. Bazı insanlar yaşar, bazıları sadece kendi içlerinde çürür.
On numara kitap herkese tavsiye ederim hikayesi acayip sürükleyici kimileri başta biraz sıkılabilir ama devam edin ilerileri çok güzel karakter sayısı dolsun diye uzatıyorum iyi okumalar
Azil
Azil bittiğinde zihnimde net cevaplardan çok bulanık duygular kaldı. Kitap boyunca Asil’in yaşadıkları, unutkanlığı ve bazı olayları anımsayamaması beni sürekli “gerçek ne, hangisi Asil’in zihninin oyunu?” diye düşündürdü. Hatta bir noktada çoklu kişilik ihtimali bile geçti aklımdan. Çünkü anlatılanlara tam anlamıyla güvenemiyorsunuz.
En etkileyici kısım ise finaldi. Asil’in Yahya’da kendisini görmesi, etkileyiciydi. Sanki kaçmaya çalıştığı kişi yine kendisiydi. Kitap boyunca hissedilen o parçalanmışlık duygusu finalde tamamen yüzünü gösteriyor.
Gerçeklik algımı zaman zaman bulanıklaştırdı ama aynı zamanda inanılmaz akıcıydı. Hakan Günday insanın zihninde iz bırakan, karanlık atmosfer kurmayı gerçekten iyi biliyor.
Reklam
Reklam